นั่นแหละคือวิธีที่ฉันตกหลุมรัก Hue!

ฉันไม่เคยไปเมืองเว้มาก่อน แต่เนื้อเพลงที่ว่า "ฉันเคยไปเมืองเว้ในฝันหลายครั้งแล้ว ฉันหลงรักมันอย่างสุดซึ้ง" ยังคงดังก้องอยู่ในหูฉันราวกับคำเชิญจากใจจริง ฉันอธิบายไม่ได้ว่าทำไมสถานที่แห่งนั้นถึงมีเสน่ห์ดึงดูดใจฉันมากมายขนาดนั้น ฉันรู้เพียงว่าสักวันหนึ่ง ฉันต้องไปเหยียบย่างที่นั่นให้ได้ และแล้วฉันก็ได้ไปเมืองเว้ ตกหลุมรักเมืองเว้ และก่อนที่ฉันจะรู้ตัว เมืองเว้ก็กลายเป็นเพื่อนสนิทในชีวิตฉันไปแล้ว

การแสดงดนตรีราชสำนัก ณ พระราชวังอิมพีเรียล

การไปเยือน เมืองเว้ ครั้งแรกของฉันเกิดขึ้นในวันที่อากาศร้อนจัด แม้จะร้อนอบอ้าว แต่เพราะเรามีเวลาไม่มากนัก เพื่อนของฉันและฉันจึงเดินเที่ยวไปทั่ว ตั้งแต่สุสานโบราณในชานเมือง ข้ามสะพานตรังเทียน ไปเยี่ยมชมพระราชวังหลวง และสุดท้ายก็ไปหยุดที่วัดเทียนมู่ ฉันหลบแดดใต้ร่มเงาของวัดและต้นไม้เขียวชอุ่มพลางบ่นในใจว่า "เว้ ทำไมมันร้อนขนาดนี้?!" แต่เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน เว้ก็เผยความงามอันอ่อนโยนและชวนฝัน ความงามที่ไม่เหมือนที่ไหนในโลก ช่วงเวลานั้นได้ประทับอยู่ในใจฉันและทำให้ฉันหลงรักเว้เป็นครั้งแรก

บางทีเมืองเว้จะงดงามและหอมกรุ่นที่สุดในยามค่ำคืน ในเวลานั้น ผู้คนมากมายจะหลั่งไหลไปยังท่าเรือเพื่อฟังเสียงดนตรีราชสำนักอันไพเราะที่ดังก้องมาจากเรือที่ล่องลอยอย่างช้าๆ ไปตามแม่น้ำหอม พูดถึงดนตรีราชสำนักแล้ว ฉันจะลืมช่วงบ่ายวันนั้นในมุมหนึ่งของพระราชวังหลวงได้อย่างไร ที่ซึ่งวงออร์เคสตราและนักร้องในชุดอ่าวไดสีชมพูและผ้าคลุมศีรษะบรรเลงบทเพลงที่ทั้งเป็นเอกลักษณ์และน่าหลงใหล ภาพนั้น เสียงนั้น ราวกับสองซีกของวงกลมที่เข้ากันอย่างลงตัวและกลมกลืน

แล้วบ่ายวันหนึ่งในเมืองเว้ ฉันก็ได้พบกับความงามที่ทำให้ฉันตะลึงงัน ริมทางเดินที่เรียงรายไปด้วยต้นไม้เลียบแม่น้ำหอม เหล่าหญิงสาวชาวเว้ในชุดอ่าวไดสีม่วงพลิ้วไหวสง่างาม เดินเรียงแถวอย่างอ่อนช้อยราวกับกำลังฝึกซ้อมเพื่อพิธีการบางอย่าง ฉันไม่อาจละสายตาจากพวกเธอได้ แม้กระทั่งเหลียวหลังมองขณะที่พวกเธอเดินผ่านไป “หญิงสาวชาวเว้ช่างงดงามอ่อนหวานเช่นนี้ได้อย่างไร!” ภาพนั้น ยังคงอยู่ในใจฉันตั้งแต่นั้นมา หรือว่า...ฉันตกหลุมรักเมืองเว้แล้ว?

บางทีอาจเป็นเพราะความรักที่ทำให้ฉันกลับมาที่เว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันตามหาเว้ในอีกมุมหนึ่ง เว้ที่กาลเวลาได้บันทึกไว้ ซ่อนอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้ที่เย็นสบายและสดชื่น การขับรถกว่า 20 กิโลเมตรไปตามถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว ฉันก็มาถึงยอดเขาบัคมา ที่ซึ่งปราสาทหินโบราณยังคงตั้งตระหง่านอย่างเงียบๆ ในป่าอันกว้างใหญ่ จากจุดชมวิวสูง ฉันมองเห็นเว้ได้อย่างเต็มที่ เว้ที่มองเห็นจากที่นี่ช่างมีเอกลักษณ์อย่างแท้จริง มันยังคงเป็นเว้ แต่แทรกอยู่ระหว่างหลังคาบ้านคือผืนหญ้าสีเขียวอันกว้างใหญ่ แม่น้ำที่คดเคี้ยว และแสงแดดสีทองที่ทอดยาวราวกับน้ำผึ้ง ฉันนึกขึ้นได้ว่า ธรรมชาติอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วอายุคนแล้ว บัคมาตั้งตระหง่าน แม่น้ำน้ำหอมไหลไม่หยุด เป็นพยานในการเปลี่ยนแปลงของเว้ผ่านการเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วน การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อาจมีความสำคัญในชั่วชีวิต แต่ต่อหน้าความยั่งยืนของกาลเวลา ธรรมชาติ และผืนดิน ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูไร้ความสำคัญไปหมด

เลอ เอ็นโกค ซอน