ด้านหลังของประตู

เมื่อเทศกาลตรุษจีนใกล้เข้ามาและลมแรงขึ้น ภาพบ้านของครอบครัวฉันในชนบทห่างไกลก็หลั่งไหลกลับมาราวกับน้ำท่วมที่โหมกระหน่ำ

Báo Tuổi Trẻ•16/01/2026

cánh cửa - Ảnh 1. — บรรยากาศเทศกาลตรุษจีนแบบดั้งเดิมในชนบทนั้นงดงามยิ่งขึ้นด้วยกระถางดอกดาวเรืองสีเหลืองสดใสหลายพันกระถาง - ภาพประกอบ: LAN NGOC

ประตูบ้านของฉันทำจากไม้กระดานเก่าๆ ที่ต่อกันเป็นชิ้นๆ ไม้เหล่านั้นมีสีซีดจางเหมือนผิวของคนแก่ หยาบกร้านและไม่เรียบ มีเศษไม้เล็กๆ หลุดลอกออกมาเป็นหย่อมๆ มันตั้งอยู่ตรงนั้น ขวางกั้นทัศนวิสัยระหว่างภายในและภายนอก ระหว่างกลิ่นควันจากครัวกับลมแม่น้ำ ระหว่างเสียงหัวเราะในเทศกาลตรุษจีนกับค่ำคืนที่ฝนตกไม่หยุดจนซึมซาบไปถึงกระดูก

ด้านหน้าของประตูที่หันหน้าออกสู่ลานบ้าน เป็นพยานถึงสายฝนและแสงแดดของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง และด้านหลัง บันทึกความเหนื่อยยากตลอดชีวิตของแม่ของฉันไว้ด้วยชอล์ก ในลายมือที่สั่นคลอนซึ่งเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

สมุดบัญชีเต็มไปด้วยข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ: "คุณนายเสาบง: ข้าวสาร 1 บุชเชล" "ลุงตู่หลาม: 20,000 ดอง" "ป้าบาฮวง: ข้าวสาร 2 กระป๋อง" "แม่ไห่ดึ๊ก: น้ำปลา 1 ขวด"... บางรายการบันทึกหนี้สินที่คนอื่นเป็นหนี้เธอ ขณะที่บางรายการสงวนไว้ให้เธอจดบันทึกหนี้สินที่เธอเป็นหนี้คนอื่น ในสมัยนั้น ทุกคนยากจน ยากจนในแบบฉบับของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง คือไม่ถึงกับอดตาย แต่ก็ขาดแคลนอยู่เสมอ

มันคือสมุดบัญชีหนี้สินที่ไม่มีกระดาษ ไม่มีปก หรือวันที่ เป็นภาระที่ประตูบานนั้นจะต้องแบกรับไปตลอดชีวิต

มันจดจำทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่บ่นหรือตั้งคำถามใดๆ ซึมซับทุกเส้นที่สั่นเทาของปากกาอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ชื่อใหม่ ตัวเลขใหม่ เรื่องราวชีวิตใหม่ ยึดติดอยู่กับตัวตนของมัน

แม่ขมวดคิ้วครุ่นคิด ตัวอักษรเขียนแน่นมาก เสียงชอล์กเสียดสีกับมือเหมือนเสียงฟันกัด ไม่ใช่เพื่อโอ้อวดหรือเพื่อย้ำเตือนความผิดของใคร เพียงแต่บันทึกไว้เพื่อไม่ให้ลืม

บางบรรทัดเขียนด้วยตัวหนา บางบรรทัดเขียนด้วยตัวจาง และบางบรรทัดเป็นเพียงขีดสั้นๆ เหมือนการพยักหน้าเงียบๆ บางบรรทัดมีวงกลมล้อมรอบ บางบรรทัดถูกขีดฆ่าครึ่งบรรทัด บางบรรทัดเขียนอย่างชัดเจน ในขณะที่บางบรรทัดระบุเพียงว่า "ปล่อยไว้ตรงนั้น" โดยไม่ระบุว่าเป็นหนี้ของใคร

แม่ของฉันเขียนไม่เก่ง แต่ท่านมีความจำดีเยี่ยม ถึงกระนั้นท่านก็ยังต้องจดบันทึก เพราะความจำของคนเราอาจไม่แน่นอนในบางครั้ง ในขณะที่ประตูนั้นซื่อสัตย์เสมอ

แต่ชอล์กนั้นไม่ติดอยู่บนไม้ได้นาน น้ำฝนจะทำให้มันจางหายไป เด็กๆ จะวิ่งผ่านและเอามือไปปัดโดน และมันก็จะปลิวหายไปหมด แต่แม่ของฉันก็ยังคงเขียนต่อไป ราวกับว่าเธอเชื่อว่าหนี้สินเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว – ที่จะบันทึกไว้เพื่อจดจำ ไม่ใช่สิ่งที่จะต้องเก็บรักษาไว้ตลอดไป

ฉันเติบโตมากับจารึกเหล่านั้น แม้แต่ตอนเป็นเด็ก ฉันก็อ่านชื่อคนในละแวกบ้านที่เขียนไว้ด้านหลังประตูได้ การเหลือบมองชื่อเพียงแวบเดียวก็บอกฉันได้ว่าบ้านหลังไหนยากจนกว่าบ้านเรา บ้านหลังไหนดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ อย่างเช่นป้าน้ำลั่ว ที่สามีทิ้งเธอไปเป็นชาวประมง ทำให้เธอต้องเลี้ยงดูลูกสี่คนด้วยรายได้เพียงเล็กน้อยจากการขายผักริมคลอง หนี้สินของเธอกองพะเนินเทินทึก เป็นหนี้หลายประเภทปะปนกันไป

มีลุงบายคาคนหนึ่ง เป็นคนขี้เมาและชอบสร้างปัญหา เขาจะยืนอยู่หน้าประตูบ้านทุกปีในช่วงเทศกาลตรุษจีน เกาหัวแล้วพูดว่า "น้องสาว ฉันขอเลี้ยงข้าวเธอหน่อยได้ไหม?" แม่ของฉันไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

cánh cửa - Ảnh 2. — บรรยากาศเทศกาลตรุษจีนในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของเวียดนาม - ภาพประกอบ: เหงียน เหงียนหนี่

ในช่วงก่อนเทศกาลตรุษจีน แสงแดดในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนั้นอ่อนโยนกว่าปกติ แสงแดดส่องลอดรูบนหลังคามุงจากลงมา ส่องตรงไปยังด้านหลังประตู ทำให้เห็นเส้นชอล์กสีขาวได้อย่างชัดเจน เส้นที่บันทึกหนี้สินของแม่ฉันอยู่ติดกับเส้นที่บันทึกหนี้สินที่แม่ฉันเป็นหนี้แม่ฉัน แสงแดดไม่แบ่งแยก ส่องอย่างเท่าเทียมกัน ทำให้หนี้สินทั้งหมดดูเท่ากัน ไม่มีหนี้ใดสูงกว่าหนี้ใด

วันหนึ่ง แม่ของฉันยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน มือถือชอล์ก โดยไม่ได้เขียนอะไรเพิ่ม ดวงตาของเธอมองไปยังเส้นเก่าๆ ที่ลึกและหนักแน่น ฉันรู้ว่าเธอกำลังคำนวณอะไรบางอย่างให้คนอื่นอยู่ในใจ: คนนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่ดีเมื่อปีที่แล้ว คนนั้นป่วยอยู่เรื่อยๆ อีกคนมีลูกเล็กๆ หลายคน เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ประตูได้ยินทุกอย่าง มันได้ยินเสียงถอนหายใจที่ถูกกลืนลงไปข้างใน

แล้วในคืนก่อนถึงเดือนธันวาคม แม่จะยืนอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องเงาของแม่ลงบนกองหนี้สินที่ส่องสว่างริบหรี่ ราวกับเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต

เงาของหญิงร่างผอมบางที่ทับซ้อนอยู่บนตัวอักษรที่สับสนนั้น ดูเหมือนแม่ที่ยืนอยู่กลางละแวกบ้าน แม่ถือผ้าเปียกเช็ดหนี้สินอย่างเงียบๆ ช้าๆ และระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะทำร้ายใคร

ครั้งหนึ่ง ฉันถามด้วยความประหลาดใจว่า "แม่คะ คนจะลืมเหรอคะ?" แม่กระซิบขณะที่ยังเช็ดอยู่ "ก็ช่างเถอะ มันเป็นช่วงตรุษจีน ปล่อยให้พวกเขาสบายใจไปเถอะ เรายังคงมองหน้ากันและใช้ชีวิตต่อไปได้" ประตูหยุดนิ่ง และฉันได้ยินเสียงมันถอนหายใจยาวๆ

ในช่วงสองสามวันแรกของเทศกาลตรุษจีน ประตูบ้านจะเปิดกว้างเพื่อต้อนรับแสงแดดใหม่ และเพื่อนบ้านต่างพากันมาทักทายกัน ความกังวลและความวิตกกังวลที่อยู่หลังประตูถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน

ฉันตระหนักว่าประตูบานนั้นไม่ได้บันทึกแค่หนี้สินเงินทองหรืออาหารเท่านั้น แต่มันบันทึกหนี้ชีวิต หนี้แห่งความเมตตา หนี้แห่งความรัก ประตูบานนั้นเปรียบเสมือนสมุดบัญชีที่ไม่เคยปิด ที่ซึ่งแม่ของฉันฝากความกังวลและความเสียสละอันเงียบงันทั้งหมดไว้ มันตั้งอยู่กลางบ้าน แบ่งแยกภายในและภายนอก แต่เชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกันด้วยความเมตตา

ต่อมาบ้านของเราได้รับการปรับปรุงใหม่ พวกเขาเปลี่ยนประตูไม้เป็นประตูเหล็ก แม่ยืนมองประตูเก่าถูกรื้อถอนอย่างเงียบๆ ฉันเห็นเธอยื่นมือไปแตะด้านหลังของประตู มือของเธอผอมและสั่นเทา เธอพึมพำว่า "เก็บไว้ให้ดี อย่าทิ้งมันไป"

มันตั้งชิดกำแพง หันหลังเข้าด้านใน เงียบสงัด แต่ทุกฤดูใบไม้ผลิ ขณะที่มองดอกดาวเรืองพลิ้วไหวไปตามสายลม ฉันยังคงรู้สึกได้ว่าประตูนั้นกำลังหายใจ หายใจผ่านจารึกเก่าๆ ผ่านความยากลำบากที่เงียบงัน ผ่านความรักอันอ่อนหวานของแม่ฉัน: "ในย่านที่ยากจนแห่งนี้ ผู้คนต่างให้อภัยหนี้สินของกันและกัน เพื่อที่พวกเขาจะได้มองหน้ากันและดำเนินชีวิตต่อไปได้"

การประกวดเขียนเรื่องราว เกี่ยวกับบ้านในฤดูใบไม้ผลิ

ในฐานะแหล่งบำรุงจิตใจในช่วงเทศกาลตรุษจีน หนังสือพิมพ์ ความเยาว์ เราร่วมกับบริษัทพันธมิตรของเรา INSEE Cement Company จัดการประกวดเขียนเรื่องสั้น "บ้านในฤดูใบไม้ผลิ" เพื่อแบ่งปันและแนะนำบ้านของคุณ – สถานที่พักผ่อนอันอบอุ่นและน่าอยู่ของคุณ คุณลักษณะต่างๆ ของบ้าน และความทรงจำที่คุณจะไม่มีวันลืม

บ้านที่ปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และคุณเกิดและเติบโต บ้านที่คุณสร้างด้วยมือของคุณเอง บ้านที่คุณฉลองตรุษจีนครั้งแรกกับครอบครัวเล็กๆ ของคุณ...

Mái nhà của ngoại trong mùa gió nắng - Ảnh 1.

พิธีมอบรางวัล Springtime Shelter Award และการเปิดตัวนิตยสาร Youth Spring Special Edition

คณะกรรมการตัดสินประกอบด้วยนักข่าวชื่อดัง บุคคลสำคัญในวงการวัฒนธรรม และตัวแทนจากสื่อมวลชน ความเยาว์ คณะกรรมการตัดสินจะพิจารณาผลงานที่ผ่านรอบคัดเลือกเบื้องต้นและคัดเลือกผู้ชนะ

พิธีมอบรางวัลและการเปิดตัวนิตยสารต้วยเตร ฉบับพิเศษฤดูใบไม้ผลิ มีกำหนดจัดขึ้นที่ถนนหนังสือเหงียนวันบินห์ นครโฮจิมินห์ ปลายเดือนมกราคม พ.ศ. 2569

รางวัล:

รางวัลที่ 1: เงิน 10 ล้านดอง + ใบประกาศนียบัตร ฉบับฤดูใบไม้ผลิของต้วยเตร

รางวัลที่ 2: 7 ล้านดอง + ใบประกาศนียบัตร ฉบับฤดูใบไม้ผลิของต้วยเตร

รางวัลที่ 3: เงินสด 5 ล้านดอง + ใบประกาศนียบัตร ฉบับฤดูใบไม้ผลิของต้วยเตร

รางวัลชมเชย 5 รางวัล: รางวัลละ 2 ล้านดอง พร้อมใบประกาศนียบัตร ฉบับฤดูใบไม้ผลิจากสำนักพิมพ์ต้วยเตร

รางวัล Readers' Choice Awards 10 รางวัล: รางวัลละ 1 ล้านดง + ใบประกาศเกียรติคุณ, นิตยสาร Tuoi Tre ฉบับฤดูใบไม้ผลิ

คะแนนโหวตจะคำนวณจากปฏิสัมพันธ์กับโพสต์ โดย 1 ดาว = 15 คะแนน, 1 หัวใจ = 3 คะแนน และ 1 ไลค์ = 2 คะแนน

กลับสู่หัวข้อเดิม

QUAN ANH TIEN

แหล่งที่มา: https://tuoitre.vn/mat-sau-canh-cua-20260116080120434.htm