ฉันรักต้นบวบในบ้านเกิดของฉันมาก

เช้าวันนั้น ต้นบวบกำลังออกดอกบานสะพรั่ง ดอกสีเหลืองสดใสเปล่งประกายราวกับแสงแดด ผึ้งและผีเสื้อบินวนไปมาอย่างรวดเร็วราวกับกระพริบตา เถาบวบห้อยลงมาแกว่งไกวไปตามสายลม บางเถาออกผลยาว บางเถาออกผลสั้น บางเถายังอ่อนนุ่มและสดใหม่ บางเถาเริ่มแก่และมีสีเข้มขึ้น มุมเล็กๆ ใจกลางเมืองแห่งนี้พลันสงบเงียบราวกับชนบทที่ถูกลืมเลือนซึ่งผุดขึ้นมาเอง

เถาฟักทองสีเขียวชอุ่มชวนให้นึกถึงภาพชนบทอันเงียบสงบ

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ หนูน้อยเหมินเหียนมักจะช่วยปู่ดูแลเถาฟักทอง มือเล็กๆ ของเธอสัมผัสฟักทองอ่อนที่เพิ่งเก็บมาใหม่ๆ ดวงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งมหัศจรรย์ เธอถามคำถามสารพัดด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า “ทำไมฟักทองถึงมีขนคะ ปู่” “ทำไมดอกถึงเหลืองจัง” “หวานไหมคะ” ปู่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ตอบช้าๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวความทรงจำตลอดชีวิตจากบ้านเกิดของเขาในแต่ละคำ

ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงโครงไม้เลื้อยบวบในสวนหลังบ้านของคุณปู่คุณย่า ซึ่งอยู่ด้านหลังบ้านของคุณแม่ ตอนนั้นพวกท่านสร้างโครงไม้เลื้อยขนาดใหญ่มาก ครอบคลุมพื้นที่มุมหนึ่งของสวนทั้งหมด ในช่วงบ่ายที่มีแดดจัด เราจะแขวนเปลญวนไว้ใต้โครงนั้น ลมพัดผ่านใบบวบ รู้สึกเย็นสบาย แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบใบหน้า มือ และการนอนหลับที่ไม่สงบของลูกๆ

บ้านคุณยายมีบวบเยอะมากจนเรากินไม่หมด ทุกมื้อต้องมีบวบเป็นส่วนประกอบ สิ่งที่ฉันจำได้มากที่สุดคือบวบตุ๋นกุ้งแห้ง คุณยายจับกุ้งจากทุ่งนา ตากแดดจนกรอบ แล้วเก็บไว้กินในช่วงที่ปลาและอาหารทะเลอื่นๆ หายาก บวบตุ๋นกุ้งแห้งสักชาม ปรุงรสด้วยพริกไทยนิดหน่อย แค่ช้อนเดียวก็รู้สึกเหมือนได้สัมผัสบรรยากาศของชนบททั้งผืนแล้ว

ซุปน้ำเต้าใส่กุ้ง

คุณยายยังทำบวบย่างหมักน้ำปลาและพริก และบวบผัดกับเครื่องในไก่และเป็ดด้วย วันหนึ่งคุณปู่ไปทุ่งนาและจับนกกระทาได้ตัวหนึ่ง คุณยายก็เอามาผัดกับบวบ อาหารจานนั้นเรียบง่ายแต่ก็อร่อยมาก จนถึงแม้เราจะกินเสร็จแล้ว เราก็ยังนั่งชื่นชมมันอยู่และรู้สึกเสียดาย

แต่บวบไม่ได้มีไว้กินอย่างเดียว คุณยายของฉันจะปล่อยให้บวบสุกแห้งอยู่บนต้น แล้วเก็บเมล็ดไว้สำหรับฤดูกาลถัดไป บางครั้งท่านก็จะนำบวบสุกมาต้มเป็นเครื่องดื่ม โดยบอกว่าจะ "เติมน้ำนม" ให้กับคุณแม่มือใหม่ ฉันจำได้ว่าปีนั้น คุณป้านามคลอดลูกสาวชื่อถั่น แล้วท่านอ่อนแอและน้ำนมแห้ง ทำให้คนในครอบครัวเป็นห่วง คุณยายจึงแอบเก็บบวบสุกมาล้างและต้มให้คุณป้าดื่ม ไม่กี่วันต่อมา คุณป้าก็รู้สึกดีขึ้นมาก และถั่นก็หยุดร้องไห้เพราะหิว มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ทำให้ฉันเชื่อมั่นมากขึ้นว่าผู้คนในบ้านเกิดของฉันพึ่งพาพืชและผลไม้ในการดำรงชีวิตและรักษาซึ่งกันและกัน

ดอกบวบมีสีเหลืองและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ

ในช่วงบ่าย คุณยายมักจะขอให้ฉันนั่งข้างๆ แล้วดึงผมหงอกของท่านออก ฉันจะนั่งอยู่ตรงนั้น นิ้วมือลูบไล้เส้นผมสีเงินแต่ละเส้น ขณะที่หูของฉันฟังเรื่องราวของท่าน เรื่องราวในสมัยก่อน เมื่อปู่ย่าตายายยากจน และเมื่อสงครามปะทุขึ้น เรื่องราวเหล่านั้นปะปนกับเสียงลมและเสียงใบฟักทองที่พัดปลิว ฟังดูทั้งไกลและคุ้นเคย บางครั้งฉันก็ไม่เข้าใจทุกอย่าง แต่หัวใจของฉันก็ยังอบอุ่นอยู่เสมอ

แล้วฉันก็เติบโตขึ้นและไปเรียนที่โรงเรียนไกลบ้าน ทุกครั้งที่ฉันกลับมา คุณยายจะเก็บน้ำเต้าใส่ถุงให้ฉัน เกือบโหล บางครั้งก็มากกว่านั้น ท่านจะพูดว่า "เอาไปกินจะได้ไม่คิดถึงบ้านมากนัก แล้วก็แบ่งให้เพื่อนๆ ด้วย เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ" ฉันยิ้ม แต่ในใจฉันเจ็บปวด น้ำเต้าสีเขียวชอุ่มเหล่านั้นติดตามฉันไปตลอดช่วงเวลาที่ฉันอยู่ไกลบ้าน ราวกับว่ามันพกพาเอากลิ่นของดิน กลิ่นของดวงอาทิตย์ และคุณยายไปด้วย

แล้วชีวิตก็พาเราไป เราเติบโตขึ้น แต่งงาน และลงหลักปักฐานในเมือง เรื่องราวที่เราแบ่งปันกันใต้เถาบวบก็เลือนหายไปในระยะทาง บางครั้ง ฉันก็รู้สึกตัวว่าลืมรสชาติหวานๆ ของบวบจากบ้านเกิดไปแล้ว และแม้แต่ความรู้สึกของการนอนเล่นในเปลญวนใต้เถาบวบเขียวชอุ่มด้วยซ้ำ

บวบหวานเป็นผลไม้ที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ ใช้ได้ทั้งเป็นอาหารและยา

จากนั้น คุณปู่ของเหียนก็เอากล่องเมล็ดพันธุ์กลับบ้าน เธอไม่รู้ว่าเขาได้มาจากไหน รู้แต่เพียงว่าเป็น "เมล็ดน้ำเต้าจากชนบท" เขาปลูกมันอย่างเงียบๆ สร้างโครงไม้เลื้อย และรดน้ำทุกวัน ในตอนแรก มีเพียงเถาอ่อนๆ ไม่กี่ต้น แต่ไม่นานนัก โครงไม้เลื้อยก็ปกคลุมมุมหนึ่งของสวนด้วยสีเขียวชอุ่ม

ตอนนี้มันตั้งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางถนนที่พลุกพล่าน แต่ยังคงความสงบเหมือนความทรงจำ ใบของบวบมีขนาดใหญ่และสีเขียว ผิวหยาบเมื่อสัมผัส ดอกมีสีเหลืองสดใส มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่ฉุนจัด แต่ติดทนนาน ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหยุดเพื่อสูดดมกลิ่น ผลบวบหลายผลห้อยลงมาเหมือนโคมไฟเล็กๆ แกว่งไหวไปตามสายลม

หนูน้อยเหมินเหวินเติบโตมากับเถาฟักทองนั้น เธออาจไม่รู้จักบ้านเกิดของตัวเองมากเท่ากับฉัน แต่เธอก็มีคุณปู่ เถาฟักทอง และเรื่องราวต่างๆ ที่เล่าให้ฟัง บางทีสิ่งเหล่านั้นอาจเพียงพอที่จะช่วยให้เด็กคนหนึ่งไม่รู้สึกหลงทางในเมืองนี้

ฉันมองลูกของฉัน แล้วมองไปที่เขา ชายชรากับเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ซุ้มไม้เลื้อยน้ำเต้า เวลาราวกับเชื่อมต่อกันอีกครั้งโดยไม่ขาดตอน สิ่งที่เราคิดว่าสูญหายไปแล้ว ปรากฏว่ามันยังคงมีอยู่ somewhere หากมีใครสักคนจำได้ หากมีใครสักคนนำมันกลับมาปลูกใหม่

สายลมพัดเบาๆ ทำให้เถาฟักทองพลิ้วไหว ฉันได้ยินเสียงหัวเราะที่คล้ายกับเสียงหัวเราะของยายอยู่แถวๆ นั้น แผ่วเบาแต่ก็อบอุ่น ราวกับว่าบ้านเกิดของฉันไม่เคยจากไป เพียงแต่รอคอยวันที่มันจะเบ่งบานอีกครั้งในหัวใจของฉัน

ข้อความและภาพถ่าย: AN LAM

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/thuong-lam-gian-muop-que-nha-a481643.html