ไฟในบ้านยังเปิดอยู่

มีบางวันที่ช่วงปลายปีผ่านไปอย่างเงียบเหงา...

ปีนั้น ครอบครัวของฉันไม่ได้พูดถึงเทศกาลตรุษจีนมากนัก ทุกอย่างดูปกติธรรมดาจนเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ พ่อยังคงกลับบ้านดึกจากที่ทำงาน เสื้อของเขายังคงมีกลิ่นควันไอเสีย แม่ยังคงวุ่นวายอยู่ในครัว เสียงหม้อซุปเดือดปุดๆ คุ้นเคย ฉันนั่งอยู่ในห้อง เล่นกับโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องแสงริบหรี่ บรรยากาศในครอบครัวค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ และมั่นคง เหมือนเสียงติ๊กต๊อกของนาฬิกาติดผนังเก่าๆ จนกระทั่งไฟในบ้านดับลงอย่างกะทันหัน และความมืดมิดเข้ามาปกคลุมอย่างรวดเร็ว ฉันจึงตระหนักว่าบรรยากาศนั้นค่อยๆ จางหายไป

ไฟฟ้าดับช่วงปลายปีไม่ใช่เรื่องแปลก แต่คืนนั้นมืดกว่าปกติ ข้างนอกลมพัดแรงผ่านต้นไม้ เสียงลมหวีดหวิวไปตามหลังคาสังกะสี ส่วนข้างใน เสียงทุกอย่างจางหายไป แม่ควานหาไฟฉาย พ่อรีบวางกระเป๋าเอกสารลงที่มุมห้องแล้วกระซิบถามว่า "ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม" ฉันตอบว่า "ไม่เป็นไรค่ะ" ทั้งที่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะไม้กลางบ้าน ที่ที่เรามักใช้แค่ทานอาหารเย็นแบบเร่งรีบเท่านั้น

แสงไฟฉายสลัวๆ ส่องสว่างใบหน้าของพ่อแม่ ผมของพ่อเริ่มหงอกมากกว่าที่ฉันคาดไว้ แม่ผอมลง และมีจุดด่างดำปรากฏรอบดวงตา ฉันมักจะมองข้ามสิ่งเหล่านี้ หรือจงใจไม่สนใจ เพราะฉันยุ่งอยู่กับโลกภายนอก ในความมืดมิด ปราศจากโทรศัพท์ โทรทัศน์ และสิ่งรบกวนอื่นๆ ภาพของพ่อแม่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในสายตาของฉัน

พ่อเล่าเรื่องงานให้ฟังสองสามเรื่อง แม่ฟังด้วยรอยยิ้มพลางใช้พัดเบาๆ พัดน้ำเดือดในหม้อให้เย็นลง ฉันเงียบอยู่เช่นนั้น กอดความอบอุ่นรอบตัวเอาไว้ มันเป็นความรู้สึกที่ช้าและอ่อนโยนมาก ราวกับว่าเวลาค่อยๆ ยืดออกไป ทำให้ครอบครัวของฉันได้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกหน่อย

ทันใดนั้นแม่ก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีข้าวเหนียวที่หุงไว้ตั้งแต่บ่ายอยู่บนเตาถ่าน เนื่องจากไม่มีไฟฟ้า แม่จึงนำข้าวเหนียวออกมาหั่นแบ่งให้ทุกคนในครอบครัวกิน กลิ่นหอมของข้าวเหนียวร้อนๆ อบอวลไปทั่ว หอมกรุ่นและคุ้นเคยจนทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย พ่อจึงนำข้าวเหนียวมาเพิ่มอีกสองสามชามแล้วจัดวางอย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ ราวกับว่าเป็นมื้ออาหารที่สำคัญมาก

พวกเราเงียบกันอยู่นาน ไม่มีใครรีบร้อน ไม่มีใครบ่นว่าหิวหรือว่าอาหารจืดชืด พ่อเคี้ยวช้าๆ และแม่ก็ยื่นเนื้อติดมันชิ้นใหญ่กว่าปกติให้ฉัน ฉันนึกขึ้นได้ว่า ความสุขอาจไม่ได้อยู่ที่วันที่ทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่เป็นช่วงเวลาที่ไม่คาดคิดแบบนี้ต่างหาก เมื่อทุกอย่างเรียบง่ายจนไม่ต้องวางแผนอะไรเลย

หลังอาหารเย็น พ่อก็หยิบกีตาร์เก่าที่แขวนอยู่บนผนังลงมา นานแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นเขาเล่น สายกีตาร์หลวมไปหน่อย เสียงก็ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนเดิม แต่เขาก็ยังคงดีดแต่ละคอร์ดอย่างช้าๆ แม่นั่งพิงผนัง หลับตาลง ริมฝีปากขยับเบาๆ ตามทำนองที่คุ้นเคย ฉันนั่งตรงข้ามแม่ ฟังเสียงดนตรีที่ผสมผสานกับเสียงลมข้างนอก และความรู้สึกแปลกๆ ทั้งความสุขและความสงบก็ผุดขึ้นมาในใจฉัน

ไม่มีใครพูดถึงอนาคต ไม่มีใครเอ่ยถึงแผนการปีใหม่ ไม่มีคำอวยพรใดๆ แต่ในขณะนั้นเอง ฉันเข้าใจว่าสิ่งที่ทำให้ครอบครัวนี้อยู่ด้วยกันได้นั้น ไม่ใช่คำสัญญาอันยิ่งใหญ่ แต่เป็นการอยู่ร่วมกันอย่างเงียบๆ ของแต่ละคน ในเวลาที่เหมาะสม ในสถานที่ที่เหมาะสม

ไฟกลับมาติดอีกครั้งใกล้เที่ยงคืน การเปิดไฟอย่างกะทันหันทำให้ทุกอย่างชัดเจน พ่อแขวนกีตาร์ไว้ที่ผนัง แม่จัดโต๊ะอาหารให้เรียบร้อย ฉันกลับไปที่ห้องของฉัน ทุกคนกลับไปใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันเริ่มมองครอบครัวของฉันแตกต่างออกไป ความสุขไม่ใช่เพียงแค่แนวคิดที่คลุมเครือหรือสิ่งที่ต้องไขว่คว้าอีกต่อไป มันอยู่ที่ช่วงเวลาเล็กๆ ในชีวิตประจำวันเหล่านั้น: เมื่อพ่อถามคำถามที่แสดงความห่วงใยโดยไม่ต้องการคำตอบ เมื่อแม่ให้ชิ้นอาหารที่ดีที่สุดแก่ฉันโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก เมื่อทั้งครอบครัวนั่งด้วยกันในความมืดโดยไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

สิ้นปีมักทำให้เรานึกถึงการสรุปเรื่องราวต่างๆ การตั้งเป้าหมาย หรือการใฝ่หาความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แต่สำหรับฉันแล้ว ความสุขในครอบครัวนั้นเรียบง่ายมาก บางครั้ง แค่ไฟดับก็เพียงพอแล้ว ทำให้สมาชิกในครอบครัวได้นั่งด้วยกัน มองหน้ากันนานขึ้น ฟังกันมากขึ้น และตระหนักว่าพวกเขาอดทนมานานพอแล้ว

ต้นฉบับ

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/chao-nhe-yeu-thuong/202512/nha-con-sang-den-1d53328/