น้ำตาผีเสื้อ

"แม่... แม่..."

เสียงเรียกของเด็กทำให้เธอตกใจ เธอจึงกระโดดขึ้น “แม่มาแล้ว! แม่มาแล้ว!” คืนนั้นอากาศหนาว หมอกจางๆ เป็นสีเงินระยิบระยับ เธอคลำทางออกไปที่ลานบ้าน ข้างนอก ลูกชายตัวเล็กๆ เปลือยกายโบกมือให้เธอ ข้างหลังเขามีฝูงเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างอลหม่าน เธอยื่นแขนออกไปหาเขา เขามองเธอครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งหนีไปพร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูงเหมือนแก้วเสียดสีกัน เธอวิ่งไล่ตามเขาไปพร้อมกับตะโกน “ลูก! ลูก อยู่กับแม่นะ!” คืนนั้นมืดสลัว เธอวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปตามถนนที่เปลี่ยวร้าง เขาวิ่งเร็วมาก เขายังโกรธเธออยู่หรือเปล่า? เธอปั่นจักรยานอย่างบ้าคลั่ง เงาของเขายังคงแวบผ่านสายตา เธอตกลงไปในหลุมบนถนน หลุมนั้นดูเหมือนไม่มีก้น และเธอก็ร่วงลงไป…

เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อรู้ว่ามันเป็นเพียงความฝัน อากาศหนาวเย็น แต่เธอกลับเหงื่อท่วมตัว เด็กชายและเด็กแปลกหน้าเหล่านั้นคอยรบกวนเธอในความฝันมาตั้งแต่เธอตั้งท้องเขา เธอหวังจะได้เขา แต่สถานการณ์ที่โหดร้ายบังคับให้เธอต้องกัดฟันและปฏิเสธเขา เพื่อรักษาไว้ซึ่งสิ่งที่เธอเรียกว่าความรักที่มีต่อชายที่น่ารังเกียจคนนั้น และในที่สุด เธอก็สูญเสียลูก และความรักของเธอก็หายไป เหลือไว้เพียงความขุ่นเคืองอย่างมากมาย…

แสงจันทร์สลัวๆ ด้านนอกส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ความหนาวเย็นของค่ำคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงทำให้เธอตัวสั่น แม่ของเธอนอนอยู่ข้างๆ เสียงแหบพร่า “นอนเถอะ ลูกเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว” เธอนอนลง พยายามขดตัวและซบหน้าลงบนอกแม่ “หนูกลัวมาก! เด็กคนนั้นกลับมาแล้วเรียกหนูอีก” แม่ของเธอลุกขึ้น จุดธูป สวดมนต์เบาๆ แล้วนอนลงอย่างอ่อนโยน “คิดมากเกินไปนำไปสู่ความเพ้อเจ้อ ความสับสนมากเกินไป” ลมหายใจของแม่สัมผัสหน้าผากของเธอ เธอรู้สึกสงบอีกครั้ง หลายปีที่ผ่านมา เธอเคยชินกับการนอนกับแม่แบบนี้ แม่ของเธอมักจะผลักลูกสาวออกไปเบาๆ ขณะที่ดุเล่นๆ ว่า “หลบไป ลูกเป็นผู้หญิงแล้ว...” แล้วเธอก็จะงอแงว่า “หนูจะไม่แต่งงาน หนูจะนอนกับแม่ไปตลอดชีวิต”

แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็พบว่าตัวเองกำลังซบอยู่บนอกของชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีกล้ามเนื้อมากกว่าและหายใจหอบถี่ “คุณจะแต่งงานกับผมไหม...?” แต่เมื่อเธอประกาศว่าตัวเองตั้งครรภ์ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสุขและความหวัง เขากลับตกใจ:

- โอ้พระเจ้า! ยอมแพ้เถอะ! ยอมแพ้เถอะ!

ทำไมล่ะ? ปีนี้ฉันอายุ 28 ปีแล้วนะ...

- เพราะเรายังจนอยู่! ยังจนอยู่เลย! เข้าใจไหม?! กำจัดปัญหาเรื่องท้องก่อน แล้วเราค่อยแต่งงานกัน ตอนนี้เรามามุ่งเน้นเรื่องการสร้าง ฐานะทางการเงินกัน ก่อนดีกว่า

เขายืนกรานเช่นนั้น และในเช้าวันรุ่งขึ้น ชายของเธอก็หายไปขณะที่เธอยังนอนหลับอยู่ โดยกอดหมอนไว้แน่นด้วยความเข้าใจผิดคิดว่ากำลังกอดคู่หมั้นของเธออยู่ เธอไปที่ไซต์ก่อสร้างสะพานเพื่อตามหาเขา แต่พวกเขาบอกว่าเขาได้กลับไปที่โครงการหลักแล้ว ด้วยความขมขื่น เธอจึงลากร่างกายที่อ่อนล้ากลับไปยังห้องเช่าของเธอ จากนั้นเธอก็ขอลาหยุดเพื่อตามหาพ่อของลูกในครรภ์ของเธอ

หัวใจของเธอแตกสลาย ถูกทรมานด้วยความรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุดขณะที่เธอเดินโซเซออกจากคลินิกคลอดบุตร ความเจ็บปวดบาดลึกเข้าไปในเนื้อหนัง ความทรมานผลักเธอลงไปสู่ห้วงแห่งความทุกข์ ความเศร้า ความอับอาย และความเกลียดชัง เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอพบเขา ร้องไห้ อ้อนวอน และคุกเข่าขอร้อง แต่คนรักที่เมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นครึ่งหนึ่งของหัวใจเธอ ความรักอันบริสุทธิ์ของเธอ ตอนนี้กลับเผยตัวตนว่าเป็นคนเจ้าชู้ ไม่ซื่อสัตย์ เขาผลักเธอออกไปอย่างเย็นชาและยื่นเงินปึกหนึ่งให้เธอพลางพูดว่า "ดีที่สุดแล้วที่เธอควรเลิกกับเขา เราไม่ได้ถูกกำหนดให้มาอยู่ด้วยกันอีกต่อไป อย่ามาหาฉันอีกเลย!"

เธอจำได้ว่าเดินเข้าไปในคลินิกคลอดบุตรอย่างไม่รู้ตัว และในช่วงเวลาแห่งความเกลียดชังอย่างรุนแรง เธอตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นที่จะเอาเด็กที่ไม่ซื่อสัตย์ออกจากร่างกายของเธอ จากนั้นเธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในหลุมลึกแคบๆ ที่ขาดออกซิเจน เธอหอบหายใจ พยายามสูดลมหายใจอันมีค่าเข้าไป มีเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ จากนั้นก็เสียงหัวใจเต้นแรง... เธอเปิดตาขึ้น แพทย์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "คุณตื่นแล้ว" เธอมองแพทย์ด้วยความไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอมึนงง จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งทันที ผลักสายน้ำเกลือที่พันกันออกไปอย่างตื่นตระหนก: "มันอยู่ไหน? มันอยู่ไหน?" แพทย์ปลอบเธอ: "นอนลงพักผ่อน คุณยังกลับบ้านไม่ได้ กลับบ้านพรุ่งนี้เมื่อคุณรู้สึกดีขึ้น เราต้องเฝ้าดูอาการของคุณก่อน..."

จนกระทั่งเที่ยงวันรุ่งขึ้น เธอก็เดินโซเซกลับบ้าน แม่ของเธอด้วยสัญชาตญาณพิเศษคว้ามือลูกสาวไว้และกลั้นน้ำตาไว้พลางพูดว่า "ลูกทำได้อย่างไร... ลูกลืมคำแนะนำของแม่ไปแล้วหรือ... ว่าเราสองคน แม่กับลูก สามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้...?"

สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงแค่ซบหน้าลงในอ้อมแขนของแม่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม

เมื่อวันลาพักร้อนสิ้นสุดลง เธอก็ทุ่มเททำงานอย่างบ้าคลั่ง พยายามลืมความรู้สึกผิดที่คอยหลอกหลอน บางครั้ง ในช่วงบ่ายแก่ๆ เธอจะเดินผ่านคลินิกอย่างลังเล ครึ่งหนึ่งอยากอยู่ต่อ อีกครึ่งหนึ่งอยากรีบหนีไปให้พ้นจากความกลัว เธอจะเห็นร่างที่ขี้อายของหญิงสาวเหล่านั้นเดินเข้ามา… เธอรู้สึกใจสลาย หญิงสาวเหล่านั้นจะหายดี พวกเธออาจเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ แต่เลือดของพวกเธอ ทารกในครรภ์ที่น่าสงสารเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร? เหมือนกับลูกของเธอเมื่อเดือนที่แล้ว พวกเขาจะกลายเป็นขยะ ทางการแพทย์ ! ภาพของถังสีแดงที่บรรจุซากศพของลูกเธอและคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ยังคงแวบเข้ามาในสายตาของเธอ… โอ เธอไม่กล้าคิดถึงเรื่องนั้นเลย

แต่ตอนกลางคืน ฉันพลิกตัวไปมาอย่างทรมานตัวเอง

เธอจำคืนนั้นได้อย่างชัดเจน เมื่อเธอฝันถึงลูกน้อยอีกครั้ง เสียงหัวเราะของลูกนั้นชัดเจนมาก แต่ในชั่วพริบตา มันก็จางหายไป กลายเป็นความฝันที่เลือนราง คลุมเครือ ห่างไกล แต่ก็ใกล้ราวกับเสียงสะท้อนจากที่ใดที่หนึ่งไกลแสนไกล เธอวิ่งตามไปอย่างบ้าคลั่ง อยากจะกอดมัน อยากจะกระซิบคำหวานๆ เธอคิดว่าถ้าเธอไม่รีบสารภาพบาปกับลูก ลูกจะไม่มีวันให้อภัยเธอ ลูกน้อยยังคงเดินโซเซนำหน้าไป เธอวิ่งไปสะดุดถุงพลาสติกสีดำขนาดใหญ่ที่กระจัดกระจายอยู่ตามทาง จากถุงเหล่านั้น เด็กทารกก็คลานออกมา… เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา รีบเอื้อมมือไปเปิดไฟในบ้านและสนาม ในขณะนั้นเอง บางสิ่งบางอย่างตื่นขึ้นในตัวเธอ กระตุ้นให้เธอ: พาทารกที่น่าสงสารเหล่านั้นกลับบ้านและให้บ้านแก่พวกเขา! ช่วยพวกเขาจากชะตากรรมของการเป็นขยะทางการแพทย์! เร็วเข้า! เมื่อนั้นหัวใจของเธอจึงจะสงบสุขได้

ดูเหมือนจะง่าย แต่การนำไปปฏิบัติจริงนั้นเป็นเรื่องท้าทายอย่างมาก หลังจากผ่านขั้นตอนต่างๆ มากมาย ในที่สุดเธอก็ได้รับอนุญาตจากคลินิกทำแท้งให้ไปรับทารกที่โชคร้ายเหล่านั้น ในช่วงแรกๆ ที่เธอไปรับทารก เมื่อเธอเปิดถุงเพื่อใส่ทารกลงในโหล เธอรู้สึกหวาดกลัวมาก เพราะของในโหลกองสูงถึงคอเธอ เหล่าทารกผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้ถูกแม่ของพวกเขาทอดทิ้งอย่างโหดร้าย แต่ภาพที่น่าสยดสยองนั้นกลับยิ่งกระตุ้นให้เธอทำต่อไป ดังนั้นทุกเย็น มอเตอร์ไซค์เก่าของเธอก็จะพาเธอไปตามคลินิกต่างๆ เธอจดบันทึกทุกอย่างอย่างละเอียดในสมุดบันทึกของเธอ

ในวันที่ [วันที่] มีทารก 12 คน (บรรจุในโกศ 5 ใบ) หนึ่งในนั้นเป็นทารกอายุ 5 เดือน (ฝังแยกต่างหาก ชื่อว่า เทียนอัน)

วันที่... ทารก 8 คน (สามขวด)...

สมุดบันทึกของเธอหนาขึ้นเรื่อยๆ มี "พ่อ" และ "แม่" อีกหลายคนเข้าร่วม ผลัดเปลี่ยนกันช่วยในแต่ละวัน โรงงานรีไซเคิลพลาสติกได้จัดหาภาชนะพลาสติกขนาดใหญ่และเล็กทั้งหมดที่เธอมีอยู่ที่สถานพยาบาลของเธอเพื่อใช้บรรจุทารกที่ถูกทำแท้ง... เธอรู้สึกแปลกใจ นับตั้งแต่เริ่ม "งานนั้น" เธอฝันถึงลูกชายของเธอเพียงครั้งเดียว และไม่เคยฝันถึงอีกเลย ครั้งนั้น เขาปล่อยให้เธอกอดเขาแน่นและยิ้มอย่างน่ารัก ไม่ได้ส่งเสียงขู่และกรีดร้องเหมือนก่อน! เมื่อตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกทั้งสุขและเศร้าปะปนกัน และลึกๆ แล้ว เธอเชื่อว่าลูกชายของเธอให้อภัยเธอแล้ว แม้ว่าเขาจะสลายหายไปในโคลนที่ไหนสักแห่ง บางทีเขาอาจจะกลายร่างเป็นดอกไม้ที่สดใสริมทาง เมฆสีขาวเล็กๆ บนท้องฟ้า หรือแสงจันทร์ที่นำทางเธอกลับบ้านจากห้องคลอดในยามค่ำคืน...

***

ลมหนาวพัดโชยมาอย่างต่อเนื่อง นำพาความหนาวเย็นของค่ำคืนฤดูหนาวมาด้วย เธอตัวสั่น รัดผ้าพันคอให้แน่นขึ้นรอบคอ บ้านของเธอตั้งอยู่ไกลออกไปริมถนนในเมืองที่มีต้นไม้เรียงรายและมีผู้คนอาศัยอยู่น้อย ไฟถนนส่องแสงสีเหลืองอ่อนๆ ขณะที่เธอหักหลบกองดิน เธอก็เหยียบเบรกอย่างแรง ด้วยความตกใจ เธอเกือบชนเด็กที่นั่งอยู่กลางถนน เธอหยุดรถและเดินไปหา เด็กคนนั้นเงยหน้ามองเธอ โอ้! นี่ใช่เด็กหญิงคนเดียวกับที่เธอเจอในกองขยะเมื่อสัปดาห์ก่อนหรือเปล่า? เย็นวันนั้น ประมาณเก้าโมง ขณะที่เธอกำลังขับรถกลับบ้านข้ามสะพานโบ เธอได้ยินเสียงร้องไห้และคร่ำครวญแผ่วเบาว่า "แม่คะ พาหนูกลับบ้านด้วยนะคะ" เธอหันมอเตอร์ไซค์กลับ ลมจากลำธารหนาวจัด ข้างๆ กองขยะ มีห่อของวางอยู่ เธอเปิดมันออกด้วยความสงสัยและตกใจจนต้องสะดุ้ง มันเป็นร่างที่แข็งทื่อของเด็กหญิงวัยประมาณหกเดือน มีปานสีดำขนาดใหญ่เท่าปลายนิ้วมืออยู่บนไหล่ของเธอ เธอกลั้นน้ำตาไว้ น้ำตาไหลอาบหน้าตลอดทางกลับบ้าน

เธอนั่งลงข้างๆ เด็กน้อยแล้วถามด้วยความรักใคร่ว่า “คืนนั้นหนูอยู่ที่สะพานโบหรือเปล่า? หนูอยากให้แม่ทำอะไรให้?” เด็กน้อยร้องไห้โฮออกมา “หนู... หนูอยากเห็นดวงอาทิตย์... หนูอยากเห็นพ่อแม่... หนูอยากดูดนม... หนูเกลียดแม่...” น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเธอ “ลูกเอ๋ย ปล่อยความเกลียดชังไปเสีย แล้วจงหาความสงบสุขให้เร็ว ความปรารถนาของหนูจะเป็นจริงในไม่ช้า...” และในชั่วพริบตา เธอก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่ริมถนน ท่ามกลางความเงียบสงัดภายใต้แสงไฟสีเหลือง เธอจมอยู่กับความเศร้าโศก เดินต่อไปโดยไม่สามารถแยกแยะได้ว่าสิ่งที่เธอเพิ่งเห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือภาพลวงตา...

***

เช้าตรู่ เธอและ "แม่" อีกสองคนไปซื้อของเพื่อเตรียมงานศพลูกๆ ตู้แช่แข็งเต็มแล้ว เธอเคยฝังศพเด็กทารกมาแล้วหลายสิบคน แต่ทุกครั้งเธอก็รู้สึกเศร้าใจ ตั้งแต่เช้า "แม่" ทั้งสามคนไปร้านดอกไม้หลายร้านแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอดอกไม้ที่ถูกใจ "แม่" คนหนึ่งพูดอย่างใจร้อนว่า "ปกติแล้ว เราจะใช้ดอกเบญจมาศสีขาว เพราะวิญญาณของเด็กๆ บริสุทธิ์" แต่เธอก็ส่ายหัว เธออยากหาดอกเดซี่ เพราะเป็นฤดูของดอกเดซี่ แต่ทำไมมันถึงหายากนัก? จนกระทั่งร้านดอกไม้สุดท้าย เธอก็เจอดอกไม้ที่ถูกใจ เธอเลือกช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดกลับบ้าน เด็กๆ จะได้อยู่ด้วยกันในบ้านที่สร้างไว้ให้พวกเขาโดยเฉพาะในไร่ชาของครอบครัวเธอ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับการขุด การสร้าง และการปูกระเบื้องหลุมฝังศพนั้น ป้าของเธอจาก จังหวัดดงไน เป็นผู้รับผิดชอบ ป้าของเธอได้เชิญพระมาทำพิธีกรรมที่สุสานด้วย "พ่อแม่" ได้ขนกล่องโฟมที่บรรจุโหลบรรจุตัวอ่อนขึ้นไปบนเนินเขาด้วย คนงานก่อสร้างเตรียมเครื่องมือ เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มส่องแสง ท่ามกลางควันธูปหอม เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เด็ก ๆ เอ๋ย ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าเลย พวกเธอสามารถเพลิดเพลินกับการดูดวงอาทิตย์ได้อย่างเต็มที่เลยนะ!

ทีละคน ทุกคนเปิดโหล เทนมสดลงไปเล็กน้อย แล้ววางดอกเดซี่ไว้ข้างใน สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ กว่าสี่ร้อยตัวได้รับความอบอุ่นจากแสงแรกของดวงอาทิตย์และอากาศบริสุทธิ์ของโลก ทุกคนยืนนิ่ง เฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ เธออมยิ้มให้กับเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นเท้าเปล่าอย่างมีความสุขบนพื้นและเล่นในแสงแดดยามเช้าอันสดใส จากนั้นเพียงครู่เดียว เด็ก ๆ ก็กลับไปซุกตัวอยู่ใต้ดอกเดซี่ เมื่อทุกคนปิดโหล พวกเขาทุกคนต่างประหลาดใจที่เห็นดอกไม้ข้างในเปล่งประกายระยิบระยับด้วยหยดน้ำใสเป็นประกาย...

วันต่อมา เมื่อกลุ่มคนไปเยี่ยมหลุมศพ พวกเขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จากหัวหลุมศพ ผีเสื้อสีขาวและเหลืองนับไม่ถ้วนราวกับดอกเดซี่ บินวนเวียนอยู่รอบๆ หลุมศพ ผีเสื้อตัวหนึ่งเกาะลงบนไหล่ของเธอ บนปีกสีขาวบริสุทธิ์ของมันมีรอยสีเทาเข้ม ดวงตาสีดำสนิทของมันราวกับเมล็ดมัสตาร์ดสองเมล็ด ดูเหมือนจะจ้องมองมาที่เธออย่างตั้งใจ และในดวงตาคู่นั้น มีหยดน้ำเล็กๆ สองหยด...

ที่มา: https://thanhnien.vn/nuoc-mat-cua-buom-buom-truyen-ngan-du-thi-cua-tran-thi-minh-185241013205024903.htm