Διατήρηση των ονομάτων των αρχαίων χωριών

VHO - Μετά την έκδοση του ψηφίσματος αριθ. 105/NQ-CP από την κυβέρνηση, ημερομηνίας 8 Απριλίου 2026, με το οποίο δημοσιεύεται το Πρόγραμμα Δράσης για την εφαρμογή του Συμπεράσματος 210-KL/TW της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος σχετικά με το ζήτημα της αναδιάταξης χωριών, οικισμών και κατοικημένων περιοχών, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Δρ. Bui Hoai Son δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Διατήρηση της Ψυχής του Χωριού στον Ρυθμό της Ανανέωσης» σε μια εφημερίδα. Προσωπικά, βρίσκω το άρθρο πολύ επίκαιρο και σχετικό. Ωστόσο, θα ήθελα επίσης να προσθέσω μερικές ακόμη σκέψεις σχετικά με τη διατήρηση των ονομάτων των αρχαίων χωριών.

Αρχικά, ας μιλήσουμε για τον τίτλο «χωριό». Στην πραγματικότητα, ιστορικά, η χώρα μας δεν είχε ποτέ διοικητική μονάδα που να ονομάζεται χωριό. Οι βασικές διοικητικές μονάδες κατά τη φεουδαρχική εποχή περιλάμβαναν κοινότητες, οικισμούς, περιφέρειες και πόλεις, ενώ οι διοικητικές μονάδες από την Αυγουστιάτικη Επανάσταση και μετά ήταν οι οικισμοί και τα χωριά.

Πού βρίσκεται, λοιπόν, το χωριό; Λοιπόν, βρίσκεται στους απλούς ανθρώπους. Τι σημαίνει «διατήρηση της ψυχής του χωριού», όπως αναφέρει ο συγγραφέας Bui Hoai Son; Όχι η «ψυχή του χωριού», αλλά μάλλον, αν το δούμε με βάση τους διοικητικούς χαρακτηρισμούς του φεουδαρχικού κράτους, το χωριό είναι ουσιαστικά μια κοινότητα, ένα μικρό χωριό, ένας καταυλισμός, μια περιφέρεια ή ένα γραφείο - αυτές είναι οι βασικές οικιστικές μονάδες.

Για παράδειγμα, στην πόλη μου κατά τη φεουδαρχική εποχή, ο επίσημος τίτλος ήταν κοινότητα Αν Μπα, αλλά οι άνθρωποι την αποκαλούσαν πάντα χωριό Αν Μπα, και το κοινοτικό σπίτι ονομαζόταν κοινοτικό σπίτι του χωριού Αν Μπα (όχι κοινοτικό σπίτι της κοινότητας Αν Μπα). Δίπλα στην πόλη μου βρισκόταν το χωριό Τσου Τουόνγκ Τι, το οποίο ήταν ένα χωριό ανθρώπων που εργάζονταν στο εμπόριο χύτευσης. Οι άνθρωποι το αποκαλούσαν επίσης χωριό Τσου Τουόνγκ, και οι χωρικοί ονομάζονταν χωρικοί Τσου Τουόνγκ. Δηλαδή, το «χωριό» δεν ήταν επίσημος τίτλος, αλλά ένα λαϊκό όνομα που αντικαθιστούσε τους επίσημους τίτλους: κοινότητα, χωριό, στρατόπεδο, οικισμός και γραφείο. Μερικές φορές οι άνθρωποι συνδύαζαν επίσης τα ονόματα για να το ονομάσουν χωριό ή κοινότητα χωριού.

Ο καθηγητής Phan Dai Doan, στο βιβλίο του "Vietnam Villages and Communes - Some Economic, Cultural, and Social Issues" (Εθνικός Πολιτικός Εκδοτικός Οίκος, 2000), έγραψε: "Ένα χωριό είναι μια αστική οικιστική μονάδα, μια κοινότητα είναι μια βασική διοικητική μονάδα." Μπορεί να γίνει κατανοητό ότι οι επίσημοι χαρακτηρισμοί (χωριό, κοινότητα, οικισμός κ.λπ.) είναι σε μεγάλο βαθμό διοικητικοί, ενώ οι λαϊκοί χαρακτηρισμοί (χωριό) επικεντρώνονται περισσότερο στο πολιτιστικό βάθος και τη ζωή. Από την Αυγουστιάτικη Επανάσταση, οι βασικοί διοικητικοί χαρακτηρισμοί ονομάζονται επίσης κοινότητες και οικισμοί, χωρίς τον επίσημο χαρακτηρισμό χωριού. Ωστόσο, τα χωριά εξακολουθούν να υπάρχουν σιωπηρά. Αυτό αναφέρεται στην έννοια του χωριού.

Τα συγκεκριμένα ονόματα των χωριών είναι απίστευτα βαθιά και πλούσια. Ο καθηγητής Phan Dai Doan, στο προαναφερθέν βιβλίο, απαρίθμησε αρχαία και πολύ αρχαία ονόματα χωριών στην περιοχή του Βόρειου Δέλτα, γραμμένα τόσο στη γλώσσα Nôm όσο και στη βιετναμέζικη. Πολλά άλλα ονόματα χωριών ανήκουν στην κατηγορία των σινοβιετναμέζικων λέξεων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα χωριό ή μια κοινότητα έχει συνυπάρχουν τόσο ένα σινοβιετναμέζικο (επίσημο) όνομα όσο και ένα Nôm (λαϊκό) όνομα, όπως στην πόλη μου, το χωριό Quat Lam (Σινοβιετναμέζικα), κοινώς γνωστό ως χωριό Cay Sung.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα χωριό ή μια κοινότητα μπορεί να έχει μόνο ένα όνομα. Αλλά ανεξάρτητα από το όνομα, γενικά, τα ονόματα των χωριών υπάρχουν από την αρχαιότητα. Μελετώντας την τοπωνυμία, έχω διαπιστώσει ότι τα ονόματα των κοινοτήτων που ιδρύθηκαν μετά την Αυγουστιάτικη Επανάσταση είναι συχνά νεοσύστατα, ενώ τα ονόματα των χωριών και των κοινοτήτων από την φεουδαρχική εποχή κληρονομήθηκαν από οικισμούς, έχοντας υπάρξει για εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες χρόνια.

Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη το βάθος του χρόνου, το όνομα του χωριού είναι πραγματικά παραδοσιακό. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανθρώπινα συναισθήματα, η σύνδεση με το χωριό πρέπει να είναι ισχυρότερη από ό,τι με την περιοχή (παλαιότερα) ή την επαρχία. Αυτό συμβαίνει επειδή ένας μικρότερος χώρος απαιτεί μια πιο στενή σύνδεση από έναν μεγαλύτερο. Και αυτό οφείλεται επίσης στο χαρακτηριστικό της «κουλτούρας του χωριού», ένα εξέχον χαρακτηριστικό της βιετναμέζικης κουλτούρας που συχνά συζητούν ορισμένοι ερευνητές.

Συνεπώς, κατανοώ ότι η πρόθεση του συγγραφέα Bui Hoai Son, όσον αφορά τη διατήρηση της «ψυχής του χωριού», είναι να βρει τρόπους να διατηρήσει τα ονόματα των χωριών που υπάρχουν από την αρχαιότητα, ειδικά εκείνων με εξαιρετικές πολιτιστικές παραδόσεις (όπως το χωριό Ho με τις λαϊκές ζωγραφιές του ή το χωριό Bat Trang με την κεραμική του), ενώ παράλληλα αναδιοργανώνουμε τα χωριά και τις κατοικημένες περιοχές σύμφωνα με τη γενική πολιτική.

Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει ότι το «χωριό» είναι η ίδια η ψυχή και ο ιερός πολιτισμός των μονάδων που παλαιότερα ονομάζονταν επίσημα κοινότητες, οικισμοί, στρατόπεδα ή αυτά που τώρα ονομάζονται χωριά και κατοικημένες περιοχές, τότε είναι εύκολο να αναρωτηθεί ή να ασκήσει κριτική: Αν δεν υπάρχει μονάδα στο διοικητικό σύστημα που να ονομάζεται «χωριό», τότε ποια είναι η λεγόμενη «ψυχή του χωριού» που πρέπει να διατηρηθεί; Το όνομα είναι απλώς ένα όνομα, αλλά σίγουρα θα μεταδώσει το πολύτιμο παραδοσιακό πνεύμα του παρελθόντος και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει.

Πηγή: https://baovanhoa.vn/van-hoa/bao-ton-ten-lang-co-229722.html