เยี่ยมชมตาคอน โบราณสถานจากยุคแห่งสงครามและการนองเลือด

เราเดินทางมาถึงแหล่งโบราณสถานสนามบินตาคอน (จังหวัดกวางตรี) ในวันที่อากาศหนาวเย็นและฝนตก ท้องฟ้ามืดครึ้มทอดเงาดำลงบนซากปรักหักพัง

ลมหนาวพัดกระหน่ำผ่านต้นไม้แห้งเหี่ยวไร้ใบ พัดพาเอาลมหายใจแห่งกาลเวลาและเสียงเงียบงันของประวัติศาสตร์มาด้วย บรรยากาศที่นี่เจือปนไปด้วยความโหยหาอดีต ราวกับว่าหยาดฝนทุกหยดล้วนชุ่มฉ่ำไปด้วยความทรงจำแห่งยุคสงครามและไฟ

สนามบินตาคอนเคยเป็นฐานทัพอากาศสำคัญในยุทธศาสตร์ ทางทหาร ของกองทัพสหรัฐฯ เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญในแนวรบเขซานในช่วงปี 1966-1968 เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางฉากนั้น ฉัน—คนหนุ่มสาวที่รู้จักสงครามผ่านหนังสือและเรื่องเล่าเท่านั้น—ยังคงรู้สึกถึงน้ำหนักของประวัติศาสตร์ที่สลักอยู่ในทุกร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ กว่าครึ่งศตวรรษที่แล้ว สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสนามรบที่ดุเดือด ที่ซึ่งไฟและกระสุนได้เขียนหน้าประวัติศาสตร์ที่ทั้งโศกเศร้าและน่าภาคภูมิใจ

ฉันจุดธูปในศาลเล็กๆ กับเพื่อนร่วมงาน แล้วสังเกตสิ่งรอบตัวอย่างเงียบๆ ลมพัดผ่านต้นไม้ที่ไร้ใบ พัดพาเอาฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายไปราวกับว่าวิญญาณแห่งอดีตยังคงวนเวียนอยู่ ไม่ยอมจากดินแดนแห่งนี้ไป

ผู้เขียนอยู่ที่อุทยานประวัติศาสตร์สนามบินตาคอน ( จังหวัดกวางตรี ) ภาพถ่าย: เกวียนถัง

เมื่อกว่าครึ่งศตวรรษที่แล้ว สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสนามรบที่ดุเดือด เครื่องบิน C-130 ของฝ่ายศัตรูคำรามอย่างสิ้นหวัง พยายามบินขึ้นท่ามกลางการระดมยิงปืนใหญ่ที่ดังสนั่นหวั่นไหวของกองทัพเรา เฮลิคอปเตอร์บินวนไปมาเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม บนพื้นดิน นักรบปลดปล่อยค่อยๆ กระชับวงล้อมทีละก้าว รุกคืบไปสู่เปลวไฟแห่งประวัติศาสตร์ กระสุนพุ่งทะลุอากาศ ระเบิดฝังร่าง แต่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งกระแสการปฏิวัติอันชอบธรรมที่ชาติได้เลือกไว้ได้

วันนี้ตาคอนสงบสุขแล้ว เหลือเพียงซากปรักหักพังที่รกร้างว่างเปล่าอยู่เบื้องบนท้องฟ้า ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสเปลือกเหล็กเย็นเฉียบของเครื่องบิน C-130 ที่ยังหลงเหลืออยู่ และรู้สึกราวกับว่าได้ยินเสียงสะท้อนของอดีต เมื่อมองผ่านหน้าต่างที่ผุพังของเครื่องบิน ฉันจินตนาการถึงแววตาที่ตื่นตระหนกของผู้รุกรานและผู้ร่วมมือที่อยู่ที่นี่ในช่วงชั่วโมงสุดท้ายของสงคราม ร่องรอยบนลำตัวเครื่องบิน บังเกอร์ที่พังทลาย สนามเพลาะที่ขึ้นรกไปด้วยวัชพืช...ทั้งหมดล้วนเป็นหลักฐานที่ลบไม่ออกของช่วงเวลาแห่งสงครามอันโหดร้าย

ฉันไม่ได้เกิดในช่วงสงคราม แต่เมื่อได้สัมผัสซากปรักหักพังเหล่านี้ ฉันรู้สึกราวกับว่าได้ยินเสียงปืนดังแว่วมาแต่ไกล เสียงตะโกนว่า "บุก!" เสียงเรียกของพ่อและลุงของเราที่ร้องบอกเพื่อนร่วมรบท่ามกลางเปลวไฟ ประวัติศาสตร์อันกล้าหาญของกองทัพและการต่อสู้ของประชาชนยังคงอยู่ที่นั่น ปรากฏอยู่ในทุกก้อนหิน ทุกต้นไม้ ทุกสายลมที่พัดผ่านเนินเขา

ท่ามกลางท้องฟ้าของจังหวัดกว๋างจิ ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า มีความฝันมากมายเพียงใดที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินนี้? มีเยาวชนมากมายเพียงใดที่ถูกสังเวย ณ ที่แห่งนี้ เพื่อให้ได้มาซึ่งท้องฟ้าอันสงบสุขที่เราได้ชื่นชมในวันนี้? ประวัติศาสตร์ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเลขที่แห้งแล้ง หรือแผ่นหินที่เย็นชา ประวัติศาสตร์คือจิตวิญญาณ เลือดเนื้อ และกระดูก เสียงสะท้อนที่ดูเหมือนจะไม่เคยจางหายไปจากอากาศ

ฉันจากตาคอน จากเขซานท่ามกลางสายฝนอันหนาวเย็น พร้อมกับความรู้สึกโหยหาอดีตที่ยากจะบรรยาย สายลมทุกสายที่พัดผ่านสถานที่แห่งนี้ราวกับพัดพาเสียงกระซิบของอดีต อดีตอันรุ่งโรจน์ของชาติที่เราต้องไม่ลืมเลือน

เลอ ฟิ ดิเยป

* กรุณาเข้าชมส่วนที่เกี่ยวข้องเพื่อดูข่าวสารและบทความที่เกี่ยวข้อง

ที่มา: https://www.qdnd.vn/phong-su-dieu-tra/phong-su/tham-ta-con-dau-tich-mot-thoi-lua-dan-826232