ฉันชอบกลิ่นควันจากการทำอาหารในครัว

(GLO) - ตอนที่ฉันยังเด็ก ทุกครั้งที่พลบค่ำมาเยือน ฉันจะแอบออกไปที่สวนหลังบ้าน ที่ซึ่งแม่ของฉันกำลังก้มตัวก่อไฟ กลิ่นควันไม้ผสมกับกลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วทุกรอยพับของเสื้อผ้าและทุกเส้นผมของฉัน

ทุกครั้งที่ฉันนึกย้อนไปถึงวัยเด็ก สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจไม่ใช่เสียงโทรทัศน์ดังลั่นหรือเสียงแตรรถดังลั่น แต่เป็นเสียงไม้ฟืนแห้งที่กำลังไหม้ เสียงข้าวที่กำลังเดือด และกลิ่นหอมของควันจากห้องครัวที่อบอวลไปทั่ว

สมัยนั้น ครัวของเราเป็นเพียงโครงสร้างชั่วคราวเล็กๆ ที่สร้างจากไม้ไผ่และกก ผนังเป็นดินเหนียว ส่วนหลังคาทำจากใบปาล์มเก่า เตาทำจากดินเหนียว และแม่ของฉันจะกองฟืนแห้งไว้ใต้เตา ทุกครั้งที่แม่หุงข้าว แม่ต้องนั่งใกล้เตา คอยพัดและปรับไฟให้สม่ำเสมอ ควันพวยพุ่งไปทั่ว และดวงตาของแม่ก็แดงก่ำ แต่ใบหน้าของแม่ก็เปล่งประกายสดใสในแสงไฟอันอบอุ่นเสมอ ฉันมักจะวิ่งไปรอบๆ แม่ เก็บฟืน รับควันด้วยมือ และหัวเราะคิกคักราวกับว่าฉันเพิ่งค้นพบเกมใหม่

ภาพประกอบ: HT

ข้าวที่หุงด้วยไฟฟืนมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ มันอบอวลไปด้วยกลิ่นของไฟ ควัน ข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยว และแม้กระทั่งเหงื่อเค็มๆ ของแม่ บางครั้งแม่จะตั้งใจปล่อยให้ข้าวไหม้ที่ก้นหม้อ ข้าวที่ไหม้นั้นจะเป็นสีเหลืองทอง กรอบ และมีเสียงกรุบกรอบน่ารับประทานเวลาเคี้ยว ในวันที่อากาศหนาวเย็น การนั่งข้างเตา กินข้าวร้อนๆ กับปลาแห้งตุ๋นซอสพริก ทำให้หัวใจฉันอบอุ่น

ควันจากเตาในครัวอยู่เคียงข้างแม่และฉันตลอดช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น อาหารที่ผสมเส้นก๋วยเตี๋ยวและมันฝรั่ง โจ๊กเหลวที่แม่ทำเมื่อเก็บเกี่ยวไม่สำเร็จ จานผักป่าที่เก็บอย่างเร่งรีบหลังฝนตกในตอนบ่าย... ทุกอย่างล้วนมีรสเค็มของเหงื่อและรสหวานของความรักของแม่

ตอนเด็กๆ ฉันออกจากหมู่บ้านไปเรียนและทำงานในเมือง อาหารในห้องเช่าเล็กๆ ที่คับแคบทำให้ฉันคิดถึงกลิ่นควันจากครัวในบ้านเกิดอย่างมาก ในวันที่ฝนตก ฉันจะนั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่าง หลับตาลง และจินตนาการถึงตัวเองนั่งอยู่ข้างครัวเก่าๆ แม่กำลังง่วนอยู่กับการหุงข้าว ควันจางๆ เข้าตาแต่ก็อบอุ่นหัวใจ

ครั้งหนึ่ง เมื่อฉันกลับไปบ้านเกิด ฉันตั้งใจถามแม่ว่าฉันขอจุดเตาฟืนได้ไหม แม่บอกว่า "สมัยนี้เตาแก๊สกับเตาไฟฟ้าสะดวกสบายมาก ใครยังใช้ฟืนทำอาหารกันล่ะ" แต่เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของฉัน แม่ก็ยอม ฉันพยายามจุดไฟอย่างทุลักทุเล ควันเข้าตา แม่นั่งอยู่ข้างๆ ฉัน พัดเปลวไฟและหัวเราะ "เห็นไหมลูก มันยากแค่ไหน?" แต่ท่ามกลางควันและเปลวไฟที่ริบหรี่ ฉันก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ความกังวลทั้งหมดดูเหมือนจะหายไปในอากาศ เหลือเพียงความทรงจำในวัยเด็กของฉัน

ทุกครั้งที่ฉันนึกย้อนไปถึงวัยเด็ก ฉันจะนึกถึงเตาผิงที่ใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง ข้าวที่แม่หุง และกลิ่นควันไฟที่อบอวลอยู่ราวกับผ้าห่มอุ่นๆ โอบล้อมจิตใจน้อยๆ ของฉัน กลิ่นควันนั้นไม่ได้ติดอยู่แค่บนเส้นผมและเสื้อผ้าเท่านั้น แต่มันซึมลึกเข้าไปในเนื้อหนังและจังหวะการเต้นของหัวใจฉัน ดังนั้น ไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไกลแค่ไหนหรือเร่ร่อนไปอย่างไร เพียงแค่ได้กลิ่นควันไฟสักครั้งก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กอีกครั้ง อยากรีบกลับบ้านไปกอดแม่ และร่วมรับประทานอาหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟในวันวานเหล่านั้น

ที่มา: https://baogialai.com.vn/thuong-mui-khoi-bep-post327757.html