ความเงียบ - บทกวีของบาค

ภาพประกอบ: ตวนอันห์

ลมพัดผ่านใบหน้าของชายผู้เงียบงัน

หมู่บ้านที่ได้รับความเสียหายตั้งอยู่ในมุมที่เงียบสงบ

คลื่นที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างอ่อนระทวยลอยไปสู่ที่หลบภัยอันปลอดภัย

สายลมฉีกกระชากตัวเองออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างเงียบงัน

แล้วดอกไม้จะผลิบานบนพื้นผิวที่สงบสุข

รอยยิ้มผุดขึ้นจากสายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ลมหายใจลอยขึ้นมาจากป่าเขียวชอุ่ม

แววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความเห็นอกเห็นใจอย่างอ่อนโยน

คุณควรจะเป็นปกติเหมือนวันแรกที่คุณเกิดมา

สายตาหันไปหาเพลงกล่อมเด็กแห่งความเป็นแม่

หน้าผากที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเช้าวันใหม่นับไม่ถ้วน

เส้นผมอ่อนนุ่มราวกับกุญแจแห่งดวงจันทร์ในอดีต

คุณควรอยู่คนเดียวเหมือนตอนที่คุณตั้งครรภ์

จำแม่ได้จากลมหายใจที่เลือนราง

เมื่อมือจับที่ส่วนที่เหลือของสายสะดือ

ในความฝันของฉัน แม่น้ำทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า

ฉันต้องการความเงียบสงบของลานบ้าน

ช่วงเวลาแห่งการจากไปนำมาซึ่งความขุ่นเคืองและความกังวลเกี่ยวกับอาหารและเครื่องนุ่งห่ม

บนใยแมงมุมเก่าๆ ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดซึ่งทอดยาวอยู่บนพุ่มไม้

การอยู่เพียงลำพังก็เพียงพอที่จะแสดงออกถึงความปรารถนาอันไร้ขอบเขตได้แล้ว

ที่มา: https://thanhnien.vn/tinh-lang-tho-cua-bach-my-185260117164512426.htm