บทกวีของดัง ฟูอ็อก ตัน: คนพายเรือข้ามฟากผู้เงียบงัน

(GLO) - บทกวี "คนพายเรือข้ามฟากผู้เงียบงัน" โดย ดัง ฟูอ็อก ตัน เป็นการแสดงความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อครูผู้เงียบขรึม ผมหงอกตามวัย และผู้ที่ออกเดินทางด้วยเรือโดยไม่หวังจะมีใครเรียกชื่อ...

ครูยืนนิ่งอยู่ริมแม่น้ำแห่งความรู้

ผ่านพ้นฤดูกาลนับไม่ถ้วน ทั้งแสงแดดในยามเช้าและสายฝนในยามค่ำคืน

ไม้พายเก่าแก่ยังคงส่งเสียงกระซิบเบาๆ ตามลมหายใจของมัน

นำพาคนรุ่นใหม่ข้ามผ่านดินแดนแห่งความฝันในอดีต

ภาพประกอบ: อินเทอร์เน็ต

ผงสีขาวร่วงหล่นราวกับน้ำค้างยามเย็นของวันวาน

กระดานดำที่ดูหม่นหมองยังคงจ้องมองด้วยสายตาที่อ่อนโยน

ตัวอักษรแต่ละตัวจะแปลงร่างเป็นดอกไม้เล็กๆ

การหว่านเมล็ดอย่างอ่อนโยนของครูช่วยส่องสว่างชีวิตส่วนตัวทั้งชีวิต

แต่ละหน้าของสมุดบันทึกเปรียบเสมือนฤดูกาลแห่งการหว่านเมล็ดพันธุ์

ครูผู้สอนบ่มเพาะรากฐานแห่งศรัทธาให้หยั่งรากลึก

บ่าที่แบกรับภาระหนักอึ้งจากการผ่านไปอย่างเงียบงันของกาลเวลา

น้ำเสียงของครูอ่อนโยนแต่ก็อบอุ่น ราวกับแสงอรุณรุ่ง

การข้ามเรือเฟอร์รี่ผ่านไปนับครั้งไม่ถ้วน และไม่มีใครหันกลับไปมอง

มีเพียงสายน้ำเท่านั้นที่ยังคงพัดพาความคิดคำนึงอันเงียบงันของครูบาอาจารย์ไปขณะที่มันไหลต่อไป

ผมสีเทาของเขาค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างใจเย็นราวกับคลื่นทะเล

ภายในตัวฉันมีแสงอาทิตย์จากแดนไกลนับไม่ถ้วนระลอกคลื่น

ครูไม่เคยกล่าวถึงความพยายามที่เขาได้ทำเพื่อพัฒนาชุมชนเลย

จงยิ้มขณะที่คุณเฝ้ามองคนรุ่นต่อไปเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ

ท่ามกลางความผันผวนของชีวิต ครูยังคงเปล่งประกายดุจดวงดาวที่ส่องสว่าง

แม้ท้องฟ้าจะถูกบดบัง... แต่แสงของมันก็ยังคงส่องสว่างไปทั่วทุกหนแห่ง

ครูได้นำทางสายน้ำเล็กๆ หลายสายอย่างเงียบๆ

มุ่งหน้าสู่ท่าเรือแห่งชีวิต ที่ส่องประกายด้วยสีสันแห่งรุ่งอรุณ

แม้ฝุ่นละอองแห่งกาลเวลาอาจบดบังหน้าประวัติศาสตร์ไปบ้างก็ตาม

ความเมตตาของครูจะประทับอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป

ที่มา: https://baogialai.com.vn/tho-dang-phuoc-tan-nguoi-lai-do-tham-lang-post572622.html