
ภาพ: ซูเยน โว
สายลมพัดเบาๆ ผ่านฤดูกาลแห่งความทรงจำ
ดอกไม้รูปดาวร่วงหล่น แมลงปอสีน้ำตาลบินกระจัดกระจายออกจากรัง
พวกมันทั้งหมดพุ่งลงมาบนถนน
และมันหมุนวนราวกับว่ากาลเวลารู้ว่าจะเคลื่อนย้ายไปอย่างไร
ฉันย้อนเวลากลับไปในช่วงฤดูร้อนของอดีต
ฉันได้ยินเสียงหัวใจของฉันเต้นระรัวเบาไปกับกลีบดอกไม้แต่ละกลีบ
ดูเหมือนว่าจะมีเด็กอยู่ในใจฉัน
พวกเขาร้องออกมาเพราะลมแรงขึ้น
ฉันอยากจะรีบวิ่งออกไปที่ถนน
เอื้อมมือไปคว้าดาว
บินต่ำ...
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งพ่อเคยพาฉันเดินผ่านต้นไม้รูปดาวเก่าแก่เหล่านั้น
ฉันเงยหน้าขึ้น รอให้ลมพัดมา
กลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นแต่ละกลีบเปรียบเสมือนคำอธิษฐาน
เบาเหมือนการงีบหลับในบ่ายวันฤดูร้อน
เมืองในเดือนพฤษภาคม
ฝนเริ่มตกแล้ว
ถนนเต็มไปด้วยความโหยหาต้นอ่อนสีเขียว
กลีบดอกไม้แห้งกระซิบความลับของพวกมัน
มันตกลงบนผมของฉัน
แล้วละลายหายไปในอ้อมกอดของใครสักคน
กำลังมีความรัก…
ดอกไม้ดาว
มันไม่ได้ร่วงหล่นเหมือนใบไม้สีทอง
และหันข้างราวกับอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น
ประกายแห่งความหวังยังคงซ่อนอยู่ในใจของเขา
ส่งปีกอันบอบบางของวันเวลาที่ผ่านไปออกไปสู่โลกภายนอก
ออกค้นหาดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อส่องสว่างอนาคต
ใจกลางเมือง
สถานที่ที่ชีวิตเต็มไปด้วยเสียงแตรดังระงมราวกับพายุหมุน
ยังมีส่วนหนึ่งของท้องฟ้าที่ยังคงอยู่
สำหรับกลีบดอกรูปดาว
ความทรงจำมากมายถาโถมเข้ามา
[โฆษณา_2]
ที่มา: https://www.baotravinh.vn/tho/mua-hoa-sao-46134.html






การแสดงความคิดเห็น (0)