Erkekler San Diu kültürü hakkında şunları söylüyor.

Kovayı hatırlayın...

Şüphesiz ki, 70'li ve 80'li yıllarda ve daha öncesinde doğan nesillerin hepsi şu halk şiirini bilir: "Dün köy kuyusunda su alıyordum / Gömleğimi nilüfer çiçeği dalında unuttum." Bu şiir, Kuzey Vietnamlı çiftçilerin çalışma ve üretken yaşamını, banyan ağacını, nehir kıyısını, köy avlusunu ve bu güzel ve sade kırsal ortamda çiftler arasındaki filizlenen aşkı yansıtır.

Ve nesiller boyunca çiftçiler genel olarak, özellikle de Thien Ke beldesindeki San Diu halkı, sevgi ve kardeşlik dolu bir ortamda o köyde büyüdüler. Bu yüzden, San Diu aileleri bugün bile günlük yaşamlarından ve üretim faaliyetlerinden tanıdık eşyaları, örneğin su kovalarını, su testilerini, pirinç havanlarını, tencere altlıklarını, elek tepsilerini ve süzgeçleri koruyorlar... Bütün bunlar yaşlılar tarafından özenle muhafaza ediliyor ve halklarının kadim kültürel hazinelerine duydukları gururla Thien Ke'deki Etnik Kültür Festivali'nde sergileniyor ve tanıtılıyor.

"Gàu sòng" (bir tür su kovası), Sán Dìu halkının tarım uygulamalarıyla yakından ilişkilidir.

Bay On Van Long, festival boyunca standında sergilediği ve topladığı tarım aletlerini tanıtırken, su kepçesinin değerini ve önemini anlatırken pirinç tarlalarına su taşıma işlemini de gösterdi. Bu alete bakmanın eski günlere dair birçok anıyı canlandırdığını söyledi. Özellikle kurak havalarda, ekim mevsiminde her hane gece gündüz tarlalarına su taşımak için çalışırdı. Eski su kepçeleri genellikle bambudan örülmüş, huni şeklinde ve ağzı genişleyen bir yapıya sahipti. Kenarını güçlendirmek için büyük bir bambu halka kullanılır, yanlarına bir çerçeve yerleştirilir ve kovanın ortasından geçen bir bambu çubukla kova ikiye bölünürdü. Pompa olmadan, sadece insan gücüne dayanarak, bu kovalarla su taşımanın atmosferi bir festival kadar canlıydı.

Bay On Van Long'un eski aletler ve üretim ekipmanları sergisinde, eski odun sobalarıyla ilgili birçok eşya da yer alıyor. Soba tabanının kararmasını önlemek için bambu ve rattandan örülmüş bir altlık var. Yanında pirinç ve çorba pişirmek için kullanılan birkaç kararmış tencere bulunuyor. Ayrıca, mısır saklamak ve pirinç kurutmak için kullanılan elekler, sepetler ve kaplar; kadınlar tarafından kullanılan pirinç harmanlama elekleri ve sebze sepetleri de bambudan örülmüş. Ve son olarak, sadece sıcak ve doyurucu yemekler sağlamakla kalmayıp, birçok San Diu çiftinin de arabulucusu olan pirinç havanı var.

Thien Ke beldesinde düzenlenen Etnik Kültür Festivali'nde bazı ev eşyaları sergilendi ve tanıtıldı.

Bay On Van Long'a göre, hayat eskiden olduğundan çok farklı, ancak ilkel aletler ve ekipmanlar genç nesle atalarının geçirdiği zor zamanları hatırlatıyor. Bu, hiçbir San Diu sakininin asla unutmaması gereken bir tarihtir.

Erkekler kültür diyor.

San Diu halkının kültürel alanı, zengin ve çeşitli mutfak kültürüyle de etkileyicidir. Orada, eşsiz "chao im" (beyaz lapa) yemeğinin yanı sıra, dağların ve ormanların kendine özgü lezzetlerini taşıyan çeşitli kekler de bulacaksınız. Bunlar arasında "banh chung gu" (kambur yapışkan pirinç keki), "banh tro" (kül keki) ve "banh nep" (yapışkan pirinç keki) yer almaktadır...

Bayan Diep Thi Vong, pirinç keklerinin her bir parçasını özenle kesip bir tabağa yerleştirirken şunları söyledi: "Kambur pirinç keki, San Diu etnik grubunun mutfak kültüründe de kutsal bir kektir. Adından da anlaşılacağı gibi, kambur pirinç keki, yıl boyunca güneş ve yağmur altında tarlalarda çalışan bir kadının şeklini taklit eder. Kekin şekli, San Diu nesline emek ve üretimdeki azimlerini ve sıkı çalışmalarını hatırlatır. Bu nedenle, Tet (Ay Yeni Yılı) gününde her hane, atalarına sunmak için pirinç keki yapar."

Kambur yapışkan pirinç keki (Bánh chưng gù), bayramlarda ve Tet (Vietnam Ay Takvimi Yeni Yılı) sırasında vazgeçilmez bir yemektir.

San Diu halkının kültüründe yemek bir başlangıç ​​yemeği olarak kabul edilirken, halk şarkıları ve dansları, özellikle Soọng cô, sarhoş edici bir iksir gibidir. San Diu dilinde Soọng cô, yedi heceli dört satırlık dörtlük tarzında, eski Çin karakterleriyle kaydedilmiş ve halk hikayeleri yoluyla sözlü olarak aktarılmış, karşılıklı şarkı söyleme anlamına gelir. Bir San Diu efsanesi, belirli bir köyde yaşayan Ly Tam Moi adında çok zeki, güzel ve karşılıklı şarkı söylemede yetenekli bir kızdan bahseder; bu yeteneği kimse geçemezdi. Üç yetenekli genç adam ona geldi ama onunla rekabet edemediler ve bu da onu, onları köye davet etmediği için üzüntü ve pişmanlıkla baş başa bıraktı. Bu nedenle, günlerce dokunaklı, özlem dolu bir sesle şarkı söyledi ve bu ses yavaş yavaş Soọng cô'nun melodisi haline geldi.

Soọng cô şarkılarının temaları çalışma hayatı, üretim; aile duyguları; dostluk ve romantik aşk etrafında dönüyor... Sán Dìu Etnik Kültür Kulübü üyesi Bay Ôn Văn Long, şarkı söylemenin genellikle şu aşamaları içerdiğini paylaştı: tanışma şarkısı söylemek, selamlaşmak, içki ve betel fıstığı ikram etmek, kadın ve erkek arasında duyguları paylaşmak, şafakta şarkı söylemek ve veda şarkısı söylemek...

Soọng cô şarkısını söylemek, özellikle de iyi söylemek çok zordur. Bunun nedeni, Soọng cô şarkısındaki ritmin süre açısından istikrarlı olması, vokal aralığının çok geniş olmaması, perde aralıklarının birbirini sorunsuz bir şekilde takip etmesi, ani iniş çıkışların az olması ve süslemelerde ani değişikliklerin az olmasıdır. Bu, Soọng cô'yu diğer etnik grupların halk şarkılarından ayıran temel özelliktir.

San Diu Etnik Kültür Kulübü üyeleri Soong Co. şarkısını söyleme pratiği yapıyorlar.

Soọng cô'nun süslü püslü olmadığını, her insanın samimi, basit düşünce ve duygularından kaynaklandığını söyledi. 14 yaşından itibaren, o ve köydeki erkek çocuklar gece gündüz şarkı söylerlerdi. Eğer bir düğün varsa, sabah 8'den gece 11'e kadar veya gece yarısına kadar şarkı söylerlerdi. Damadın ailesi gelini almaya geldiğinde, gelinin ailesiyle karşılıklı şarkı söylemek zorundaydılar; ancak onlar kazanırsa gelini alabilirlerdi. Düğün hazırlıkları sırasında bile (çok fazla veya az olsa da), gelinin ailesinin anlayışını istemek için karşılıklı şarkı söylemek zorundaydılar... Ama şarkı söylemek çok eğlenceliydi ve köyün birliğini ve yakınlığını güçlendiriyordu. Küçük anlaşmazlıklar, Soọng cô'nun samimi, içten sözleri sayesinde çözülüyordu.

Thien Ke beldesinde şu anda Van Song, Tan Phu, Lang Sinh ve Thien Phong köylerinde yaşayan 4.400'den fazla San Diu insanı bulunmakta olup, bu da belde nüfusunun yaklaşık %54'ünü oluşturmaktadır. Thien Ke beldesi Parti Komitesi Sekreteri Yoldaş Truong Viet Hung'a göre, San Diu etnik kültür alanı son derece zengin ve çeşitlidir ve San Diu topluluğunun kültürünü korumak herkesin sorumluluğundadır. Acil çözüm, San Diu Etnik Kültür Kulübü'nün etkin işleyişini sürdürmektir. Kulüp üyeleri, Soong Co kültürel mirasını, geleneksel dansları, nakış becerilerini öğretmeyi, ritüelleri, dili, geleneksel kıyafetleri ve San Diu etnik grubunun halk oyunlarını korumada temel unsur olacaktır.

Thien Ke beldesinde San Diu kültürünün korunması için atılan acil adımlar, San Diu kültürel köklerinin yayılması ve topluma derinlemesine nüfuz etmesi için parlak bir gelecek açıyor.

Kaynak: https://baophutho.vn/men-say-van-hoa-san-diu-225728.htm