Ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον, που συχνά αποκαλείται Σον Νούι από τους λογοτεχνικούς κύκλους, χρησιμοποιούσε επίσης το ψευδώνυμο Σάο Τρεν Ρουνγκ (Αστέρι στο Δάσος). Το ταλέντο και η αντισυμβατική του ζωή τράβηξαν την προσοχή, συνδεδεμένα στενά με τη γυναίκα που παρέμεινε πιστά στο πλευρό του σε όλη του τη ζωή: την κυρία Νγκουγιέν Τι Φουόνγκ, η οποία συνόδευσε τον ποιητή καθώς έφευγε από την πόλη για το δάσος.
Η κα. Nguyen Thi Phuong, σύζυγος του ποιητή Nguyen Duc Son, στα νιάτα της. Οικογενειακή φωτογραφία.
Σε άρθρο του δημοσιογράφου Nguyen Lam Dien που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Tuoi Tre, αναφέρθηκε κάποτε: «Ο Nguyen Duc Son αναδείχθηκε ως ποιητής με έντονη προσωπικότητα στη Σαϊγκόν με την ποιητική του συλλογή «Bot Nuoc» (Φυσαλίδες Νερού ) που εκδόθηκε το 1965. Στη συνέχεια, το όνομά του αντηχούσε σε όλο τον Νότο ως ταλαντούχος συγγραφέας, όχι μόνο για τις ιδέες τόσο στην ποίησή του όσο και στις ιστορίες του, αλλά και για την παιχνιδιάρικη χρήση της βιετναμέζικης γλώσσας, τη συνειδητή χρήση χυδαίου λόγου για να μεταφέρει φιλοσοφικές γνώσεις για την ανθρώπινη ζωή, τους θρήνους του για την εποχή και τη στάση του απέναντι στις ανθρώπινες σχέσεις και την ίδια τη ζωή...» Ο ποιητής Nguyen Duc Son υπέφερε από σοβαρή ασθένεια και απεβίωσε το 2020.
Ο Nguyen Duc Son ήταν αρχικά καθηγητής Αγγλικών. Τυχαία, ερωτεύτηκε τη «μούσα» του, Nguyen Thi Phuong, όταν εκείνη ήταν μόλις 17 ετών. Η Nguyen Thi Phuong γεννήθηκε σε μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση του παρελθόντος: ο πατέρας της ήταν Γάλλος αξιωματούχος και η μητέρα της ήταν μέλος των Βιετ Μινχ. Η Phuong ήταν ανιψιά του Σεβάσμιου Thich Tri Bon και ως εκ τούτου, από νεαρή ηλικία, φοίτησε στη Σχολή Μπόντι του θιβετιανού ναού.
Ο ανεμοστρόβιλος ρομαντισμός και ο παθιασμένος έρωτας μεταξύ του ποιητή και καθηγητή Αγγλικών Nguyen Duc Son και της μούσας του Nguyen Thi Phuong κορυφώθηκαν με έναν γάμο το 1967. Ο γάμος τελέστηκε στον Θιβετιανό Ναό (Thu Dau Mot - πρώην Binh Duong).
Ένα από τα ποιήματα που έγραψε ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον ως γαμήλιο δώρο για τη σύζυγό του περιλαμβάνεται στη συλλογή «Νγκουγιέτ Ντονγκ Θο» (Ποίηση στο Φεγγαρόφωτο).
Το 1975, ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον μετακόμισε με τη γυναίκα και τα παιδιά του για να ζήσει στα βουνά Μπάο Λοκ, παρά τις πολυάριθμες προειδοποιήσεις από την οικογένεια και τους φίλους του. Τότε, η ζωή στη μέση του δάσους ήταν γεμάτη δυσκολίες και στερήσεις - χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ανεπαρκές νερό, ένα έρημο μέρος για να ζήσει. Πολλοί φίλοι έλεγαν ότι η επιλογή του Νγκουγιέν Ντουκ Σον είχε προκαλέσει στη γυναίκα και τα παιδιά του τεράστια δεινά. Η οικογένεια επιβίωνε μαζεύοντας καυσόξυλα για να τα ανταλλάξει με λίγο ρύζι. Μάζευαν άγρια λαχανικά από γύρω από το σπίτι τους.
Μια μεγάλη τραγωδία χτύπησε το ζευγάρι όταν ο 12χρονος γιος τους έφαγε δηλητηριώδη μανιτάρια στο δάσος και πέθανε. Παρά ταύτα, ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον αποφάσισε να μείνει στο δάσος με τη γυναίκα και τον γιο του, δημιουργώντας τα δικά τους μονοπάτια και ζώντας μια ζωή στενά συνδεδεμένη με τη φύση.
Στο παρελθόν, αυτό το μέρος ήταν το Phuong Boi Am, χτισμένο από τον Δάσκαλο Ζεν Thich Nhat Hanh ως μέρος για διαλογισμό και ήσυχη περισυλλογή. Αργότερα, το Phuong Boi Am σταδιακά ερειπώθηκε λόγω των αλλαγών στις εποχές.
Από τότε που η οικογένεια του ποιητή Νγκουγιέν Ντουκ Σον ήρθε να ζήσει εδώ, ανακτώντας γη και αναφυτεύοντας πευκοδάση, για δεκαετίες οι ντόπιοι γνωρίζουν αυτό το μέρος ως «Πεύκος Σον Νούι», που συνδέεται με το παρατσούκλι Σον Νούι του ποιητή Νγκουγιέν Ντουκ Σον.
Γύρω στο 2014, όταν ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον ήταν ηλικιωμένος και η υγεία του επιδεινωνόταν, ο γιος του, Θιτς Νγκο Τσαν, επέστρεψε από το σχολείο για να βοηθήσει τους γονείς του στη διαχείριση του λόφου. Επιθυμώντας να συνδέσει την κληρονομιά του προκατόχου του, του Δασκάλου Ζεν Θιτς Νατ Χαν, με την επόμενη γενιά, τον ποιητή Νγκουγιέν Ντουκ Σον, ονόμασε το μέρος "Φουόνγκ Μπόι Πάιν Χιλ".
Το όνομα διατηρεί τη μνήμη του «Phuong Boi» - ενός τόπου που συνδέεται με τη ζωή και το έργο του Δασκάλου Ζεν Thich Nhat Hanh - και θυμίζει την εικόνα του πευκοδάσους που η οικογένεια του ποιητή Nguyen Duc Son έχει διατηρήσει με κόπο εδώ και πολλά χρόνια.
Έκτοτε, το "Phuong Boi Pine Hill" δεν είναι μόνο το όνομα ενός λόφου, αλλά έχει γίνει και σύμβολο του πνεύματος της προστασίας της φύσης, της πολιτιστικής μνήμης και της πνευματικής κληρονομιάς αυτής της γης.
Η ιστορία αγάπης της με τον ποιητή σύζυγό της, όταν ζούσαν μαζί στο δάσος, έγινε μια ξεχωριστή ιστορία για τη λογοτεχνική κοινότητα του Νότιου Βιετνάμ.
Όταν η κυρία Νγκουγιέν Θι Φουόνγκ ακολούθησε τον σύζυγό της στο Φουόνγκ Μπόι Πάιν Χιλ, ήταν μόλις είκοσι χρονών. Μεγάλωσε τα παιδιά της, εργάστηκε στα χωράφια, μετέφερε νερό και φρόντισε τον σύζυγό της μέσα στις σκληρές συνθήκες των βουνών και των δασών.
Στα μάτια των παιδιών της, ήταν μια ευγενική, υπομονετική, αυτοθυσιαστική μητέρα που αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην οικογένειά της. Ο γιος τους, ο μοναχός Thich Ngo Chanh, είπε ότι ενώ η ποιήτρια Nguyen Duc Son ήταν κάπως άγρια και επαναστατική, η κυρία Phuong ήταν αυτή που διατήρησε αθόρυβα την ειρήνη και τη σταθερότητα για την οικογένεια καθ' όλη τη διάρκεια των δύσκολων χρόνων.
Η κυρία Φουόνγκ εξακολουθεί να ζει με τα παιδιά της στο Φουόνγκ Μπόι Πάιν Χιλ για να καλωσορίζει συγγραφείς και ποιητές που έρχονται να τους επισκεφτούν.
Η ζωή σταδιακά σταθεροποιήθηκε αργότερα και το Phuong Boi Pine Hill έγινε γνωστό, με ανθρώπους που συνέβαλαν στην κατασκευή και την ανάπτυξη δρόμων. Ωστόσο, η κυρία Phuong διατήρησε τον απλό και ήσυχο τρόπο ζωής της. Αυτή και τα παιδιά της είναι όλοι χορτοφάγοι.
Όταν ρωτήθηκε σχετικά, δεν ανέφερε καμία λύπη για το γεγονός ότι άφησε πίσω όλα τα υλικά της υπάρχοντα στην πόλη για να ακολουθήσει τον σύζυγό της και να ζήσει στην απέραντη ζούγκλα. Τα παιδιά της είπαν ότι η δια βίου δέσμευσή της στον Dong Thong Phuong Boi, παρά όλες τις δυσκολίες και τις απώλειες, ήταν ίσως η πιο ξεκάθαρη απάντηση στην επιλογή της.
Αφηγούμενα ιστορίες για τη μητέρα τους, τα παιδιά της είπαν ότι αυτό που έμαθαν περισσότερο από αυτήν ήταν η συμπόνια. Ο Thich Ngo Chanh αφηγήθηκε ότι όταν ήταν παιδί, συνοδεύοντας τη μητέρα του να πουλήσει τσάι και να πάει στην αγορά, είδε άτομα με αναπηρία να ζητιανεύουν φαγητό. Η μητέρα του τού έδωσε κάποια χρήματα και του είπε: «Πρέπει να μοιραστείς μαζί τους».
Ο ποιητής Νγκουγιέν Ντουκ Σον και η σύζυγός του απέκτησαν εννέα παιδιά, επτά γιους και δύο κόρες. Ο γιος τους πέθανε σε ηλικία 12 ετών και τα υπόλοιπα οκτώ παιδιά έχουν όλα σταθερή ζωή, κατοικώντας στην πόλη Χο Τσι Μινχ και γύρω από το Φουόνγκ Μπόι Πάιν Χιλ, το Μπάο Λοκ και το Λαμ Ντονγκ .
Τα περισσότερα από τα έργα του Nguyen Duc Son δημοσιεύθηκαν πριν από το 1975. Η ποίησή του περιλαμβάνει: *Αφρός Νερού* (1965), *Μοναχικό Λουλούδι* (1965), *Νανούρισμα* (1966), *Νύχτα με Φεγγάρι* (1967), *Ηχώ* (1972), *Υπνοβασία στην Κορυφή της Άνοιξης* (1972), *Σιωπηλό Στόμα* (1973), *Τραγούδι Ταξιδιώτη* (1973), και τρεις συλλογές διηγημάτων: *Κουρασμένη Σκόνη* (1968), *Το Κλουβί των Πιθήκων* (1969) και *Χωριό με τους Ιππείς* (1971), μαζί με πολλά αδημοσίευτα χειρόγραφα, όπως δοκίμια, ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα και πεζά. Η ποιητική του συλλογή *Μικρή Λέξη Απεραντοσύνης* (Εκδοτικός Οίκος Da Nang , 2020) θεωρείται η τελευταία δημοσίευση του ποιητή.
Πηγή: https://phunuvietnam.vn/chuyen-doi-nang-tho-cua-thi-si-nguyen-duc-son-238260519160252277.htm
Σχόλιο (0)