داستان عاشقانه شاد دختری مبتلا به سرطان بدخیم.

چه در دامنه‌های شیب‌دار کوهستان ها گیانگ و چه در میان آفتاب سوزان تایلند، تان هوین واقعاً احساس زنده بودن می‌کند، دیگر آن دختری نیست که دو بار با سرطان روبرو شده بود.

در اوایل سال ۲۰۲۵، پس از اتمام دوره درمانی خود برای سارکوم ریه متاستاتیک، دام تان هوین (۲۷ ساله، استریمر نانگ) به نبرد خود با این بیماری پایان داد و فصل جدیدی را در زندگی خود گشود.

داستان و سفر نانگ در درمان سرطان برای اولین بار در سال ۲۰۲۴ در Tri Thức - Znews منتشر شد و مورد توجه ویژه خوانندگان و رسانه‌ها قرار گرفت.

بعد از گذشت بیش از یک سال، تغییرات زیادی رخ داده است. حالا، این دختر درباره ده‌ها سفری که در سال گذشته داشته و همچنین درباره برنامه‌هایش برای زندگی مشترک با مردی که نه بار با صبر و حوصله عشقش را به او اعتراف کرده بود، صحبت می‌کند.

ده‌ها سفر در سال

تان هوین به یاد می‌آورد: «در آن روزهایی که نمی‌دانستم زنده خواهم ماند یا خواهم مرد، از اینکه آنقدر سخت کار کرده بودم پشیمان بودم.»

این فکر نقطه شروع ده‌ها سفر در سال شد، گاهی به سمت شمال می‌رفتند تا از مزارع برنج رسیده لذت ببرند، گاهی در دا لات مه‌آلود یک فنجان قهوه داغ می‌نوشیدند، یا با فراغت خاطر سوار بر قایق از میان رشته‌کوه‌های سنگی نین بین عبور می‌کردند.

هوین برای اینکه بتواند بیشتر سفر کند، از استریمر بودن به ساخت ویدیو روی آورد و دوست پسرش نیز تصمیم گرفت به عنوان فریلنسر او را همراهی کند. این سفرها که پر از عطر گیاهان و درختان بود، باعث شد هوین واقعاً احساس زنده بودن کند و فراموش کند که یک بیمار سرطانی است که ده‌ها جلسه شیمی‌درمانی داشته و پوستش را سوزانده است.

تان هوین پس از بهبودی از بیماری‌اش، زمان زیادی را صرف کاوش در مکان‌های جدید کرد.

یک بار، هنگام سفر به ها گیانگ، هویِن و دوست پسرش در میان گذرگاه‌های کوهستانی پر پیچ و خم، دامنه‌های شیب‌دار و دره‌های عمیق پایین گم شدند. موتورسیکلت آنها برای بالا رفتن از شیب‌های تند تقلا می‌کرد و تقریباً هیچ نیرویی برایشان باقی نمی‌گذاشت. هویِن، که عقب نشسته بود، هنوز تلفن همراهش را در دست داشت، نقشه را بررسی می‌کرد و اصرار داشت که در مسیر درست هستند.

وقتی به قسمتی تقریباً عمودی از گذرگاه کوهستانی رسیدند، ماشین به طرز خطرناکی روی شیب تکان می‌خورد و دوست پسرش مجبور شد تمام بدنش را به کار بگیرد تا از غلتیدن آن به پایین تپه جلوگیری کند. در آن لحظه بود که هر دو متوجه شدند که گم شده‌اند. در حالی که هوین هنوز از این فکر که تقصیر اوست، عذاب می‌کشید، مدام او را تشویق می‌کرد و سعی می‌کرد با کمک مردم محلی ماشین را به جای امنی برساند. او پیشنهاد داد که بماند و بعداً راهشان را پیدا کند. اما هوین نمی‌توانست تحمل رفتن را داشته باشد؛ او تصمیم گرفت بماند و به او در یافتن راه کمک کند.

او گفت: «او فقط به من فکر می‌کرد.»

هوین که دو بار به سرطان مبتلا شده و چندین عمل جراحی انجام داده و جای زخم‌هایش هنوز متورم و قرمز است، اذعان می‌کند که سلامتی‌اش گاهی اوقات مانع سفرهایش می‌شود. یک بار، آنها تصمیم گرفتند برای دیدن یک کنسرت به تایلند بروند. با بلیط هواپیما و بلیط ورودی، هوین خبر دریافت کرد که باید داروهایش را عوض کند.