แล้วก็ยังมีผู้คน ฉาก และเรื่องราวต่างๆ ที่ดูเหมือนจะเลือนหายไปในอดีตอันไกลโพ้น สลายไปเหมือนเมฆบนท้องฟ้า หรือถูกบดบังด้วยฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา... แต่พวกมันก็ยังคงอยู่ตลอดไปในจิตใจของเรา ดูเหมือนว่าความทรงจำได้จัดหมวดหมู่และประทับตราภาพและเรื่องราวเหล่านี้ด้วยตราประทับ "ถาวร" ดังนั้นแม้จะไม่มีคำมั่นสัญญาแห่งรักนิรันดร์ พวกมันก็ยังคงอยู่ลึกๆ ในหัวใจของแต่ละคน เป็นที่รัก หวงแหน และใกล้ชิดราวกับลมหายใจ
ท่ามกลางความทรงจำที่กระจัดกระจายและความหลงลืม ในความกว้างใหญ่และความไม่แน่นอนของชีวิต ภาพของคุณปู่คุณย่าและคุณแม่ของฉัน—ผู้ที่จากไปตลอดกาล—ยังคงปรากฏอยู่เสมอ กลับมาหลอกหลอนความทรงจำของฉันอย่างชัดเจนและเจ็บปวด เมื่อฉันเกิด คุณปู่คุณย่าฝั่งพ่อของฉันเสียชีวิตไปแล้ว แต่ฉันโชคดีที่มีคุณปู่คุณย่าฝั่งแม่ ฉันใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่ได้มีท่าน ได้รับความรักและการปกป้องจากท่านตลอดช่วงวัยเด็ก
บ้านของเราอยู่ไม่ไกลจากบ้านคุณปู่คุณย่า แต่ในสมัยนั้นยังไม่มีระบบขนส่งสาธารณะ ทุกครั้งที่เรากลับไปหมู่บ้านคุณปู่คุณย่าฝั่งแม่ แม่กับฉันจะเดินไป แม่ถือตะกร้าเล็กๆ ในมือ สวมหมวกทรงกรวยสีขาว และเสื้อเข้ารูปที่เย็บด้วยมืออย่างประณีต ดูเหมือนผู้หญิงในวรรณกรรม: อ่อนโยน กตัญญูต่อพ่อแม่ ขยันหมั่นเพียร และมีความสามารถในการดูแลบ้าน แม้ว่าแม่จะแต่งงานไปอยู่ไกล แต่แม่ก็จะเดินทางกลับมาเยี่ยมพ่อแม่เดือนละสองสามครั้ง
ฉันและพี่น้องมักตามแม่ไปเยี่ยมปู่ย่าตายายตั้งแต่เราอายุสามหรือห้าขวบ จนคุ้นเคยกันดี รู้จักทุกเส้นทางและทุกการเปลี่ยนแปลงของทิวทัศน์ในทุ่งนาข้าวในแต่ละปีและแต่ละฤดูกาล ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ ต้นกล้าข้าวเจริญเติบโตเต็มที่ ทุ่งนาเต็มไปด้วยน้ำ ในเดือนมีนาคม ต้นข้าวอ่อนและเขียวชอุ่ม ในเดือนพฤษภาคม ทุ่งนาแห้งแล้งและน้ำลดลง ข้าวสุกเป็นสีเหลืองทอง ในเดือนสิงหาคม ฝนตกหนักทำให้ชนบทกลายเป็นสีขาวโพลนไปด้วยน้ำ และในเดือนธันวาคม ฝนปรอยและลมหนาวจัดทำให้คันดินทั้งหมดหนาวสั่นไปถึงกระดูก
ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ความคุ้นเคยที่บางครั้งฉันคิดว่าน่าเบื่อนั้น แท้จริงแล้วคือจุดเริ่มต้นของความรักอันลึกซึ้งและจริงใจที่มีต่อบ้านเกิดเมืองนอนของฉัน เมื่อฉันจากมาแล้ว ฉันจึงตระหนักว่า วันเวลาในวัยเด็กที่ใช้ชีวิตอยู่ในมาตุภูมิได้กลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่า เป็นแหล่งหล่อเลี้ยงความรู้สึกอันลึกซึ้งที่มีต่อปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และผืนแผ่นดินที่เลี้ยงดูฉันมา
สมัยนั้น ทุกครั้งที่แม่กับฉันไปเยี่ยมปู่ย่าตายาย พอถึงทางแยกเข้าบ้าน ฉันก็จะวิ่งนำหน้าไปตะโกนว่า "ปู่! ย่า!" ก่อนที่จะถึงสนามหญ้าเสียอีก ปกติแล้ว พวกท่านก็จะปรากฏตัวออกมาเหมือนนางฟ้าใจดี แต่ไม่ใช่จากหมอกในเทพนิยาย แต่มาจากห้องครัว คอกหมู หรือคอกไก่ พวกท่านจะยิ้มแย้มแจ่มใส กางแขนต้อนรับเรา เด็กคนหนึ่งจะกอดขา อีกคนจะเกาะมือ และปู่ก็จะอุ้มเด็กคนหนึ่งขึ้นไปในอากาศ หัวเราะอย่างสนุกสนาน
ในขณะนั้นเอง แม่ของฉันก็มาถึง พร้อมกับวางตะกร้าที่ถืออยู่ลง ตะกร้านั้นมักจะบรรจุไปด้วยกล้วยสุกหนึ่งหวี กิ่งหมากเขียว บางครั้งก็มีใบหมากหนึ่งห่อ หรือปลาเฮริงหนึ่งโหลที่ห่ออย่างดีด้วยใบกล้วยแห้ง แม่จะดุแม่ของฉันเล่นๆ ว่า "ทำไมต้องซื้อของเยอะขนาดนี้" แล้วก็ใช้พัดใบปาล์มพัดให้พวกเราแต่ละคน พร้อมกับยิ้มอย่างรักใคร่และอ่อนโยน
แม่ของฉันใช้หมวกพัดตัวเองเพื่อซับเหงื่อ แล้วเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวและการเรียนของลูกๆ ให้คุณปู่คุณย่าฟังอย่างสบายๆ เธอถามว่าเด็กผู้ชายส่งจดหมายกลับบ้านบ้างไหม เมื่อไหร่จะเก็บเกี่ยวข้าวในลำธาร และถั่วที่ปลายซอยออกผลมากเกินไปในปีนี้หรือเปล่า และเด็กๆ กับหลานๆ จะมาช่วยเก็บได้ไหมเมื่อมันสุก...
เขาฟังเรื่องราวของเรา ตอบคำของคุณยายและคุณแม่ จากนั้นก็ช่วยพวกเราสามพี่น้องนั่งลงบนเปลญวน ยิ่งเปลญวนแกว่งไปมาเท่าไหร่ เราก็ยิ่งหัวเราะด้วยความสุขมากขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกสงบสุขและแสนหวานนั้นยังคงอยู่ในใจฉันมานานหลายสิบปี ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
บางครั้ง เมื่อเราไม่อยู่บ้าน คุณปู่คุณย่าก็จะมาเยี่ยมลูกหลาน เมื่อใดก็ตามที่ท่านมาถึง พี่น้องของฉันและฉันก็จะวิ่งออกไป พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น แย่งกันกอด และทั้งครอบครัวก็จะเต็มไปด้วยความสุข พ่อจะต้มน้ำชงชาและส่งพี่ชายคนโตไปซื้อเหล้า แม่จะเตรียมหมากและหุงข้าวกับไก่ ในยุคที่รัฐบาลให้เงินอุดหนุน อาหารจะมีเพียงสองมื้อต่อวัน เป็นข้าวผสมข้าวโพดและมันฝรั่ง แต่ทุกครั้งที่เราเตรียมอาหารให้คุณปู่คุณย่า เราก็จะใส่ใจและพิเศษเสมอ
เมื่อก่อน ฉันคิดว่าปู่ย่าตายายเป็นแขกคนสำคัญของครอบครัว แต่พอโตขึ้น ฉันก็เข้าใจว่าพฤติกรรมของพ่อแม่ไม่ได้เกิดจากความสุภาพ แต่เกิดจากความเคารพและความกตัญญูอย่างแท้จริงต่อท่าน เพราะอย่างไรก็ตาม เราคงไม่สามารถปฏิบัติต่อญาติๆ อย่างเป็นทางการได้นานหลายสิบปี หรือแม้กระทั่งตลอดชีวิต มันเป็นวิธีปฏิบัติต่อท่านอย่างจริงใจ ซึ่งเกิดจากความรักและความเคารพต่อพ่อแม่ของเรา
บางครั้ง เมื่อพ่อแม่ของเราไปทำงานต่างจังหวัด ปู่ย่าตายายก็จะมาอยู่ด้วยและดูแลพวกเรา ย่าจะกวาดบ้านและจัดบ้านให้เรียบร้อย จัดวางเฟอร์นิเจอร์ให้เป็นระเบียบสะอาดตา ส่วนปู่ก็จะถามหลานแต่ละคนว่าการเรียนเป็นอย่างไรบ้าง รู้จักบทกวีอะไรบ้าง และชอบเล่าอะไรให้ฟัง จากนั้นปู่ก็จะออกไปที่สวน ชื่นชมต้นชาที่เพิ่งปลูกใหม่ ดูแปลงกะหล่ำปลีที่เพิ่งหว่านเมล็ดใหม่ ปักหลักให้เถาฟักทองและน้ำเต้าเลื้อยขึ้นซุ้ม ตรวจดูว่าผึ้งสร้างรังไว้กี่ชั้น แล้วก็เล่นกับหลานๆ
หลายสิบปีผ่านไปแล้ว คุณปู่คุณย่าของฉันก็จากไปนานแล้ว คุณแม่ของฉันก็ไปอยู่กับท่านในภพภูมิอื่นแล้วเช่นกัน ใน โลก ของคนเป็น ท่านคงได้กลับมาอยู่ด้วยกันและคอยดูแลพวกเราเหมือนเช่นเคยตลอดชีวิตของท่าน
และพวกเรา ด้วยความรักอันไร้ขอบเขตจากปู่ย่าตายายและพ่อแม่ของเรา จากความทรงจำอันแสนหวานที่ประทับตราแห่ง "ความรักอันยั่งยืน" จึงยังคงบ่มเพาะความรักและความกตัญญูในลูกหลานของเราต่อไป รุ่นต่อรุ่น เหมือนกับแม่น้ำที่ไหลไม่หยุด...
ที่มา: https://baogialai.com.vn/nhu-dong-song-chay-mai-post322187.html
การแสดงความคิดเห็น (0)