เรียงความ: ฤดูกาลเรียกหาบ้าน

QTO - เดือนธันวาคมมักมาถึงโดยไม่คาดคิด ในขณะที่ผู้คนยังคงยุ่งอยู่กับการนับงานที่ยังทำไม่เสร็จ โดยไม่รู้ตัวว่าปฏิทินเหลือเวลาอีกเกินครึ่งแล้ว ความหนาวเย็นไม่ได้เป็นสัญญาณเตือนอีกต่อไป แต่เป็นการมาเยือนอย่างเงียบๆ คืบคลานผ่านรอยแตกของประตูเก่าๆ ห่อหุ้มเสื้อผ้า เส้นผม และส่วนที่เปราะบางที่สุดในจิตใจ

เดือนธันวาคมไม่จำเป็นต้องมีเสียงดังเอะอะ มันเหมือนเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เพียงพอที่จะเตือนเราว่าวัฏจักรหนึ่งของโลกกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่เราจะหยุดพัก ไตร่ตรอง และชื่นชมแม้แต่สิ่งต่างๆ ที่คุ้นเคยที่สุด เดือนธันวาคมมาถึงอย่างนุ่มนวล เหมือนข้อความกระซิบว่า: กลับบ้านเถอะ!

ในเดือนสุดท้ายของปี ความทรงจำดั้งเดิมและบริสุทธิ์จะผุดขึ้นมาลึกในหัวใจของผู้คน ราวกับน้ำค้างยามเช้า

ฉันจำทุ่งนาในชนบทที่แห้งแล้งเมื่อน้ำแทบจะไม่ท่วมตอข้าว นกกระยางผอมบางเดินลุยหมอกยามเย็นที่เย็นสบายได้ ฉันจำได้ว่าเคยเดินตามคนอื่นไปที่ทุ่งนาเพื่อถอนวัชพืชในไร่ข้าวโพด ใบข้าวโพดแห้งๆ ทำให้มือฉันแสบร้อน แต่หัวใจฉันกลับเต็มไปด้วยความสุขราวกับว่าได้สัมผัสกับวัยเด็กที่ไร้กังวลทั้งหมด และฉันจะลืมช่วงบ่ายเหล่านั้นได้อย่างไร ที่ได้วิ่งเล่นไปทั่วทุ่งนาที่ลมพัดแรง ลมเหนือที่แผดเผาพัดพาความกังวลทั้งหมดไป เท้าเปล่าเหยียบลงบนหญ้าแห้ง รู้สึกถึงความสุขที่สดใสและบริสุทธิ์จนไม่อาจบรรยายได้

มุมถนนในฤดูหนาว - ภาพ: HH

ความหนาวเย็นยะเยือกของฤดูหนาวนั้นเองที่หล่อหลอมความแข็งแกร่งภายใน และความรู้สึกขอบคุณอย่างไม่มีที่สิ้นสุดต่อคุณค่าเรียบง่ายที่หล่อเลี้ยงเรามาจนถึงทุกวันนี้

เดือนธันวาคมยังเป็นฤดูกาลแห่งเตาผิง—ที่ซึ่งความอบอุ่นของครอบครัวหลอมรวมกันเป็นแสงที่อ่อนโยนและยั่งยืนที่สุด อาหารเย็นในฤดูหนาวนั้นอบอุ่นเพียงใด แม้จะเป็นเพียงข้าวสวยที่แม่รับปากว่าจะหุงตอนเที่ยง หรือผักบุ้งสดๆ ที่เก็บมาจากนาอย่างเร่งรีบ กลิ่นควันจากครัวผสมผสานกับกลิ่นหอมของอาหารเรียบง่าย เสียงหัวเราะดังลั่นของคุณปู่ที่หยอกล้อเด็กๆ แย่งขนมกัน... สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เองที่กลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่า เป็นที่ยึดเหนี่ยวที่ปกป้องเราจากพายุแห่งชีวิต

ในอากาศที่หนาวเย็น เมื่อเราหวนนึกถึงความทรงจำ เรายิ่งรู้สึกรักและผูกพันกับพ่อแม่มากขึ้น พวกท่านผู้ขยันขันแข็ง ทำงานหนักจนเปื้อนโคลน แต่ยังคงอ่อนโยนและเข้มแข็งดุจผืนดินและผลผลิต พวกท่านสอนบทเรียนเรื่องความรับผิดชอบและความรักที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ให้แก่เรา

เดือนธันวาคมในวัยผู้ใหญ่บางครั้งผ่านไปเร็วเหลือเกิน เหมือนวงจรการทำงานที่ไม่มีวันสิ้นสุด เราไล่ตามเป้าหมายที่สวยหรู จนมองข้ามสิ่งที่มีค่าที่สุดไปโดยไม่รู้ตัว เราตระหนักว่าเราเป็นหนี้บ้านเกิดที่ยากจนของเรา พ่อแม่ของเรา ที่ต้องกลับบ้าน และเราเป็นหนี้คำขอโทษต่อวัยเด็กของเรา

เดือนธันวาคมไม่ใช่แค่เดือนสุดท้ายของปีเท่านั้น มันเป็นช่วงเวลาแห่งการไตร่ตรองอย่างเงียบสงบ เป็นช่วงเวลาที่กระตุ้นให้เราหยุดพักและค้นหาความสงบสุขให้กับจิตใจ แม้ว่าท้องถนนจะยังคงคึกคักอยู่ก็ตาม ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ ทุกคนต้องการที่พักพิง บางทีอาจเป็นบ้านที่แม่ยังคงจุดไฟเพื่อเตรียมอาหาร หรือเพียงแค่ช่วงบ่ายอันยาวนานที่ได้นั่งมองท้องฟ้าที่คุ้นเคย และรื้อฟื้นความทรงจำที่ลืมเลือนไป

เดือนธันวาคม ฤดูกาลแห่งการพบปะสังสรรค์ ชวนให้ผู้คนหวนกลับไปสู่สิ่งเรียบง่ายและจริงใจที่สุดในชีวิต และบางครั้ง การกลับคืนสู่รากฐานอย่างสมบูรณ์เช่นนั้นก็เพียงพอที่จะปิดฉากปีเก่าและนำความสงบสุขมาสู่หัวใจ

ดืองหลิง

ที่มา: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202601/tan-van-mua-goi-ve-3271bd9/