ทุ่งดอกโรโดเดนดรอนสีม่วง

ทุกครั้งที่ฉันก้าวเท้าลงไปบนถนนเล็กๆ ที่คดเคี้ยวสายนั้น ผ่านเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยสีม่วงชวนฝัน ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ ราวกับว่าฉันได้สัมผัสกับอาณาจักรแห่งความทรงจำอันเงียบสงบที่ยังคงอยู่ภายใต้ฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา

สีม่วงของดอกซิมไม่ใช่แค่สีของดอกไม้ป่าธรรมดา แต่เป็นสีของวันวาน วันเวลาในวัยเด็กที่ไร้กังวล ปราศจากภาระใดๆ การได้มองกลีบดอกซิมที่บอบบางพลิ้วไหวไปตามสายลม ทำให้ฉันรู้สึกราวกับกำลังยืนเท้าเปล่า หัวใจบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างยามเช้า

ดอกซิมไม่ได้มีสีสันสดใสเหมือนดอกฟีนิกซ์ และไม่ฉูดฉาดเหมือนดอกไม้ป่าชนิดอื่นๆ มันดูอ่อนน้อมถ่อมตนและขี้อาย แต่กลับมีเสน่ห์แปลกๆ เหมือนเสียงดนตรีเบาๆ ในเพลงคันทรี ที่พอจะทำให้หัวใจหวั่นไหวได้ แม้เมื่อดอกไม้เหี่ยวเฉา กลีบดอกซิมก็ยังคงรูปทรงที่บอบบางไว้ พลิ้วไหวเบาๆ ลงสู่พื้นราวกับเป็นการบอกลาอย่างอ่อนโยน โดยไม่รบกวนความสงบสุขของธรรมชาติ

ฉันจำได้ถึงช่วงบ่ายของฤดูร้อนเหล่านั้น เมื่อพวกเราเด็กๆ ในหมู่บ้านจะมารวมตัวกันบนเนินเขาเพื่อเก็บผลเบอร์รี่ป่า เนินเขานั้นเปรียบเสมือน โลก อีกใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยสีม่วง เราจะเดินลัดเลาะไปตามพุ่มไม้เพื่อค้นหาผลเบอร์รี่ที่สุกงอมและฉ่ำน้ำ รสชาติหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อยและรสเปรี้ยวติดปลายลิ้นทำให้พวกเราทุกคนมีความสุข ข้างๆ พุ่มเบอร์รี่เก่าแก่ เราจะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้กันฟังไม่รู้จบ แบ่งปันความฝันเรียบง่ายที่เด็กๆ เท่านั้นที่จะมีได้

บ่ายวันหนึ่ง ท่ามกลางแสงแดดสีทองอร่าม เพื่อนสมัยเด็กของฉันและฉันเดินเล่นไปตามเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยดอกเมอร์เทิล ลมพัดเบาๆ ดอกไม้ร่วงหล่น และหัวใจของเราก็หยุดนิ่งอยู่ในช่วงเวลาอันสงบสุขของฤดูกาลนี้ เธอให้ดอกเมอร์เทิลสดแก่ฉันพลางพูดเบาๆ ว่า "เขาว่ากันว่าการกดดอกเมอร์เทิลลงในสมุดบันทึกจะช่วยเก็บรักษาสิ่งสวยงามที่สุดเอาไว้ได้"

ฉันไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านั้นอย่างถ่องแท้ แต่ฉันเห็นบางอย่างที่มาจากใจจริงและจริงใจในแววตาของเธอ ฉันจึงหยิบดอกไม้มาแปะไว้ในสมุดบันทึกเล่มเล็กของฉัน โดยไม่รู้ตัวว่าเป็นการเก็บรักษาช่วงเวลาอันเปราะบางที่เพิ่งผ่านเข้ามาในชีวิตของฉัน

เวลาผ่านไปหลายปี และเพื่อนคนนั้นก็เป็นเพียงความทรงจำ แต่ทุกครั้งที่ดอกไม้ในเกมบานสะพรั่ง หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกในบ่ายวันนั้นเมื่อนานมาแล้ว เปี่ยมไปด้วยแสงแดดและความรู้สึกของรักแรกพบ ฉันเคยเชื่อว่า เช่นเดียวกับดอกไม้ในเกมที่พักพิงอย่างสงบในหน้าสมุดบันทึก ความทรงจำก็สามารถพักพิงอย่างสงบในหัวใจได้เช่นกัน ไม่มีวันจางหายไป

แม่ของฉันบอกว่าดอกสิมเป็นสัญลักษณ์ของการรอคอยและความซื่อสัตย์ ในสมัยก่อน สาวบ้านนอกที่สวมเสื้อผ้าแบบเวียดนามดั้งเดิมจะเก็บดอกสิมมาแปะเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือ ส่งความรักไปให้คนที่อยู่ไกล บางเรื่องราวความรักเริ่มต้นในฤดูดอกสิมบาน เติบโตขึ้นพร้อมกับกลีบดอกแต่ละกลีบ แล้วค่อยๆ จางหายไปกับสายลม เหลือไว้เพียงสีม่วงอันชวนให้คิดถึงท่ามกลางท้องฟ้าอันกว้างใหญ่แห่งความทรงจำ

ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกัน เคยเอาดอกไม้จำลองมาแปะไว้ในสมุด แล้วเชื่อว่าสิ่งสวยงามเหล่านั้นจะคงอยู่ในใจฉันตลอดไป แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจความหมายของคำสัญญา การรอคอย หรือความซื่อสัตย์อย่างถ่องแท้ ฉันมองเห็นดอกไม้จำลองนั้นสวยงามในแบบที่อ่อนโยนและเศร้าสร้อยเท่านั้น ต่อมาเมื่อฉันโตขึ้น ฉันก็ได้เรียนรู้ที่จะรู้สึกถึงอารมณ์ต่างๆ เรียนรู้ที่จะทะนุถนอมสิ่งเปราะบางในสมุดของฉัน เหมือนอย่างที่ฉันเคยแปะกลีบดอกสีม่วงไว้ในตอนนั้น

แต่เวลาไม่เคยรอใคร คนรักในอดีตจากไปแล้ว เหลือไว้เพียงเนินเขาที่ปกคลุมด้วยดอกเมอร์เทิลที่ยังคงเบ่งบาน เป็นผืนป่าสีม่วงแห่งความทรงจำที่ไร้ชื่อ ตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางเนินเขาเมอร์เทิลที่หอมกรุ่น ฉันก็พลันตระหนักว่าเวลาผ่านไปเร็วราวกับสายลมที่พัดผ่าน ในวัยเด็ก ฉันเคยคิดว่าเมอร์เทิลเป็นเพียงดอกไม้ป่าธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่เมื่อมีประสบการณ์มากขึ้น ฉันก็เข้าใจว่าความเรียบง่ายนี้เองที่ทำให้เมอร์เทิลคงอยู่ยั่งยืน

บางที ฤดูแห่งดอกไม้ซิมอาจเป็นฤดูแห่งความโหยหาอดีตเช่นกัน เป็นช่วงเวลาที่จะได้นั่งพักผ่อนกับความฝันเก่าๆ มองดูดอกไม้สีม่วงที่ลอยละล่องอย่างเงียบๆ และปล่อยให้ความทรงจำหลั่งไหลกลับมา ไม่ว่าเวลาจะพัดพาอะไรไปมากแค่ไหน ทุกครั้งที่ฉันเห็นดอกไม้ซิมเบ่งบาน หัวใจของฉันก็ตื่นขึ้นมา เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกเกี่ยวกับช่วงบ่ายของฤดูร้อนที่สดใส เกี่ยวกับวัยเด็กที่ผ่านไปแล้วแต่จะไม่มีวันสูญหาย

ที่มา: https://baogialai.com.vn/mien-tim-hoa-sim-post324831.html