ចូលរួមគាំទ្រដល់ជនពិការទាំងអស់គ្នា។

ដើម្បីឱ្យជនពិការមានការរីកចម្រើនយ៉ាងពិតប្រាកដក្នុងជីវិត បន្ថែមពីលើការយកចិត្តទុកដាក់ពីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាល ពួកគេត្រូវការការគាំទ្រពីអាជីវកម្ម និងសហគមន៍ទូលំទូលាយ។

រោងចក្រផលិត និងកែច្នៃសិប្បកម្មរបស់លោកស្រី ង៉ូ ធី ថាញ់ ងិន នៅក្នុងឃុំឃុកធួយឌូ ផ្តល់ការងារដល់ជនពិការ។

បច្ចុប្បន្ននេះ ជនពិការជាច្រើននៅតែមានសមត្ថភាពធ្វើការ ហើយចង់ស្វែងរកការងារធ្វើដើម្បីក្លាយជាមនុស្សឯករាជ្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការស្វែងរកការងារសមរម្យសម្រាប់ពួកគេគឺជាដំណើរដ៏លំបាកមួយ...

តែងតែទទួលបាន "ការបដិសេធដោយគួរសម"។

លោក ផាំ វ៉ាន់ ធូ កើតនៅឆ្នាំ ១៩៩០ រស់នៅក្នុងសង្កាត់ង្វៀនដាយណាង មានអាការៈជើងរួញ ដែលធ្វើឱ្យគាត់មិនអាចដើរបានធម្មតា និងតម្រូវឱ្យគាត់ប្រើឈើច្រត់។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី គាត់នៅតែមានការតាំងចិត្ត និងមិនព្រមពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃសម្រាប់ជីវភាពរស់នៅរបស់គាត់។

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់មធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ លោកបានសិក្សាជួសជុលឧបករណ៍អគ្គិសនីនៅមជ្ឈមណ្ឌលសុខុមាលភាពសង្គមខេត្តហៃយឿង (អតីត)។ ពេលបញ្ចប់ការសិក្សា លោកបានដាក់ពាក្យសុំការងារនៅក្រុមហ៊ុនអេឡិចត្រូនិចជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ឧស្សាហកម្មក្នុងស្រុក។ ដោយជឿជាក់ថាលោកនឹងត្រូវបានផ្តល់អាទិភាពក្នុងការជ្រើសរើសបុគ្គលិកដោយសារតែពិការភាពរបស់លោក លោកធូមានក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងពេញទំហឹង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការពិតមិនបានដូចការរំពឹងទុកនោះទេ។ «ខ្ញុំបានទៅក្រុមហ៊ុនជាច្រើនដើម្បីដាក់ពាក្យសុំការងារ សូម្បីតែម្តងដែលខ្ញុំបានព្យាយាមដាក់ពាក្យសុំទៅក្រុមហ៊ុនបរទេសដែលមានជំនាញខាងផលិតប្រដាប់ក្មេងលេងក៏ដោយ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានបដិសេធខ្ញុំដោយសុភាពរាបសារ ដោយនិយាយថាពួកគេនឹងទាក់ទងមកខ្ញុំនៅពេលក្រោយ ហើយមិនដែលឆ្លើយតបឡើយ» ថụ បានរៀបរាប់ដោយសោកសៅ។

បន្ទាប់ពីជួបឧបសគ្គជាច្រើនលើកច្រើនសារ លោក ធូ បានសម្រេចចិត្តបើកហាងជួសជុលឧបករណ៍អគ្គិសនីតូចមួយនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់គាត់។ ការងារបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់ផ្តល់ឱ្យគាត់នូវប្រាក់ចំណូលមធ្យម ដោយសារតម្រូវការពីអ្នកស្រុកមិនខ្ពស់ទេ។ រួមផ្សំជាមួយនឹងប្រាក់ឧបត្ថម្ភពិការភាពរបស់រដ្ឋាភិបាល គាត់ត្រូវតែសន្សំសំចៃខ្លាំងដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត។ ការពិតនេះធ្វើឱ្យគាត់ស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការគិតអំពីការបង្កើតគ្រួសារ និងមានផ្ទះផ្ទាល់ខ្លួន។

ស្រដៀងគ្នានេះដែរ លោក ង្វៀន វ៉ាន់ ទ្រឿង ដែលរស់នៅក្នុងសង្កាត់បាចដាង បានបាត់បង់ដៃឆ្វេងរបស់គាត់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់កាលពីគាត់នៅក្មេង។ បើទោះបីជាមានគុណវិបត្តិនេះបើប្រៀបធៀបទៅនឹងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ក៏ដោយ គាត់បានតស៊ូ និងបានបញ្ចប់ការសិក្សានៅវិទ្យាល័យ។ ដោយសង្ឃឹមថានឹងមានការងារដែលមានស្ថិរភាព គាត់បានដាក់ពាក្យទៅក្រុមហ៊ុនជាច្រើនទាំងក្នុង និងក្រៅទីក្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ត្រូវបានបដិសេធម្តងហើយម្តងទៀតដោយសារតែពិការភាពរាងកាយរបស់គាត់ ដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថាមិនស័ក្តិសមសម្រាប់បរិយាកាសការងារដែលផ្អែកលើក្រុម។

បច្ចុប្បន្នគាត់បង្រៀនបាល់ទះដល់កុមារតូចៗនៅក្នុងសង្កាត់ដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ប៉ុន្តែការងារនេះមិនតែងតែអាចរកបានទេ ហើយប្រាក់ចំណូលក៏មិនខ្ពស់ដែរ ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលសិក្សា។ លោក Truong បានសារភាពថា "ខ្ញុំនៅតែមានសុខភាព ដូច្នេះខ្ញុំនឹងបន្តស្វែងរកការងារសមរម្យ ទោះបីជាខ្ញុំដឹងថាវានឹងពិបាកខ្លាំងក៏ដោយ"។

យោងតាមលោកស្រី ង្វៀន ធីញ៉ា ប្រធានក្លឹបយុវជនពិការក្រុង បានឲ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្ន ទីក្រុងហៃហ្វុង មានយុវជនពិការរាប់ពាន់នាក់ដែលកំពុងស្វែងរកការងារសមរម្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំនួនជនពិការដែលត្រូវបានទទួលយកចូលទៅក្នុងគ្រឹះស្ថានផលិតកម្ម និងអាជីវកម្មនៅតែមានកម្រិតមធ្យម។ ជនពិការភាគច្រើនត្រូវបង្កើតការងារផ្ទាល់ខ្លួន ឬធ្វើការក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។

មូលហេតុគឺថា អាជីវកម្មជាច្រើនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការជួលកម្មករពិការ ដោយខ្លាចថាវានឹងប៉ះពាល់ដល់ប្រសិទ្ធភាពផលិតកម្ម និងអត្ថប្រយោជន៍ សេដ្ឋកិច្ច ។ អ្នកស្រី ញ៉ា បានចែករំលែកថា “អាជីវកម្មជាច្រើនជឿថា ការជួលជនពិការគឺដូចជា ‘ការទិញខ្សែពួរដើម្បីចងខ្លួនឯង’ ពីព្រោះពួកគេគិតថា អ្នកដែលមានបញ្ហារាងកាយ ឬការយល់ដឹងនឹងមានការលំបាកក្នុងការបំពេញតាមតម្រូវការការងារ”។

ទោះបីជាបានទៅទស្សនាកន្លែងជាច្រើនក៏ដោយ ដោយសារតែពិការភាពរាងកាយរបស់គាត់ លោក ង្វៀន វ៉ាន់ ទ្រឿង មិនទាន់អាចស្វែងរកការងារដែលគាត់ចង់បាននៅឡើយទេ។

វាត្រូវការចែករំលែក។

យោងតាមលោក Bui Quoc Trinh អនុប្រធាននាយកដ្ឋានកិច្ចការផ្ទៃក្នុង ទីក្រុងក៏បានអនុវត្តសកម្មភាពជាច្រើនដើម្បីជួយដល់ជនពិការក្នុងរយៈពេលថ្មីៗនេះ រួមទាំងការបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ និងការស្វែងរកការងារធ្វើផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សេវាកម្មស្វែងរកការងារសម្រាប់ក្រុមនេះនៅតែប្រឈមមុខនឹងការលំបាកជាច្រើន និងទាមទារកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នារបស់សហគមន៍។

ថ្មីៗនេះ ក្រុមហ៊ុន Amtran Vietnam Technology Co., Ltd. (VSIP Hai Phong Industrial and Service Zone) បានប្រកាសពីផែនការជ្រើសរើសបុគ្គលិកដែលមានពិការភាព។ លោកស្រី Nguyen Thi Minh Trang នាយិកាជាន់ខ្ពស់ទទួលបន្ទុកផ្នែករដ្ឋបាល និងធនធានមនុស្សនៅក្រុមហ៊ុន បានមានប្រសាសន៍ថា “យោងតាមផែនការនេះ ក្រុមហ៊ុននឹងជ្រើសរើសកម្លាំងពលកម្មចំនួន 1-2% ពីក្នុងចំណោមជនពិការ។ សិទ្ធិ និងអត្ថប្រយោជន៍ទាំងអស់របស់ពួកគេនឹងត្រូវបានធានាដូចបុគ្គលិកដទៃទៀតដែរ ស្របតាមច្បាប់។ លើសពីនេះ ក្រុមហ៊ុនកំពុងពិចារណាផ្តល់ការគាំទ្រផ្នែកលំនៅដ្ឋានបន្ថែម ដើម្បីសម្រួលដល់ការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ និងការដឹកជញ្ជូនរបស់ជនពិការ”។

ជាអកុសល អាជីវកម្មដូចជា Amtran វៀតណាម ដែលមានឆន្ទៈក្នុងការបង្កើតឱកាសការងារសម្រាប់ជនពិការ នៅតែកម្រមានណាស់។ មាត្រា 10 នៃក្រឹត្យរបស់ រដ្ឋាភិបាល លេខ 28/2012/ND-CP បានចែងយ៉ាងច្បាស់ថា ភ្នាក់ងារ អង្គការ និងអាជីវកម្មត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យជួលជនពិការ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមពិតទៅ ការងារនេះមិនទាន់ត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងទូលំទូលាយ ឬរីករាលដាលក្នុងចំណោមអាជីវកម្មនានានៅឡើយទេ។ លោកស្រី ង្វៀន ធីញ៉ា ប្រធានក្លឹបយុវជនពិការក្រុង បានរៀបរាប់ថា “ក្នុងអំឡុងពេលនៃការណែនាំការងារដល់ជនពិការ យើងត្រូវទៅដោយផ្ទាល់ទៅកាន់អាជីវកម្មនីមួយៗ ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលពួកគេឱ្យជួលពួកគេ។ មានអាជីវកម្មតិចតួចណាស់ដែលចុះឈ្មោះដោយស្ម័គ្រចិត្តជាមួយយើង ដើម្បីជ្រើសរើសជនពិការ”។

ដើម្បីឱ្យជនពិការមានការរីកចម្រើនពិតប្រាកដក្នុងជីវិត បន្ថែមពីលើការយកចិត្តទុកដាក់ពីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាល ពួកគេត្រូវការការគាំទ្រពីអាជីវកម្ម និងសហគមន៍។ អាជីវកម្ម រោងចក្រផលិតកម្ម និងបុគ្គលដែលមានមធ្យោបាយធ្វើអាជីវកម្ម គួរតែមានចិត្តទូលាយ និងទទួលយកជនពិការឱ្យចូលធ្វើការងារសមស្រប។

នៅពេលដែលជនពិការមានការងារធ្វើ ពួកគេមានប្រាក់ចំណូលស្ថិរភាព អាចធ្វើសមាហរណកម្មទៅក្នុងសង្គមដោយទំនុកចិត្ត និងលែងជាបន្ទុកដល់គ្រួសារ និងសង្គមរបស់ពួកគេទៀតហើយ។

ជនពិការប្រឈមមុខនឹងគុណវិបត្តិជាច្រើនក្នុងជីវិតរួចទៅហើយ ដូច្នេះពួកគេត្រូវការការយល់ចិត្ត និងការគាំទ្រពីសហគមន៍។ ចំពោះអ្នកដែលនៅតែអាចធ្វើការបាន បំណងប្រាថ្នាចង់បានការងារដែលមានស្ថេរភាពគឺជាសេចក្តីប្រាថ្នាដ៏ស្របច្បាប់មួយ។

ង៉ុក ថាញ

ប្រភព៖ https://baohaiphong.vn/chung-tay-ho-tro-nguoi-khuyet-tat-526675.html