درس سوم: بازگشت به آغوش خانه

در پایان سال، طی یک سفر میدانی به استان‌های داک لاک و گیا لای، تیمی از خبرنگاران روزنامه پلیس خلق از روستاها و دهکده‌های زیادی بازدید کردند و با افرادی که وطن خود را ترک کرده بودند، برای امرار معاش در سرزمین‌های خارجی تلاش می‌کردند و اکنون تحت حمایت و پشتیبانی دولت و جامعه بازگشته‌اند، ملاقات کردند. بسیاری از آنها پس از بازگشت، زندگی خود را از نو ساخته‌اند، برای توسعه کسب و کار خود سرمایه قرض گرفته‌اند، با پشتکار در تولید کار کرده‌اند و به تدریج معیشت خود را تثبیت کرده‌اند.

• درس ۱: استدلال‌های فریبنده
• درس دوم: افشای توطئه

داستان هر فرد منحصر به فرد است، اما همه آنها یک درس تلخ را به اشتراک می‌گذارند: «بهشت» در سرزمینی بیگانه تنها یک توهم است، در حالی که آرامش واقعی را فقط می‌توان در سرزمین مادری خود یافت.

آقای چویل کپوی (سمت راست) از روستای بتل، کمون ایا هرو، استان گیا لای ، روزهای سختی را که در تایلند تحمل کرده است، به یاد می‌آورد.

مصمم به کمک به هموطنانمان برای رهایی از «رویای پناهندگی»

ما از روستای دانگ، کمون ایا هلو، استان داک لاک بازدید کردیم - جایی که داستان رو آو ه را و همسرش اغلب در جلسات روستا به عنوان یک داستان عبرت‌آموز برای جلوگیری از افتادن در دام نقشه‌های عناصر ارتجاعی و اعضای تبعیدی فولرو که سعی در عبور از مرز یا اقامت غیرقانونی در خارج از کشور داشتند، بازگو می‌شود. هرا با باور سخنان فریبکارانه این مرتجعین، در ژوئن ۲۰۱۸ املاک و زمین‌های کشاورزی خود را فروخت و دو دختر خردسالش را به آن سوی مرز به تایلند برد، به این امید که در یک کشور ثالث ساکن شود.

زندگی در سرزمینی بیگانه به سرعت واقعیت‌های تلخ خود را آشکار کرد. هرا بدون مدارک شناسایی مجبور بود به طور غیرقانونی و با درآمدی ناپایدار کار کند. بعدها، او با کپا شوین آشنا شد و با او ازدواج کرد، که او نیز اخیراً در شرایط مشابهی به تایلند آمده بود. کپا شوین تعریف کرد: «در آن زمان هیچ مدرک شناسایی نداشتم. اگر کارفرما به من اعتماد داشت، می‌توانستم کار پیدا کنم؛ در غیر این صورت، کار بسیار دشوار بود. تمام خانواده‌ام مجبور بودند در یک اتاق اجاره‌ای کوچک با اجاره حدود ۳۰۰۰ بات در ماه زندگی کنند.»

از سال ۲۰۲۳، آقای کپا شیون بارها از همسرش خواسته است که به ویتنام بازگردد، اما خانم هرا هنوز امید رفتن به ایالات متحده برای زندگی بهتر را در سر می‌پروراند. با این حال، وعده‌های آینده‌ای ثروتمند هرگز محقق نشد. آقای کپا شیون بارها می‌خواست به خانه برگردد، اما ناتوان بود: هزینه‌ها بسیار زیاد بود و او همچنین از پیگرد قانونی پس از بازگشت می‌ترسید. در آن لحظه مناسب، هیئتی از وزارت امنیت داخلی برای ملاقات با آنها به تایلند سفر کرد، سیاست‌های انسانی حزب و دولت را توضیح داد، نگرانی‌های آنها را کاهش داد و به تدریج خانواده را به بازگشت ترغیب کرد.

بعداً، خانواده هرا درخواست بازگشت به وطن را ارائه دادند. پس از هشت سال تبعید در سرزمینی بیگانه، کپا شوین وقتی بالاخره پا به فرودگاه نوی بای گذاشت، عمیقاً متأثر شد. او گفت: «خیلی خوشحالم. از حزب و دولت به خاطر آغوش بازشان تشکر می‌کنم. حالا که خانه‌ای داریم، فرزندانمان می‌توانند به مدرسه بروند و من و همسرم سخت تلاش خواهیم کرد تا زندگی خود را تثبیت کنیم. به خانواده‌هایی که قبلاً به طور غیرقانونی از مرز عبور کرده‌اند، می‌گویم که دیگر اینجا نمانید، شجاع باشید و به خانه برگردید...». با حمایت پلیس استان داک لک و مقامات محلی، خانواده هرا بیمه درمانی دریافت کردند، مدارک شخصی‌شان دوباره صادر شد و در مورد دسترسی به سیاست‌های رفاه اجتماعی راهنمایی شدند. اخیراً، آنها وام‌هایی برای توسعه اقتصاد خود دریافت کردند که به آنها امکان خرید یک تراکتور کوچک برای حمل محصولات کشاورزی را داد و به تدریج معیشت خود را تثبیت کرد.

دریافت مراقبت و حمایت برای تثبیت زندگی خود.

خانواده خانم هرا تنها یکی از موارد متعدد بازگشت به وطن در دوران اخیر است. پلیس استان داک لاک به طور پیشگیرانه به کمیته حزب محلی و دولت توصیه کرده است که به این افراد توجه کنند و به سرعت آنها را در تثبیت زندگی خود و ادغام مجدد در جامعه تشویق و حمایت کنند.

از ابتدای سال ۲۰۲۵ تا به امروز، پلیس استان داک لک از ساخت و تحویل خانه به ۳ خانوار اقلیت قومی که به طور غیرقانونی از مرز عبور کرده و به خانه بازگشته‌اند، حمایت کرده و به آنها در تثبیت زندگی‌شان کمک کرده است. تلاش‌ها برای تشویق بازگشت به وطن، شاهد تغییرات بسیار مثبتی بوده است. تنها در سال ۲۰۲۵، پلیس استان داک لک، با هماهنگی ادارات، آژانس‌ها و مقامات محلی مختلف، با موفقیت ۱۶ شهروند را به بازگشت به خانه تشویق کرد. این سالی بود که پلیس استان بیشترین تعداد ساکنان غیرقانونی تایلند را بازگرداند، که نقطه عطفی در تلاش‌های بازگشت به وطن است.

واقعیت این است که پس از بازگشت، اکثر اقلیت‌های قومی فاقد شغل، مسکن و زمین برای تولید هستند که منجر به شرایط زندگی ناپایدار می‌شود. به دلیل کمبود زمین‌های مشترک در بسیاری از مناطق، اختصاص زمین‌های مسکونی و کشاورزی به اقلیت‌های قومی در حال بازگشت با مشکلات قابل توجهی روبرو است. در پاسخ به این وضعیت، نیروهای پلیس استان‌های داک لک و گیا لای به کمیته دائمی کمیته حزب ایالتی و کمیته مردمی ایالتی توصیه کرده‌اند که برنامه‌های جامع توسعه اقتصادی را اجرا کنند، سیاست‌های بهداشتی و آموزشی را به طور مؤثر اجرا کنند، آزادی عقیده و مذهب را برای اقلیت‌های قومی در منطقه و برای کسانی که در حال بازگشت هستند تضمین کنند و آنها را تشویق کنند که دوباره در گذرگاه‌های مرزی غیرقانونی شرکت نکنند.

آقای اچ. مام، ساکن روستای هلام، بخش داک دوآ، استان گیا لای، که در سپتامبر ۲۰۲۵ از تایلند به خانه بازگشت، یکی از این موارد است. پیش از این، خانواده او زندگی پایداری داشتند. اما با باور به وعده «کار آسان با حقوق بالا» در تایلند و امکان اقامت در ایالات متحده، در اوایل سال ۲۰۲۳، تمام خانواده‌اش وطن خود را ترک کردند و به طور غیرقانونی از مرز تایلند عبور کردند.

آقای اچ. مام با یادآوری خاطراتش از دوران اقامتش در تایلند، لرزید و گفت: «تنها پس از رسیدن به آنجا بود که متوجه شدیم چقدر اشتباه می‌کردیم. ما هر روز در ترس زندگی می‌کردیم، زیرا مدارک قانونی نداشتیم، از بازرسی توسط پلیس تایلند می‌ترسیدیم و جرات بیرون رفتن نداشتیم. فرزندانمان نمی‌توانستند به مدرسه بروند و مجبور بودند در اتاق اجاره‌ای تنگ و کوچکمان محبوس بمانند. وقتی بیمار می‌شدیم، از ترس دستگیری جرات رفتن به بیمارستان را نداشتیم. حتی وقتی دخترم در ویتنام ازدواج کرد، من و همسرم نتوانستیم برگردیم زیرا آزادی سفر نداشتیم.»

آقای اچ. مام شب‌هایی که دلتنگ زادگاهش می‌شد، اغلب به صورت آنلاین عکس‌ها و ویدیوهایی از سرزمین مادری‌اش می‌دید و می‌دید که چگونه کمون داک دوآ به طور فزاینده‌ای مدرن می‌شود. مزارع کو دوآ در فصل برداشت برنج و قهوه پر از فعالیت بودند و همه شاد بودند. او به طور محرمانه گفت: «بسیاری از شب‌ها، پس از تماشای این ویدیوها، اشک می‌ریختم چون خیلی دلم برای خانه تنگ شده بود و فقط آرزوی بازگشت داشتم. پس از نزدیک به سه سال زندگی مخفیانه در یک سرزمین خارجی، تصمیم گرفتم تایلند را ترک کنم، از کامبوج عبور کنم و به ویتنام برگردم. در سپتامبر ۲۰۲۵، تمام خانواده‌ام به ویتنام بازگشتند. خانواده‌ام مایلند از کمیته حزب، کمیته مردمی و پلیس کمون داک دوآ به خاطر مراقبت و کمکشان در اولین روزهای بازگشت ما، قدردانی کنند. خانواده‌ام قول می‌دهند که صادقانه کار کنند، به قانون پایبند باشند و با مردم روستای اچ. لایم برای ساختن میهنی آبادتر و زیباتر همکاری کنند.»

اکنون، آقای چویل کپوی (متولد ۱۹۶۸)، ساکن روستای بتل، بخش ایا هرو، استان گیا لای، می‌تواند با خیال راحت بداند که به روستای خود بازگشته است. در سال ۲۰۲۳، او و همسرش با وعده شیرین مشاغل پردرآمد در تایلند، تمام بزها و گاوهای خود را فروختند و بیش از ۴۰ میلیون دانگ ویتنامی برای رفتن به کامبوج جمع‌آوری کردند و سپس به عبور از مرز به تایلند ادامه دادند. در ابتدا، او در یک مزرعه اسب کار می‌کرد و به اندازه کافی درآمد داشت تا هزینه‌های زندگی را تأمین کند. اما مدت کوتاهی پس از آن، شغل خود را از دست داد و مجبور شد برای امرار معاش، ضایعات فلزی جمع‌آوری کند.

آقای و خانم چوئل کپویح نزدیک به دو سال در سرزمینی بیگانه و بدون شغل ثابت زندگی کردند و به پولی که فرزندانشان مرتباً از ویتنام می‌فرستادند، متکی بودند. زندگی بسیار دشوار بود؛ مانع زبانی و نداشتن خانواده، آنها را دائماً در عذاب پشیمانی از ترک وطنشان قرار می‌داد. وقتی مقامات تایلندی کنترل مهاجرت غیرقانونی را تشدید کردند، اشتیاق او برای بازگشت به خانه شدت گرفت، اما او پول کافی نداشت و از مواجهه با پیامدهای قانونی نگران بود. به لطف حمایت فرزندانش و تشویق و کمک مقامات محلی، پلیس و رهبران محترم جامعه، آقای کپویح سرانجام در ژوئیه ۲۰۲۵ به خانه بازگشت.

پس از بازگشت، سلامتی‌اش رو به وخامت گذاشت و زندگی‌اش دشوار شد. به لطف حمایت و کمک دولت در بهبود معیشتش، او به تدریج با پرورش خوک و مرغ و رسیدگی به مزرعه قهوه‌اش، زندگی خود را تثبیت کرده است. آقای کپوی با صداقت گفت: «من خیلی خوش‌شانس هستم که به وطنم بازگشته‌ام. هرگز نمی‌توانم سختی‌هایی را که در خارج از کشور تحمل کردم فراموش کنم. دیگر هرگز سرزمین آشنای گیا لای و مزارع وسیع قهوه‌اش را ترک نخواهم کرد. این زندگی من، وطن من است. من اغلب داستانم را برای هم روستاییانم تعریف می‌کنم تا آنها را از فریب خوردن در کار غیرقانونی در تایلند، که زندگی آنها را خراب می‌کند و باعث رنج فرزندانشان می‌شود، برحذر دارم.»

بازگرداندن افرادی مانند آقای کپویح به روستاهایشان فرآیندی طولانی بود و نیازمند تلاش مقامات بود. پلیس استان با نیروها، ادارات، سازمان‌ها و پلیس محلی مختلف هماهنگ شد تا به کسانی که مایل به بازگشت به خانه و خانواده‌هایشان بودند، در زمان مناسب کمک کند. تأثیرگذاری، تغییر و ترغیب این افراد برای ترک زندگی خود در تایلند، دست کشیدن از طرز فکر برون‌گرایانه و تمایل به اقامت در یک کشور ثالث و بازگشت به خانه، کاری بسیار دشوار و پیچیده بود. این امر مستلزم تبلیغات و آموزش مداوم با استفاده از اسناد، شواهد، اطلاعات و اقدامات ملموس بود تا به کسانی که به محل زندگی خود بازمی‌گشتند نشان دهد که از جامعه مراقبت و حمایت دریافت کرده‌اند و پلیس و دولت در حال ارائه کمک و شرایط مساعد برای بازسازی زندگی آنها هستند. این امر به شدت بر روانشناسی کسانی که در مورد بازگشت به خانه مردد بودند، تأثیر گذاشت.

تا به امروز، نیروی پلیس با موفقیت ۷۲ نفر از اقلیت‌های قومی ساکن غیرقانونی در تایلند (عمدتاً در استان‌های گیا لای و داک لاک) را متقاعد و به کشورشان بازگردانده است؛ و همچنان با ۶۱ نفر دیگر که مایل به بازگشت به خانه هستند، همکاری و به آنها کمک می‌کند.

در داک لاک، پلیس استان پس از تشویق شهروندان به بازگشت به خانه، به طور پیشگیرانه به کمیته‌ها و مقامات محلی حزب توصیه کرد که به موقع از این افراد حمایت و آنها را تشویق کنند تا به تثبیت زندگی خود و ادغام مجدد در جامعه، به ویژه در رسیدگی به مسائل رفاه اجتماعی، کمک کنند. به طور خاص، آنها پرسنل و وسایل نقلیه را به فرودگاه اعزام کردند تا افراد بازگشته را سوار کنند؛ به آنها در ثبت مجدد اسناد شخصی و خرید بیمه اجتماعی کمک کردند؛ و پول، برنج و سایر مایحتاج را برای کمک به تثبیت اولیه زندگی آنها فراهم کردند. آنها حتی از خانم چاینا ملو برای یادگیری ساخت نوشیدنی حمایت مالی کردند، با شرکت‌ها و مشاغل تماس گرفتند تا برای خانم روآئو ه هرا و همسرش شغل ایجاد کنند؛ به اطمینان از ادامه تحصیل کودکان در مدارس محلی کمک کردند؛ و از ساخت مسکن برای خانوارهای بسیار محروم حمایت کردند...

علاوه بر این، کمیته‌های حزبی و مقامات محلی استان‌های ارتفاعات مرکزی مرتباً به تثبیت زندگی مهاجران غیرقانونی که به خانه بازمی‌گردند و همچنین به خانوارهای اقلیت‌های قومی محروم توجه و از آن حمایت می‌کنند و از این طریق به آنها کمک می‌کنند تا زندگی خود را تثبیت کرده و در کار و تولید خود احساس امنیت کنند. در حال حاضر، کمیته‌های حزبی و مقامات در حال ارائه پشتیبانی مسکن و اختصاص زمین‌های برنامه‌ریزی شده برای مسکن و تولید به خانوارهایی هستند که فاقد زمین برای مسکن و تولید هستند تا این افراد بتوانند به سرعت زندگی خود را تثبیت کنند.

عشق، مراقبت و مدارایی که پلیس و مقامات محلی نشان دادند، کسانی را که گمراه شده بودند و مردم ارتفاعات مرکزی را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. از آنجا، هر شهروند به یک "ستون حمایت" تبدیل شد و به زدودن توهمات دروغین و تقویت ایمان مردم به حزب، دولت و قوانین و سیاست‌ها کمک کرد. بازگشت به خانه نه تنها پایان یک سفر گمراه‌کننده است، بلکه آغاز یک زندگی جدید - پایدار، صلح‌آمیز و پر از امید - در سرزمین مادری‌شان است.

آقای وای لونگ اِبان (متولد ۱۹۶۰)، چهره‌ای محترم در دهکده‌ی اِی مپ و رئیس تیم امنیتی دهکده‌ی اِی مپ در کمون کوانگ فو، استان داک لاک، در گفتگو با خبرنگار روزنامه‌ی پلیس خلق گفت: «سه نفر از اهالی دهکده‌ی اِی مپ یک بار فریب خورده و برای عبور از مرز به تایلند ترغیب شدند. با این حال، پس از مدتی اقامت در کامبوج، به جای ادامه‌ی مسیر به سمت تایلند، متوجه شدند که این تصمیم اشتباهی بوده و به روستای خود بازگشتند.»

در حال حاضر، تنها یک خانواده در این روستا هنوز در تایلند زندگی می‌کنند. اکنون که ما یک گروه زالو در سطح روستا داریم، اطلاع‌رسانی و انتشار اطلاعات در مورد سیاست‌ها و دستورالعمل‌های حزب و دولت، به ویژه مواردی که مستقیماً به روستاییان مربوط می‌شود، بسیار راحت است تا همه آن را درک کرده و قانون را نقض نکنند. جای خوشحالی است که در سال ۲۰۲۵، روستای Ea Mấp هیچ حادثه امنیتی یا نظم عمومی را تجربه نخواهد کرد. روستاییان به خوبی از دستورالعمل‌ها و سیاست‌های حزب و دولت پیروی می‌کنند و با پشتکار برای بهبود وضعیت اقتصادی خود تلاش می‌کنند. دیگر هیچ روستایی احمق یا کورکورانه از وسوسه عبور از مرز با رویای یافتن کار آسان و درآمد بالا پیروی نخواهد کرد.

• درس ۱: استدلال‌های فریبنده
• درس دوم: افشای توطئه

تی.هوا – ایکس.مای – اچ.چام

منبع: https://cand.vn/bai-3-tro-ve-trong-su-dum-boc-cua-que-huong-post796717.html