ทำไมคุณถึงหายไปนานขนาดนี้? ทำไมไม่กลับมาล่ะ?
ป่าสนสว่างไสวราวกับแสงเทียนด้วยแสงแดดที่ส่องเฉียงลงมา
ฤดูหนาวสิ้นสุดลง ฤดูใบไม้ผลิจางหายไป เดือนมกราคม…
ดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีม่วงบานสะพรั่งบนเนินเขาสีเขียว
กลับบ้านเถอะ ที่รัก กลับมาหาฉันเถอะ
ชามวุ้นเส้นปูยังคงหอมอยู่เลย
กาแฟสักแก้วในบ่ายวันที่มีหมอกลง
ฉันรู้สึกโหยหาอดีตและเศร้าใจปนกันไป แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา
ฝูงนกบินผ่านท้องฟ้า
หลงทางและพลัดพรากจากกัน เรียกหาเพื่อนฝูงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าในระยะไกล
ฉันรอคุณมาตลอดฤดูหนาว
ปลายฤดูใบไม้ผลิ ต้นฤดูร้อน… ไฟในหัวใจของฉันยังคงไม่มอดไหม้
ไปเที่ยวเมืองดาลัดนะ แล้วกลับมาด้วยที่รัก!
แหล่งที่มา
การแสดงความคิดเห็น (0)