ย้อนกลับไปในตอนนั้น ฉันเป็นเด็กผอมแห้งเท้าเปล่าวิ่งเล่นอยู่ใต้แสงแดดที่แผดเผาบนเนินเขาหินบะซอลต์สีแดงอันกว้างใหญ่ของที่ราบสูงตอนกลาง ฤดูร้อนในวัยเด็กของฉันไม่มีเค้ก ไอศกรีม หรือของเล่นแฟนซี มีเพียงวันที่ได้ฝ่าฟันแสงแดดและสายฝน เล่นลูกแก้วและกระโดดโลดเต้นด้วยเท้าเปล่า วันแห่งการเดินเล่นอย่างไร้กังวล ปล่อยให้จิตใจล่องลอยไปกับตะกร้ามันสำปะหลังต้ม ถ้ำเย็นๆ หรือเสียงกระทบกันของกลองที่ทำจากกระป๋องนมข้นหวานเปล่าๆ...
โลก ของฉันหมุนรอบหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น สถานที่ที่ฉันอาจจะไปเที่ยวได้ตลอดช่วงวัยเด็กและก็ยังไม่เบื่อเลย มันเรียบง่ายแค่นั้นเอง เพื่อนๆ ของฉันและฉันสามารถหัวเราะและสนุกสนานกันได้ตลอดทั้งฤดูร้อน
เมื่อฉันโตขึ้น ฤดูร้อนของฉันเต็มไปด้วยเช้าที่หมอกลงจัด การแบกน้ำจากลำธารกลับบ้าน วันที่เดินเท้าเปล่าในป่า ใบหน้าไหม้แดด และวันที่ใช้เวลากับแม่ในทุ่งนา แบกกระสอบปุ๋ยหนักกว่าตัวฉัน หลังชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ก็ยังคงร้องเพลงพื้นบ้านบาห์นาร์ต่อไป ไม่มีใครบอกฉันเกี่ยวกับความยากลำบากเหล่านั้น ฉันรู้สึกได้เพียงจากลมหายใจที่หอบเหนื่อยของพ่อขณะกลับจากป่า จากดวงตาที่เงียบงันของแม่ขณะที่เธออดทนกับวันฝนตกอันยาวนาน
ยังมีวันฤดูร้อนที่ฉันปั่นจักรยานไปหลายสิบกิโลเมตรตามถนนลูกรังขรุขระไปยังศูนย์กลางอำเภอเพื่อขายผักป่าที่เพิ่งเก็บมา ผิวของฉันคล้ำแดด ผมไหม้เกรียม แต่ดวงตาของฉันยังคงเปล่งประกายขณะที่ฉันนับเหรียญเล็ก ๆ ที่ได้มา ราวกับกำลังคว้าความฝันเล็ก ๆ ของฉันไว้ในมือ
และแล้ว ฤดูกาลแห่งดอกไม้บานสะพรั่งก็ผ่านไปอย่างเงียบๆ ฉันได้รับการตอบรับเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นคนแรกในหมู่บ้านที่ออกจากบ้านไปเรียนในเมือง หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่ก็กังวลใจเช่นกัน ฮานอย ปรากฏขึ้นราวกับความฝัน ด้วยตึกสูงระฟ้า พื้นที่เมืองที่หรูหรา และการจราจรที่พลุกพล่าน… ฉันพกพาแสงแดดและสายลมแห่งที่ราบสูงตอนกลางติดตัวไปด้วย พิชิตห้องเรียนทีละก้าว โดยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับไปสร้างบ้านให้พ่อแม่ท่ามกลางป่าเขียวขจี
ตอนนี้ ทุกครั้งที่ฤดูร้อนมาถึง หัวใจฉันก็เจ็บปวด หมู่บ้านบนที่สูงในสมัยนั้นเปลี่ยนไปแล้ว มีถนนลาดยาง ไฟฟ้า และบ้านหลังใหญ่โต... แต่ต้นเฟลมทรีก็ยังคงออกดอกบานสะพรั่ง และเสียงจักจั่นก็ยังคงร้องตลอดฤดูร้อน ปลุกความทรงจำมากมายในอดีตขึ้นมา
ทุกครั้งที่ฉันกลับไปที่หมู่บ้าน ฉันจะพาลูกชายไปดูเนินดินที่ลื่น ไร่กาแฟของครอบครัว และลำธารเล็กๆ ที่ฉันเคยใช้เวลาช่วงบ่ายทั้งหมดอยู่ที่นั่น ฉันยังเล่าให้เขาฟังถึงช่วงเวลาที่ยากลำบาก ที่พ่อของเขาเติบโตขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดและลม ในดินแดงที่แห้งแล้ง แต่ความรักที่มีต่อหมู่บ้านไม่เคยจางหายไป—สถานที่ที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่สามารถฝัน จดจำ และรู้สึกขอบคุณ จนเติบโตเป็นผู้ใหญ่
ที่มา: https://baogialai.com.vn/mua-he-tuoi-tho-post328688.html
การแสดงความคิดเห็น (0)