หัวใจที่ไม่เคยหยุดให้

ฉันบังเอิญเจอภาพของวูขณะท่องเว็บอยู่ ภาพหนึ่งเป็นภาพของพนักงานส่งของกำลังแจกอาหารให้กับผู้ป่วยยากจนและครอบครัวที่โรงพยาบาลมะเร็งกลาง ใบหน้าของเขาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเปล่งประกายด้วยความเมตตา ไหวพริบ และที่สำคัญที่สุดคือดวงตาที่สดใส

หลังจากติดตามเขามาสักพัก ฉันจึงเป็นฝ่ายส่งข้อความไปถามเขาเกี่ยวกับโครงการการกุศลที่เขากำลังทำอยู่ ฉันต้องการแบบอย่างสำหรับโครงการการกุศลของตัวเอง แม้ว่าเราจะไม่สนิทกันมากนัก แต่ Vũ ก็ตอบคำถามของฉันอย่างตั้งใจเสมอ ด้วยความสงสัยว่าทำไมคนขับรถส่งของถึงมีผู้ติดตามมากมายขนาดนี้ ฉันจึงไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Vũ ทางออนไลน์

ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้ฉันตกใจ ฉันคิดว่าคนที่เสียสละมากมายขนาดนั้นจะต้องมีฐานะทางการเงินที่ดี หรืออย่างน้อยก็มีชีวิตที่สงบสุข แต่หวูเคยไม่มีอะไรเลย แม้แต่เอกสารสำคัญอย่างใบเกิดก็ไม่มี

วูเกิดมาในครอบครัวที่มีสถานการณ์ผิดปกติ พ่อแม่ของเขาอยู่ด้วยกันและมีลูกโดยไม่ได้รับการรับรองทางกฎหมาย วัยเด็กของวูเต็มไปด้วยการขาดแคลนสิ่งจำเป็นพื้นฐาน เช่น อาหาร เสื้อผ้า และเงิน รวมถึงเอกสารสำคัญที่จำเป็นสำหรับการยอมรับทางสังคม วูเกิดในปี 1993 เขาไม่มีใบเกิด ไม่มีทะเบียนบ้าน ไม่มีบัตรประกันสุขภาพ และไม่มีบัตรประจำตัวประชาชน… ในสายตาของสังคม เขาคือ “คนไร้ตัวตน” เพื่อที่จะไปโรงเรียน วูต้องยืมใบเกิดที่ไม่มีค่าอะไรเลยโดยใช้ชื่อว่า เหงียน เวียด ถัง

ต่อมา วูลาออกจากโรงเรียน เขาหลงทางในชีวิตและไปหาที่พึ่งในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ เป็นเวลานานที่วูหมกมุ่นอยู่กับ โลก เสมือนจริงเพื่อหลีกหนีจากความเป็นจริง เมื่อกระแสเกมซาลง เขาจึงเริ่มขายชาเย็น ข้าวโพดย่าง และมันฝรั่งริมถนนเพื่อหาเลี้ยงชีพ

ทุกเดือน วูจะไปเยี่ยมชุมชนผู้ป่วยฟอกไตเป็นประจำ เพื่อมอบของขวัญให้กับผู้ป่วย - ภาพ: ผู้เขียนเป็นผู้จัดหาให้

เมื่ออายุ 24 ปี เหตุการณ์สำคัญก็เกิดขึ้นกับเขา ด้วยความไร้เดียงสาและหลงเชื่อคนง่าย เขาถูกพวกอาชญากรหลอกให้ช่วยถือพัสดุชิ้นเล็กๆ ให้ เมื่อตรวจค้นแล้วพบว่าพัสดุนั้นบรรจุยาเสพติด 0.5 กรัม การตกต่ำครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นโชคชะตาที่เล่นตลก แต่ยังเป็นการปิดฉากอนาคตของเขาอย่างสิ้นเชิง ในคุก วูเข้าใจความรู้สึกของคนที่หมดหวังเป็นครั้งแรก ที่นั่นเองที่เขาได้เรียนรู้ที่จะไตร่ตรองตัวเองและตั้งปณิธานในใจว่า "ฉันต้องลุกขึ้นยืนให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม"

เมื่อเขากลับมา เขาพยายามหางานที่มั่นคงในเขตอุตสาหกรรมและโรงงานต่างๆ แต่ทุกครั้งที่ได้ยินว่าเขาไม่มีใบเกิดและบัตรประจำตัวประชาชน ผู้คนต่างส่ายหัว บางคนถึงกับพูดตรงๆ ว่า "ใครจะจ้างคนไม่มีเอกสารและมีประวัติอาชญากรรมอย่างคุณ?" คำพูดนั้นเหมือนถูกตบหน้า ทำลายความหวังที่จะมีอนาคตกับงานที่ "ถูกกฎหมาย" ของเขาไปจนหมดสิ้น

เพื่อหาเลี้ยงชีพ วูเริ่มต้นด้วยการทำงานหนักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกเช้าตรู่ เขาปั่นจักรยานเก่าๆ ไปตามถนนสายยาวเกือบสิบกิโลเมตรจากมินห์ไคถึงเกาเจย์ สวมชุดยูนิฟอร์มสีซีดจาง เขารีบเสิร์ฟอาหารในร้านอาหาร เหงื่อไหลท่วมหน้ากาก มือของเขาไม่เคยได้พักเลย หลังจากพักกลางวัน เขาปั่นจักรยานกลับไปที่มินห์ไค เขาทำงานใช้แรงงานอีกงานหนึ่งที่หนักหน่วงแต่ทำเป็นประจำเพื่อเสริมรายได้ ในตอนเย็น เมื่อถนนสว่างไสวและผู้คนมารวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหารเย็นอุ่นๆ วูจะผูกกระเป๋าไว้กับจักรยาน สวมเสื้อกันลม แล้วปั่นออกไปท่ามกลางการจราจรที่พลุกพล่าน เขาไปส่งของจนดึกดื่น...

วูแจกจ่ายอาหารให้แก่ผู้ป่วยยากไร้ที่โรงพยาบาลเค - ภาพ: ผู้เขียนเป็นผู้จัดหาให้

เขาทุ่มเททำงานหนักทั้งหมดเพื่อเติมเต็มความฝันของเขา นั่นคือการซื้อรถจักรยานยนต์เป็นของตัวเอง เขาหวังว่าจะมีพาหนะที่ดีกว่าคันเก่าๆ ที่ทรุดโทรมของเขา เพื่อให้การดิ้นรนหาเลี้ยงชีพของเขาง่ายขึ้น ทุกคืน ไฟหน้าของรถจักรยานยนต์ส่องสว่างไปตามถนนเล็กๆ ทอดเงาของชายคนหนึ่งที่เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างเงียบๆ จากวันเวลาที่เขาเร่ร่อน เขาเริ่มตระหนักถึงบางสิ่ง: ที่นั่น มีผู้คนมากมายที่ดิ้นรนกับความยากจนและความลำบาก เช่นเดียวกับที่เขาเคยเป็นในอดีต

การได้รับและการให้โดยไม่คาดคิด

ในเวลาว่าง เขาถ่าย วิดีโอ รีวิวอาหารและโพสต์ลงใน TikTok โดยไม่คาดคิด วิดีโอของเขากลับได้รับความนิยมอย่างมาก ฟง วู กลายเป็น TikToker ที่เป็นที่รักเพราะบุคลิกที่ติดดินและจริงใจของเขา ด้วยรายได้เสริมจากการรีวิวร้านอาหาร ทำให้ภาระค่าใช้จ่ายลดลง และวูยังได้เข้าร่วมกลุ่มการกุศลอีกด้วย

ตั้งแต่ปี 2019 วูไม่เพียงแต่เป็นคนขับรถส่งของเท่านั้น แต่ยังเป็นเพื่อนคู่คิดของผู้ที่กำลังเผชิญกับความยากลำบาก เขาบอกผมว่าในวันที่ 1 และ 15 ของทุกเดือนตามปฏิทินจันทรคติ เขาจะนำอาหารร้อนๆ และของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปมอบให้คนไร้บ้านเป็นประจำ สำหรับหลายๆ คน นั่นอาจดูไม่มีอะไร แต่สำหรับพวกเขา คนไร้บ้าน ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก ไม่เพียงเท่านั้น เขายังชักชวนเพื่อนๆ และผู้ใจดีให้ร่วมกันรวบรวมเงินบริจาคและนำอาหารแห่งความเมตตาเหล่านี้ไปส่งมอบให้กับผู้ป่วยยากจนที่โรงพยาบาลมะเร็งและโรงพยาบาลแทงห์หนานทุกสัปดาห์

คุณวูเล่าเพิ่มเติมว่า “การไปเยี่ยมเยียนชุมชนผู้ป่วยฟอกไตทำให้ฉันตระหนักว่าพระเจ้าทรงโปรดปรานฉันมากเพียงใดในชีวิต ที่นี่ ผู้ป่วยมักต้องไปโรงพยาบาลสามครั้งต่อสัปดาห์ แต่ละครั้งเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวด เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ทุกเดือน ฉันไปที่นั่นเป็นประจำเพื่อมอบของขวัญ และฉันได้เห็นความทุกข์ทรมานของผู้ป่วยเหล่านี้... แม้จะเจ็บป่วยและลำบาก พวกเขาก็ยังพยายามหาเลี้ยงชีพด้วยการขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ขายชาเย็น เก็บเศษโลหะ... วันหนึ่ง ฉันนำของขวัญไป 110 ชุด แต่ได้รับแจ้งว่าต้องการเพียง 109 ชุดเท่านั้น คุณพี่ ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้น ฉันพูดไม่ออก... เพราะฉันเข้าใจ... ว่ามีคนหนึ่งจากไปแล้ว”

ขณะที่ทำกิจกรรมอาสาสมัคร วูรู้สึกเศร้าเมื่อมีคนพูดว่า "เขาไม่ดูแลพ่อแม่ตัวเอง แต่กลับไปยุ่งเรื่องของคนอื่น" พวกเขาไม่รู้ว่า "พ่อแม่ผมจากไปแล้ว ผมไม่มีเงินมากนัก แต่ผมเห็นคนมากมายลำบาก ผมเลยอดไม่ได้ที่จะแบ่งปัน" สำหรับเขาแล้ว แค่คำขอบคุณหรือการพยักหน้าก็เพียงพอที่จะทำให้ความเหนื่อยล้าในใจหายไป