ดอกแอปริคอตสีเหลืองบานสะพรั่งในวันก่อนเทศกาลตรุษจีน

ใต้ร่มเงาของต้นแอปริคอตในสวนหน้าบ้าน มักรู้สึกว่าเวลาช้าลง ไม่ใช่เพราะลมหยุดพัดหรือแสงแดดอ่อนลง แต่เพราะทุกปี เมื่อเข้าสู่เดือนจันทรคติที่สิบสอง การเงยหน้ามองกิ่งก้านของต้นแอปริคอตที่เพิ่ง "ผลิบาน" เผยให้เห็นดอกตูมสีเขียวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความหวัง ทำให้หัวใจเต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ ความทรงจำเกี่ยวกับเทศกาลตรุษจีนในอดีต ความทรงจำเกี่ยวกับผู้คนที่เคยนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้

หญิงชาวชนบทกำลังเด็ดใบจากต้นแอปริคอตที่กำลังออกดอก

วันนี้เป็นวันที่ 22 ของเดือนจันทรคติที่ 12 พรุ่งนี้เป็นวันที่เราจะส่งเทพเจ้าแห่งครัวขึ้นสู่สวรรค์ ตอนที่ฉันยังเด็ก การได้ยินผู้ใหญ่พูดถึงเทพเจ้าแห่งครัวขึ้นสู่สวรรค์ทำให้ฉันตื่นเต้น จินตนาการว่านับจากวันนั้นเป็นต้นไป เทศกาลตรุษจีนจะหลั่งไหลเข้ามาในบ้านของฉัน ตอนนี้ฉันโตขึ้นแล้ว เหตุการณ์สำคัญนั้นยังคงรู้สึกเหมือนเป็นเส้นด้ายที่ดึงความทรงจำของฉันกลับมา ทุกปี ต้นแอปริคอตจะผลัดใบ เหลือเพียงกิ่งก้านที่เปล่าเปลือย จากนั้นก็เริ่มผลิดอกอย่างเงียบๆ มันเหมือนกับผู้คนในบ้านเกิดของฉัน เงียบแต่ไม่ย่อท้อ ยืนหยัดอยู่ตรงนั้นผ่านฤดูกาลแห่งฝนและแดดนับไม่ถ้วน เห็นเด็กๆ เติบโตและผู้สูงอายุจากไป มันรอคอยอย่างอดทนสำหรับฤดูกาลแห่งดอกไม้สีทองอร่าม

ใต้ต้นแอปริคอต ภาพที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่ผู้คนเปลี่ยนไป คุณแม่หลายคนกำลังก้มตัวทำผักดอง โรยเกลือหอมแดง และหั่นหัวไชเท้า กลิ่นของแสงแดดผสมผสานกับกลิ่นฉุนแต่ก็อบอุ่นของน้ำส้มสายชูและน้ำตาล เมื่อมองดูท่าทางที่ก้มตัวของพวกเธอ ฉันก็พลันนึกถึงแม่ของฉันที่เคยนั่งอยู่ตรงนั้น มือของเธอกำลังขยับอย่างรวดเร็ว ปากของเธอกำลังเตือนลูกๆ ไม่ให้วิ่งเล่นและทำขวดผักดองล้ม ตอนนี้แม่ของฉันอ่อนแอลงแล้ว และงานนั้นก็ตกมาอยู่ที่ฉัน แต่ทุกครั้งที่ฉันทำมัน ฉันรู้สึกเหมือนได้เชื่อมต่อกับชีวิตในอดีต

อีกฟากหนึ่งของสนามหญ้า คั่นด้วยพุ่มไม้ชบา คุณยายกำลังขัดกระถางธูปทองเหลืองอยู่ ทองเหลืองเปล่งประกายทีละน้อย ราวกับกำลังปลุกความทรงจำในอดีต เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันเคยนั่งข้างๆ คุณยายและถามคำถามต่างๆ มากมาย เช่น คุณปู่กลับบ้านมาได้อย่างไร ท่านนำของขวัญมาด้วยไหม คุณยายจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและบอกว่า ผู้ที่จากไปแล้วจะกลับมาได้ก็ต่อเมื่อผ่านความทรงจำของลูกหลานเท่านั้น ตอนนี้คุณยายไม่ได้นั่งอยู่ที่นั่นแล้ว แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นป้าชินขัดกระถางธูป หัวใจฉันก็เจ็บปวด ราวกับว่าคุณยายยังคงอยู่ที่นี่ ใต้ต้นพลัมต้นนี้

ในเขตอูมินห์เถือง ผู้คนต่างวุ่นวายกับการเด็ดใบจากต้นดอกแอปริคอตหลังจากเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จและนำมากองไว้ที่ลานบ้าน พร้อมทั้งเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีนอย่างคึกคัก

ในชนบท บรรยากาศของเทศกาลตรุษจีนอบอวลไปทั่วทุกหนแห่ง ครอบครัวต่างตัดแต่งดอกแอปริคอต กวาดลานบ้าน และทาสีรั้ว ดอกตูมสีเขียวอวบอิ่มผลิบานเต็มกิ่งก้าน ก่อให้เกิดความหวังเช่นเดียวกับในสมัยก่อนที่เรารอคอยเทศกาลตรุษจีนเพื่อจะได้เสื้อผ้าใหม่ ขนมหวาน และการกลับมาของคนที่เรารัก แต่ตอนนี้ความปรารถนานั้นแตกต่างออกไป เราเพียงแต่หวังจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ได้ยินเสียงหัวเราะ และได้ทานอาหารอิ่มหนำสำราญโดยไม่มีที่นั่งว่าง

ดอกดาวเรืองที่วางไว้ใต้ดอกแอปริคอตก็บานสะพรั่งแล้ว สีเหลืองนั้นมักทำให้คนนึกถึงเทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่เวียดนาม) ในอดีต นึกถึงเช้าวันใหม่ที่ไปตลาดกับแม่ แบกกระถางดอกไม้หนักๆ กลับบ้าน เท้าเปื้อนดิน สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป

ในเขตอูมินห์เถือง การเก็บเกี่ยวข้าวเพิ่งเสร็จสิ้นลง และลานตากข้าวก็เต็มไปด้วยข้าวสีทองอร่ามที่เก็บไว้สำหรับมื้ออาหารของครอบครัว เมื่อมองดูกองข้าวเหล่านั้น ฉันหวนนึกถึงฤดูกาลก่อนๆ เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นเด็กวิ่งเล่นเท้าเปล่าในทุ่งนา เท้าของฉันแสบเพราะฟาง แต่ฉันก็ยังหัวเราะ ตอนนี้ลานตากข้าวยังคงเป็นสีทองอร่าม มีเพียงผู้คนที่วิ่งไปมาเท่านั้นที่เปลี่ยนไป เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบๆ เช่นนั้น ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าอย่างคลุมเครือทุกครั้งที่ฉันหวนมองย้อนกลับไป

ดอกแอปริคอตสีเหลืองบานสะพรั่งในวันที่ 22 ของเดือนที่ 12 ตามปฏิทินจันทรคติ

ต้นแอปริคอตยืนนิ่ง มันได้เห็นเทศกาลตรุษจีนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งที่มีผู้คนมากมายและน้อยนิด มันรู้จักทั้งเสียงหัวเราะ น้ำตา การจากลา และการกลับมาพบกันอีกครั้ง ดอกไม้สีเขียวในวันนี้ วันหนึ่งจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสดใส เช่นเดียวกับความทรงจำที่เลือนลาง แต่ความรู้สึกยังคงอยู่

นั่งอยู่ใต้ต้นแอปริคอตที่กำลังออกดอก ฟังเสียงลมพัดกลีบดอกตูม หัวใจของฉันก็อ่อนโยนลง เทศกาลตรุษจีนยังมาไม่ถึง ดอกไม้ยังไม่บาน แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอดีตในอากาศแล้ว ที่จริงแล้วสิ่งที่ทำให้หัวใจหวั่นไหวไม่ใช่แสงสีทองอร่ามของวันแรกของเทศกาลตรุษจีน แต่เป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอยเหล่านี้ต่างหาก เมื่ออดีตและปัจจุบันอยู่ร่วมกันใต้ร่มเงาของต้นไม้ เงียบๆ โดยไม่ต้องเรียกชื่อกัน เราก็รู้ว่าเราไม่เคยแยกจากกันอย่างแท้จริงเลย

อัน แลม

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/mai-vang-ngay-giap-tet-a476409.html