El Condor Pasa - Ένα λαϊκό τραγούδι με μια ψυχώδη μελωδία

Όπως το ποίημα του Ocean Vuong «Το Κατώφλι»: «Δεν ήξερα το κόστος της συμμετοχής σε ένα τραγούδι—ήταν να χάσεις τον δρόμο της επιστροφής», το συναίσθημα του να ακούς και να θυμάσαι ένα τραγούδι αφήνει μερικές φορές μια ανεξίτηλη εντύπωση. Θα επιστρέφει ξανά και ξανά, αντηχώντας στη μνήμη μας σαν ένα στοιχειωτικό βασίλειο του μυαλού.

Τυχαία, είχα την τύχη να ακούσω τον κλασικό κιθαρίστα Vu Duc Hien να ερμηνεύει ένα σόλο του El Condor Pasa. Με τράβηξε το όμορφο τραγούδι, ο κόσμος του ήχου μέσα μου, με έναν τρόπο που ήταν στοιχειωτικά κυρίαρχος και κτητικός.

Το El Condor Pasa – Ακολουθώντας τον Αετό – είναι ένα διάσημο λαϊκό τραγούδι, που αναγνωρίστηκε ως εθνική πολιτιστική κληρονομιά το 2004 και θεωρείται ο δεύτερος «εθνικός ύμνος» του Περού. Η σαγηνευτική μελωδία του τραγουδιού εξηγεί εύκολα τη μουσική του αξία και σημασία. Αλλά το El Condor Pasa φαίνεται να υπερβαίνει τα όρια της απλής μουσικής ομορφιάς για να αγγίξει βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα. Είναι ένα ερωτικό τραγούδι για την πατρίδα, για την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης σε έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα τραγικός και υπέροχος.

Ο κόνδορας, το γεράκι, είναι το ιερό πουλί των ιθαγενών Αμερικανών, σύμβολο των άγριων, αρχαίων εδαφών της Νότιας Αμερικής και της κάποτε ισχυρής Αυτοκρατορίας των Ίνκας. Τα φτερά του, ωθούμενα από τον άνεμο, πετάνε ψηλά πάνω από τα σύννεφα και τις βουνοκορφές, πάνω από τις μαγευτικές Άνδεις, μέσα από τον πυκνό και μυστηριώδη Αμαζόνιο, όπου καταρράκτες διασχίζουν δάση, όπου εκτείνονται απέραντες έρημοι, όπου κύματα σκάνε πάνω σε πανύψηλους βράχους και όπου ελικοειδή, μοναχικά μονοπάτια αποκαλύπτουν ξεχασμένα ερείπια ναών...

Είναι ο Condor αθάνατος λόγω της δύναμής του ή της μοναξιάς του, λόγω των μυστικών που κρύβονται πίσω από τα μάτια του που εκτείνονται σε χιλιάδες μίλια ή τα φτερά του που αιωρούνται ατελείωτα, λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων ή του έρημου πόνου του; Δεν τολμώ να είμαι σίγουρος για τίποτα! Ξέρω μόνο ότι κάθε ρυθμός και τέμπο του El Condor Pasa είναι σαν ένα ρέον ρυάκι, ταυτόχρονα αθώο και γεμάτο καταπιεσμένα συναισθήματα, ταυτόχρονα υψούμενο και συγκινητικό, τόσο λυρικό όσο και αφηγηματικό, τόσο εκτεταμένο όσο και ελαφρύ, ανυψώνοντας τα συναισθήματα του ακροατή ώστε να αιωρούνται σαν πουλί εν πτήσει, σαν τα φτερά ενός μυθικού αετού που αιωρείται ελεύθερα στον ουρανό.

Εκεί άκουσα το χαρούμενο τραγούδι στον άνεμο, την παθιασμένη αγάπη για την απεραντοσύνη της γης και του ουρανού, για την απεριόριστη ελευθερία και τις ατελείωτες περιπέτειες. Άκουσα επίσης τα έρημα, σπασμένα ερείπια κάτω από το κάποτε ένδοξο Μάτσου Πίτσου, το μαρτύριο εκείνων που θεωρούσαν την ελευθερία την ψυχή τους, που υποχώρησαν με σαστισμένο δέος σε βαθιές σπηλιές και χαράδρες για να διατηρήσουν τον αυτόχθονο πολιτισμό τους ή να ξεφύγουν από την καταπάτηση ξένων πολιτισμών.

Αλλά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, εν μέσω τραγωδίας, ο πόνος πετάει σαν παγώνι που λαχταρά τον ουρανό και το φως, υψώνοντας πάνω από όλα αυτά με μια έντονη αγάπη για τη γη, το νερό και τον άνεμο της πατρίδας του. Στο El Condor Pasa, η θλίψη είναι τόσο όμορφη όσο ένα ποίημα, και οι συγκινητικές αναμνήσεις ενός λαού έχουν δημιουργήσει την αθάνατη ζωντάνια ενός λαϊκού τραγουδιού, παρηγορώντας τις πληγές και σπέρνοντας σπόρους πίστης στο τέλος...

Οι εμπειρίες των καιρών και οι ιστορικές μνήμες του έθνους, του παρελθόντος και του παρόντος, δεν επαναλαμβάνονται, καθιστώντας το ερωτικό τραγούδι της ερήμου ή ερωτικό τραγούδι των Άνδεων - El Condor Pasa - τον ιερό ύμνο του περουβιανού λαού, τον τελευταίο και για πάντα αποτυπωμένο τον λαμπρό πολιτισμό των Ίνκας, τη γλώσσα Κέτσουα και τα σαγηνευτικά μυστήρια του αυτόχθονου ινδικού πολιτισμού. Έχει ζωγραφίσει ένα ανεξίτηλο κόκκινο σημάδι στον χάρτη της ανθρώπινης ταυτότητας, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους το ταξίδι τους από την πρωτόγονη αγριότητα στο βαθύ φως της φιλοσοφίας της επιβίωσης, όπου μαθήματα πολιτισμού και πολιτισμού, δόξας και καταστροφής, απώλειας και μονιμότητας καθοδηγούν τους ανθρώπους να επιλέξουν να ζήσουν με ανιδιοτελή συγχώρεση, να απελευθερώσουν τη θλίψη στην απεραντοσύνη της αγάπης για τη γη και τον ουρανό και να νιώσουν τόσο ελαφροί όσο το φτερό ενός πουλιού.

Έχω σκεφτεί βαθιά την έννοια του όρου «εθνικός ύμνος». Πώς μπορεί ένα λαϊκό τραγούδι να θεωρηθεί ο δεύτερος εθνικός ύμνος ενός έθνους; Ακούγοντας το El Condor Pasa, είτε την πρώτη φορά είτε πολλές φορές, η απάντηση παραμένει η ίδια για μένα. Επειδή η μελωδία, η ικανότητά της να μεταφέρει το βάθος της ψυχής, και πάνω απ' όλα, το πολιτιστικό ίζημα που ενσαρκώνει, αντιπροσωπεύουν την ψυχή και το πεπρωμένο του έθνους από όπου προέρχεται. Η ομορφιά και ο πόνος, η λαχτάρα για την πατρίδα που αποστάζεται από το αίμα και τα δάκρυα, η λαμπρότητα της στάχτης στις τελευταίες στιγμές - αυτές είναι οι δυνάμεις που διατηρούν για πάντα την αθάνατη ζωντάνια ενός εθνικού τραγουδιού. Επιπλέον, υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο σημάδι στο επίπονο ταξίδι της ανθρωπότητας στη ζωή.

Το «Following the Eagle» έχει γίνει ένα εθνικό έργο, βαθιά εμποτισμένο με λαϊκά στοιχεία. Αντίθετα, αυτά τα λαϊκά στοιχεία έχουν εμποτίσει το τραγούδι με την ξεχωριστή ομορφιά της περιοχής του, δημιουργώντας μια μοναδική και σαγηνευτική ποιότητα που δεν υπάρχει σε κανένα άλλο τραγούδι, συμπεριλαμβανομένων συνθέσεων με έντονες ινδικές και ιθαγενείς επιρροές, όπως τα soundtrack για τα «The Bad the Good and the Ugly» ή «The Last of the Mohicans». Ανήκοντας στο στυλ Huayno - ένα στυλ δρόμου και φεστιβάλ της μουσικής των Άνδεων - το El Condor Pasa έχει αποβάλει τα περισσότερα από τα ζωντανά χαρακτηριστικά της «πόλης» για να επιστρέψει στην παρθένα φύση, στη γαλήνια λήθη των αρχαίων ερειπίων των Ίνκας. Η λυρική του ποιότητα υψώνεται σαν τα φτερά ενός αετού στον άνεμο, μερικές φορές γλιστρώντας πάνω από τη θάλασσα ή φτερουγίζοντας σιωπηλά στον αέρα.

Αυτή η μαγευτική μελωδία καθοδηγεί τα συναισθήματα του ακροατή μέσα από τον χωρικό ρυθμό και τις γραφικές αποχρώσεις της, πέρα από τη θάλασσα, μέσα από τα πανύψηλα βουνά και μέσα από την έρημη έρημο, μετατρέποντας σε ένα ατελείωτο «έπος» των ποικίλων και όμορφων τοπίων του Περού, ένα έπος του μακρινού ταξιδιού της πατρίδας και της νοσταλγίας. Ευρύχωρη και μεγαλοπρεπής, σιωπηλά, η ψυχή του El Condor Pasa κλίνει προς έναν βαθύ, στοχαστικό, λυρικό και απαλό τόνο, σαν μια κορύφωση της έρημης θλίψης που είναι εγγενής στην ανθρωπότητα, συγκινητική και συγκινητική με λύπη και θλίψη, ένα συναίσθημα που, μόλις περιορισμένο, ξεσπά στην απέραντη αγκαλιά του ανέμου, του νερού, των σύννεφων και του ουρανού. Είναι ένα τραγούδι για τα βουνά και την ανθρωπότητα που συγχωνεύεται με την παρθένα φύση, σαν να αναζητά ένα γαλήνιο καταφύγιο μετά την άγονη φύση, την απώλεια, την ερήμωση και την καταστροφή του ανθρώπινου κόσμου.

Το El Condor Pasa δανείζεται το φλάουτο Quena για να ανυψώσει τον ήχο του πέρα από τα πανύψηλα βουνά, και τους υψηλούς τόνους του charango (ένα είδος οργάνου luyt) για να ανυψώσει τη φωνή της ψυχής σε μια κατάσταση αδράνειας. Τα υψίπεδα των Άνδεων είναι ο χώρος στον οποίο ανήκουν αυτά τα όργανα, σαν να γεννήθηκαν ειδικά για αυτή τη μελωδία των Ίνκας.

Επομένως, όταν ακούτε τον καλλιτέχνη Leo Rojas να ερμηνεύει το φλάουτο και το σόλο κιθάρας του καλλιτέχνη Vu Duc Hien, El Condor Pasa, τα συναισθήματα του ακροατή είναι πραγματικά ικανοποιημένα και ολοκληρωμένα. Αυτό είναι κάτι που η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει, επειδή το συναίσθημα, και η κορύφωση του συναισθήματος, είναι μουσικό συναίσθημα που προκύπτει από την ανθρώπινη εμπειρία, τις αναμνήσεις, την ψυχή και το δημιουργικό ταλέντο, με αποτέλεσμα μελωδίες και αριστουργήματα που δεν επαναλαμβάνονται ποτέ.

Το El Condor Pasa προήλθε ως ένα παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι του 18ου αιώνα, το οποίο τελειοποιήθηκε σε μελωδία και στίχους από τον Περουβιανό καλλιτέχνη Daniel Alomina Robles το 1913. Στη συνέχεια, το 1970, οι τραγουδιστές Simon και Garfunkel έγραψαν αγγλικούς στίχους. Η ικανότητα αναδημιουργίας, προσαρμογής και μεταμόρφωσης ενός λαϊκού τραγουδιού σε ένα σύγχρονο επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό τη διαχρονική ζωτικότητα ενός μουσικού έργου μέσα στη ροή της ιστορίας. Αλλά η ομορφιά του El Condor Pasa έγκειται στο «ακανόνιστο» ταξίδι του μέσα στους κανόνες της δημιουργίας.

Κρυφά πιστεύω ότι είναι ένα «άλογο» ερωτικό τραγούδι, όπου η μελωδία και ο ρυθμός από μόνα τους μπορούν να μεταφέρουν πλήρως και ολοκληρωμένα την απέραντη θλίψη, την απέραντη, «συγκρατημένη» ανθρώπινη θλίψη ανάμεσα στις μυριάδες σκέψεις και συναισθήματα των ανθρώπων και της μοίρας τους. Και αυτό επιτρέπει σε όργανα με πλούσιες, σύνθετες μελωδικές δομές όπως η κιθάρα, το φλάουτο από μπαμπού και το σαντούρι να εκφράζονται ελεύθερα. Οι στιχουργικές διασκευές σε διαφορετικές γλώσσες αποτελούν ουσιαστικά μια συνέχεια και επέκταση της συναισθηματικής αφήγησης του έμπειρου, υπαρξιακού ανθρώπου. Μόνο το εύρος, ο πλούτος και η αφθονία της σιωπής, του κενού και των παρατεταμένων ηχώ στη λαϊκή μελωδία διαθέτουν την ισχυρή, λανθάνουσα ζωντάνια του τραγουδιού EL Condor Pasa.

Για να βρει κανείς την προέλευση της μουσικής «ψυχής και ουσίας» ενός έθνους, πρέπει να ξεκινήσει με τα μοναδικά χρώματα της περιοχής, με την ανόθευτη, εγγενή ζωντάνια της, ακόμα κι αν αυτή η ζωντάνια πηγάζει από θλιβερές αναμνήσεις. Γιατί στη ζωή, ποια ομορφιά δεν λάμπει από πικρά δάκρυα; Η ομορφιά και η βαθιά θλίψη στη λαϊκή μελωδία El Condor Pasa, αν οι ακροατές, από περιέργεια ή τυχαία, «μπουν» σε αυτήν και «ξεχνούν τον δρόμο της επιστροφής», πιστεύω, εξακολουθεί να αξίζει το τίμημα να την βιώσει.

Πηγή: https://baogialai.com.vn/el-condor-pasa-mot-dieu-hon-dan-ca-post570841.html