ฉันเห็นต้นโรโดเดนดรอนขึ้นหนาแน่นริมลำธารชื่อเดียวกัน ในดินที่มีส่วนผสมของกรวดและหินสามส่วน ฉันเห็นอ่าวลังโคจากจุดหนึ่งขึ้นไปทางยอดเขาบัคมา และรางรถไฟส่องประกายระยิบระยับในแสงแดด—ภาพเหล่านั้นเป็นเพียงความทรงจำ และบางทีอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความฝัน...
ใครก็ตามที่ไปถึงบัคมา (เมือง เว้ ) แล้วไม่ไปเยี่ยมชมหอคอยหว่องไห่ หรือยืนข้างม้าขาวและถ่ายรูปเป็นหลักฐาน คงแทบไม่เชื่อเลยว่าตัวเองได้มาถึงยอดเขาแล้ว ฉันยังเคยได้ยินคนพูดว่า บัคมาเป็นที่อยู่อาศัยของวิญญาณป่าและสิ่งมีชีวิตในตำนาน รวมถึงม้าขาวผู้สงบเสงี่ยมที่มักนำทางผู้บรรลุธรรมด้วย
วิลลาแห่งนี้ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงยุค อาณานิคมฝรั่งเศส เป็นแหล่งรวมเรื่องราวมากมายที่ให้แรงบันดาลใจไม่รู้จบแก่ศิลปะ ตำนานมากมายถูกสร้างขึ้นที่นี่ เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ที่ถูกลืมเลือน ซากปรักหักพังของหิน คำสาปของมอส หมอกบางๆ ที่ปกคลุมต้นพอลโลเนียซึ่งเป็นที่ที่นกฟีนิกซ์เกาะอยู่ เหมือนในตำนาน
ความเงียบสงบเป็นฉากหลังให้กับเสียงนกร้อง และความนิ่งสงบนี้เองที่เผยให้เห็นการเคลื่อนไหว การเคลื่อนไหวและความนิ่งสงบผสมผสานกันจนแยกไม่ออก เป็นสภาวะแห่งการทำสมาธิอย่างสงบ
เส้นทางคดเคี้ยวเข้าไปสู่ใจกลางภูเขา แต่ละโค้งเหมือนเครื่องหมายคำถาม ใบไม้หนาทึบปกคลุมเนินเขา เมฆชื้น และหน้าผาเย็นยะเยือก ฉันเดินป่าลึกเข้าไปในป่าบัคมาเพื่อค้นหาสิ่งที่ไม่ได้วางแผนไว้ แต่สิ่งที่ฉันพบมีเพียงเฟิร์นอ่อนที่สดใสเติบโตอยู่สองข้างทาง ลำต้นของพวกมันยื่นขึ้นไป โค้งงอและเปล่งประกายระยิบระยับในแสงแดด
ณ ที่แห่งนี้ มีเพียงความรกร้างว่างเปล่าที่เกือบจะหนาวเย็นเท่านั้นที่แฝงไว้ซึ่งความงามอันลึกลับ ที่นี่เสียงรบกวนทั้งปวงจางหายไป เหลือเพียงเสียงนกร้องอันไพเราะ เสียงแมลงหึ่งๆ และเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ที่ชุ่มไปด้วยน้ำค้าง
การเดินป่าขึ้นเขาบัคมานั้นเหมือนกับการเล่นกับเมฆ การหลงทางในหมอก เมฆลอยอยู่ในระดับสายตา และป่าสีเขียวทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา ทางลาดที่ยาวเหยียดดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ทำให้ทุกคนได้มีโอกาสพักหายใจ โอบล้อมขาที่เหนื่อยล้า สามารถนั่งลงและหัวเราะกับท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ จับขั้นบันไดที่ปกคลุมด้วยมอสส์ไว้เพื่อรู้สึกว่าเวลาในสถานที่แห่งนี้ยังคงคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด
ภาพถ่ายเหล่านั้นช่างน่าทึ่งที่สุดเกี่ยวกับยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอก หมุนวน และจางหายไป ราวกับการเดินทางสู่ความว่างเปล่า ฉันยังคงหวังว่าฉันจะสามารถถ่ายภาพนกหายากบางชนิดในอุทยานแห่งชาติบัคมา ซึ่งเป็นหนึ่งในอุทยานที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดในเวียดนาม แต่ขณะที่ฉันค่อยๆ ไต่ขึ้นเนินเขาไปอย่างเงียบๆ เหมือนเงา สิ่งที่ฉันได้ยินมีเพียงเสียงลิงชะนีที่อยู่ไกลออกไป...
จากหอชมวิวทะเล (Vọng Hải Đài) ทุกทิวทัศน์ถูกปกคลุมด้วยหมอกราวกับดินแดนในฝัน ฤดูกาลทั้งสี่ที่นี่งดงามราวกับอยู่ในโลกแห่งความฝัน สิ่งต่างๆ ปรากฏชัดเจนแต่ยากจะเข้าใจ เรื่องราวที่แท้จริงที่สุดคือการเดินทางของฉันเองไปยังยอดเขาม้าขาว (Bạch Mã) การได้ยืนอยู่ข้างรูปปั้นม้าขาวที่อาบแสงแดดผสมกับหมอกเย็นๆ ก่อให้เกิดภาพสีที่เหนือจริงซึ่งแทรกซึมไปทั่วแม้กระทั่งความกว้างใหญ่ของกาลเวลา
ที่มา: https://baodanang.vn/vo-ngua-tren-dinh-may-trang-3342147.html
