Ο χλωμός ουρανός

Η ήττα από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στον αγώνα των πλέι οφ σήμαινε ότι η Ιταλία έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Και οι Ιταλοί οπαδοί θα πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον άλλα τέσσερα χρόνια για να επιστρέψει η ομάδα τους.

Η εθνική ομάδα της Ιταλίας (δεξιά) εξαφανίζεται σταδιακά από τον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη - Φωτογραφία: AFP

Λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι ο τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής θα έχανε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.

Μπορώ μόνο να κατηγορήσω τον εαυτό μου.

Η σκληρή ήττα για την εθνική ομάδα της Ιταλίας στη Ζένιτσα το πρωί της 1ης Απριλίου δεν ήταν μια ξαφνική κατάρρευση. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη δεν κέρδισε χάρη στην τεχνική κυριαρχία ή το ανώτερο κύρος της, αλλά μάλλον η Ιταλία έχασε λόγω αυτοπροκαλούμενων λαθών και έλλειψης ψυχραιμίας.

Πριν χρειαστεί να μπει στα πλέι οφ «ή αλλιώς θάνατος», η ιταλική ομάδα είχε μια απογοητευτική προκριματική σεζόν, καθώς έχανε 6 βαθμούς από την πρωτοπόρο του ομίλου, Νορβηγία. Το γεγονός ότι έπρεπε να ακολουθήσει την επικίνδυνη διαδρομή της «τυχερής κλήρωσης» ήταν ήδη ένα σημάδι αστάθειας.

Στον τελικό των πλέι οφ, όλα φαινόταν να είναι εφικτά για την ομάδα του Τζενάρο Γκατούζο όταν ο Μόιζ Κιν άνοιξε το σκορ νωρίς. Ωστόσο, η ψυχραιμία μιας «μεγάλης ομάδας» που κάποτε ήξερε πώς να αποτελειώνει τους αντιπάλους είχε εξαφανιστεί. Η καταστροφική κόκκινη κάρτα του Αλεσάντρο Μπαστόνι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου συμβόλιζε την ανυπομονησία και την έλλειψη ελέγχου της ιταλικής ομάδας εκείνη την εποχή.

Όταν ο αγώνας οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, ακριβώς εκεί που είχαν στεφθεί πρωταθλητές στο Euro 2020, η αυτοπεποίθηση είχε εξαφανιστεί. Τα χαμένα πέναλτι από τους Πίο Εσπόζιτο και Μπράιαν Κριστάντε τόνισαν την αποτυχία εκείνης της γενιάς. Αλλά θα μπορούσαν να ευθύνονται οι κακές συνθήκες του γηπέδου στη Ζένιτσα ή το 97% υγρασία, όπως μπορεί να υπονοούν κάποιοι; Η απάντηση είναι όχι. Μια ομάδα του επιπέδου της Ιταλίας δεν πρέπει να αφήσει τη μοίρα της να καθοριστεί από τον καιρό ή την τυχαία κλήρωση του UEFA Nations League.

Αυτή η παρακμή είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία. Μετά την κατάκτηση του Euro 2020 - η οποία τώρα αποκαλείται «μια λαμπρή ψευδαίσθηση» - η εθνική ομάδα της Ιταλίας δεν ήταν ο εαυτός της. Έχει χάσει τον δρόμο της στον καθορισμό του στυλ της, εγκαταλείποντας την παραδοσιακή αμυντική προσέγγιση του Κατενάτσιο, αλλά της λείπει η οξύτητα για να εφαρμόσει ένα δυναμικό επιθετικό σύστημα.

Οι συνεχείς αλλαγές στον πάγκο της προπονητικής ομάδας - από τον Ρομπέρτο ​​Μαντσίνι στον Λουτσιάνο Σπαλέτι και στη συνέχεια στον Γκατούζο - άφησαν την εθνική ομάδα της Ιταλίας σαν πλοίο χωρίς πηδάλιο. Οι Ιταλοί απέτυχαν επειδή δεν ήξεραν πλέον πού βρίσκονταν στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη.

Πού οδεύει το ιταλικό ποδόσφαιρο;

Αυτό το βασανιστικό ερώτημα βασανίζει το ιταλικό ποδόσφαιρο. «Η εθνική ομάδα της Ιταλίας έχει γίνει αντικείμενο χλευασμού», αναφώνησε ο θρύλος Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο. Ένα ποδοσφαιρικό έθνος που κάποτε παρήγαγε προσωπικότητες όπως ο Μαλντίνι, ο Μπάτζιο και ο Πίρλο, τώρα αγωνίζεται να βρει έναν σέντερ επιθετικό παγκόσμιας κλάσης ή έναν πνευματικό ηγέτη ικανό να στηρίξει τους συμπαίκτες του σε δύσκολες στιγμές. Η ρίζα της κρίσης βρίσκεται στην ίδια τη δομή του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Η Serie A, που κάποτε θεωρούνταν ένα «μίνι Παγκόσμιο Κύπελλο», υστερεί πλέον πολύ σε σχέση με την Premier League και τη La Liga τόσο σε οικονομικά όσο και σε όραμα. Οι ιταλικές ομάδες, πιεσμένες από τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, έχουν επιλέξει να αγοράζουν φθηνούς ξένους παίκτες ή να βασίζονται σε ηλικιωμένους βετεράνους. Η αδυναμία να δοθούν ευκαιρίες σε νεαρά ταλέντα από τις ακαδημίες έχει εμποδίσει την ανάπτυξη της επόμενης γενιάς, αφήνοντας τους Ιταλούς εγχώριους παίκτες χωρίς την πρακτική εμπειρία που απαιτείται σε διοργανώσεις υψηλού επιπέδου.

Επιπλέον, υπάρχει και το οικονομικό μειονέκτημα. Το γεγονός ότι οι σύλλογοι δεν έχουν δικά τους στάδια περιορίζει τα έσοδα, οδηγώντας σε έλλειψη επενδύσεων στην ανάπτυξη των νέων και στις υποδομές. Όταν τα σπάνια νεαρά ταλέντα της Ιταλίας, όπως ο Μπαρέλα ή ο Μπαστόνι, πρέπει να επωμιστούν το βάρος ενός ξεπερασμένου συστήματος, εύκολα εξαντλούνται ή χάνουν τον δρόμο τους μπροστά στον ταχέως μεταβαλλόμενο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Πού θα οδηγήσει το μέλλον του ιταλικού ποδοσφαίρου αν συνεχίσει να προσκολλάται στις δόξες του παρελθόντος; Εκτός αν η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIGC) προβεί σε μια ριζική επανάσταση, ξεκινώντας με αλλαγές στους κανονισμούς που αφορούν τους εγχώριους παίκτες στη Serie A και ενοποιώντας τις φιλοσοφίες της προπονητικής σε όλα τα παιδικά επίπεδα, ο πόνος της απουσίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν θα τελειώσει.

Το ιταλικό ποδόσφαιρο χρειάζεται μια πραγματική αναγέννηση, όχι απλώς κενές υποσχέσεις. Πρέπει να ανακαλύψει ξανά την ταυτότητά του: επιμονή, πειθαρχία και ατσάλινη αποφασιστικότητα σε κρίσιμες στιγμές.

Δώδεκα χρόνια, και τώρα δεκαέξι χρόνια, η απουσία από το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί ένα τεράστιο πλήγμα για την υπερηφάνεια των Ιταλών οπαδών. Όταν οι Azzurri έχουν ξεθωριάσει σε σημείο σχεδόν αόρατοι στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, ήρθε η ώρα να αποδεχτούμε την ανάγκη να τους γκρεμίσουμε και να τους ξαναχτίσουμε από την αρχή. Διαφορετικά, θα παραμείνουν για πάντα απλώς μια όμορφη ανάμνηση στις παλιές ταινίες της ιστορίας του ποδοσφαίρου.

Επιστροφή στο θέμα

ΘΑΝ ΝΤΙΝ

Πηγή: https://tuoitre.vn/sac-thien-thanh-nhat-nhoa-20260402003650062.htm