ភាពស្មោះត្រង់ និងអត្ថន័យនៃជីវិត

ក្នុងនាមជាអ្នកកាសែត និងជាអ្នកដឹកនាំប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្ត និងស្នេហាជាតិ លោក Truong Duc Minh Tu និពន្ធនាយកនៃកាសែត Quang Tri បានកត់ត្រាអនុស្សាវរីយ៍រាប់មិនអស់ និងបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់លោកអំពីទីកន្លែងដែលលោកបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ និងមនុស្សដែលលោកកោតសរសើរនៅក្នុងសៀវភៅអនុស្សាវរីយ៍របស់លោក ដែលមានចំណងជើងថា "ជីវិតប្រៀបដូចជាប្រលោមលោក" ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅដើមខែតុលា ឆ្នាំ២០២៤។

នៅរសៀលថ្ងៃទី ២៤ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៤ ការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ ដុងដាបានប្រគល់ជូនខ្ញុំនូវច្បាប់ចម្លងនៃសៀវភៅអនុស្សាវរីយ៍ "ជីវិតប្រៀបដូចជាប្រលោមលោក" ដោយអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធ ទ្រឿង ឌឹក មិញ ទូ ដែលជាអំណោយមួយពីខេត្តក្វាងទ្រី។ សៀវភៅនេះមានគម្របដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានទំព័រជិត ៣០០ ទំព័របោះពុម្ពដោយប្រើពុម្ពអក្សរងាយស្រួលអាន។ នៅក្នុងផ្នែកទាំងប្រាំពីរនៃសៀវភៅ ក្រៅពីបុព្វកថា និងការណែនាំសង្ខេបរបស់អ្នកនិពន្ធ ផ្នែកសំខាន់ៗទាំងប្រាំមានសារអំពីទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងមិត្តភាព រឿងពិតដែលលាយឡំជាមួយរឿងព្រេង និងទីកន្លែងដែលអ្នកនិពន្ធបានធ្វើដំណើរទាំងក្នុងស្រុក និងអន្តរជាតិ ដែលបានផ្តល់ "គ្រឿងផ្សំ" ដ៏មានតម្លៃសម្រាប់ការសរសេរដ៏ទាក់ទាញ និងទាក់ទាញរបស់គាត់។

ដូចដែលលោក Truong Duc Minh Tu បានបង្ហើបប្រាប់ថា សៀវភៅអនុស្សាវរីយ៍ «ជីវិតប្រៀបដូចជាប្រលោមលោក» អាចចាត់ទុកថាជាឯកសារមួយដែលជួយអ្នកអានឱ្យយល់ និងស្វែងយល់បន្ថែមអំពីកូនប្រុសស្រីដ៏មានទេពកោសល្យនៃមាតុភូមិ ដែលដោយសារហេតុផលផ្សេងៗ បានចាកចេញទៅកាន់ចុងផែនដី ដោយមិនអាចត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញបាន ជាកន្លែងដែលវាលស្រែ ភូមិ ទន្លេ និងកំពង់ផែនីមួយៗបានចិញ្ចឹមដីដោយដីមានជីជាតិ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចូលរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងនូវកន្លែងដ៏អស្ចារ្យ នៃតន្ត្រី និងអក្សរសិល្ប៍ដល់ពិភពលោក ដែលខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលកោតសរសើរ និងដឹងគុណផងដែរ។ ខ្ញុំបានចែករំលែកគំនិតនោះជាមួយគាត់នៅពេលដែលខ្ញុំបានអានទំព័រដំបូងនៃអត្ថបទ «ការជួបជុំគ្នារបស់ឪពុក និងកូនប្រុស តន្ត្រីករ Hoang Thi Tho»។

ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​រំជួល​ចិត្ត​ពេល​ខ្ញុំ​អាន​អត្ថបទ​មួយ​ពី​សំបុត្រ​របស់​តន្ត្រីករ Hoang Thi Tho ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​កូនប្រុស​របស់​គាត់ Chau La Viet ថា “រយៈពេល​សាមសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ខ្ញុំ​តែងតែ​មាន​មោទនភាព​ចំពោះ​រឿង​មួយ៖ ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ រួម​ទាំង​ជីវិត​របស់​អ្នក និង​ជីវិត​របស់​ម្តាយ​អ្នក គឺ​ដូច​ជា​ប្រលោមលោក។ តើ​ប្រលោមលោក​ណា​ដែល​មិន​មាន​ការ​ប្រែប្រួល​យ៉ាង​ខ្លាំង​នោះ កូន​អើយ? យើង ឪពុក + ម្តាយ + កូនប្រុស ទោះបីជា​យើង​ជួប​ប្រទះ​នឹង​ការ​លំបាក ឧបសគ្គ និង​ទុក្ខ​ព្រួយ​ក៏​ដោយ ចូរ​យើង​ចាត់​ទុក​វា​ជា​ជោគវាសនា​របស់​អ្នក​ដែល​មាន​ជីវិត​ដូច​ប្រលោមលោក…” (ទំព័រ ២១) និង “ការ​ពន្យារ​ពេល​ណា​មួយ ការ​យល់​ដឹង​យឺត​ណា​មួយ​គឺ​ឈឺចាប់ ប៉ុន្តែ​ការ​ពន្យារ​ពេល​នីមួយៗ​គឺ​ស្រស់​ស្អាត។ នោះ​គឺ​ការ​ពន្យារ​ពេល​ក្នុង​ប្រលោមលោក ការ​ពន្យារ​ពេល​ក្នុង​ជីវិត​ប្រលោមលោក​របស់​យើង” (ទំព័រ ២២)។

ការអានបន្ថែម ទោះបីជាតួអង្គនីមួយៗមានរឿងរ៉ាវជីវិតខុសៗគ្នា និងរស់នៅក្នុងជ្រុងលាក់កំបាំង និងចន្លោះប្រហោងផ្សេងៗគ្នាក៏ដោយ ជោគវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗភ្លឺចែងចាំងជាមួយនឹងពណ៌នៃប្រលោមលោក។ ប្រហែលជានោះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកនិពន្ធដាក់ឈ្មោះស្នាដៃរបស់គាត់ថា "ជីវិតជាប្រលោមលោក"?

តាមរយៈសំណេររបស់នាង ជីវិត និងរឿងរ៉ាវស្នេហារបស់វិចិត្រករស្រី តាន់ ញ៉ាន ជាមួយស្វាមីដំបូងរបស់នាង គឺតន្ត្រីករ ហួង ធីថូ គឺពោរពេញទៅដោយរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលមិននឹកស្មានដល់ និងមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែចងចាំគ្នាទៅវិញទៅមកដោយក្តីស្រលាញ់។ ប្រសិនបើកំពូលនៃរចនាប័ទ្មច្រៀងរបស់ តាន់ ញ៉ាន គឺជាបទចម្រៀង "ឆ្ងាយណាស់នៅសមុទ្រ" ដោយ ង្វៀន តៃ ធឿ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 មានប្រយោគមួយដែលចាប់យកអារម្មណ៍របស់ តាន់ ញ៉ាន បានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ នៅពេលដែលពួកគេបានបែកគ្នា អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំដោយមិនបានជួបគ្នា៖ "ការចង់បាន និងការចង់បានពីចម្ងាយ ឱសមុទ្រល្ងាចនេះ"។ និង "ឆ្ងាយណាស់ ហ្វូងសត្វស្លាបកំពុងលាតស្លាបរបស់វាឆ្លងកាត់មេឃ - ឱសត្វស្លាបអើយ ឈប់សិន ដើម្បីខ្ញុំអាចផ្ញើសាររបស់ខ្ញុំទៅកាន់កន្លែងឆ្ងាយនោះ..." (បទចម្រៀងប្រជាប្រិយដោយច្រាំងទន្លេ ហៀន លឿង តន្ត្រីដោយ ហួង ហៀប ទំនុកច្រៀងដោយ ដាំង យ៉ាវ)។

នេះក៏ជាសំឡេង «រឿងព្រេងនិទាន» របស់តារាចម្រៀង Tan Nhan ដែលបានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនស្រក់ទឹកភ្នែកក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំដែលប្រទេសនេះត្រូវបានបែងចែកដោយរបប US-Diem ហើយទន្លេ Hien Luong ក្នុងខេត្ត Quang Tri - ស្រុកកំណើតរបស់ Tan Nhan - បានក្លាយជាខ្សែបន្ទាត់កំណត់ព្រំដែនបណ្តោះអាសន្ន។

ចូវ ឡា វៀត បានធំឡើងដោយលង់ស្នេហ៍ជាមួយឪពុកដំបូងរបស់នាង គឺ ហ័ង ធី ថូ។ ក្រោយមក នាងមានឪពុកទីពីរ គឺអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធដ៏មានទេពកោសល្យ លេ ខាញ់ កាំង ដែលជាប្រធាននាយកដ្ឋានមួយនៅកាសែតញ៉ាន ដាន។ ទាំង តាន់ ញ៉ាន និង លេ ខាញ់ កាំង រស់នៅជាមួយគ្នាយ៉ាងមានសុភមង្គល ដោយផ្តល់នូវ «មូលដ្ឋានគ្រឹះ» សម្រាប់ភាពជោគជ័យនៃអាជីពចម្រៀងរបស់សិល្បករដ៏មានកិត្តិយស តាន់ ញ៉ាន ក៏ដូចជាអាជីពសារព័ត៌មាន និងអក្សរសាស្ត្ររបស់ លេ ខាញ់ កាំង។

ខ្ញុំពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលបានរស់នៅជាមួយគ្រួសារ Chau La Viet នៅក្នុងអគារអាផាតមិន Nam Dong ដ៏ចង្អៀត និងលំបាកនៅផ្ទះលេខ ១៧៨ ផ្លូវ Tay Son ស្រុក Dong Da អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ អ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញ Phan Quang ក៏រស់នៅទីនោះដែរ ហើយជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ Tan Nhan និង Le Khanh Can អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំនៃការតស៊ូប្រឆាំងនឹងអាណានិគមនិយមបារាំង។ ខ្ញុំកោតសរសើរចំពោះរបៀបរស់នៅដ៏សុខដុមរមនា និងបញ្ញាដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ពួកគេ។

ដោយបានអានសៀវភៅអនុស្សាវរីយ៍របស់ Minh Tu ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានយល់កាន់តែច្បាស់អំពីរឿងរ៉ាវស្នេហាដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍រវាង Tan Nhan និងតន្ត្រីករ Hoang Thi Tho។ ដោយសារតែស្ថានភាពលំបាកនៅពេលនោះ គាត់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យទៅរស់នៅក្រៅប្រទេសរហូតដល់ឆ្នាំ 1993 នៅពេលដែលគាត់មានឱកាសត្រឡប់ទៅប្រទេសវៀតណាមវិញ និងជួបជុំជាមួយកូនរបស់គាត់ឈ្មោះ Chau La Viet ដែលកើតនៅក្នុងព្រៃមួយក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមតស៊ូនៅ Ha Tinh ក្បែរទន្លេ La ក្នុងឆ្នាំ 1952។

ក្រោយមក លោកបានយកឈ្មោះ Châu La Việt ដើម្បីរំលឹកដល់ស្រុកកំណើតរបស់លោក និងស្រុកកំណើតរបស់ Hoàng Thi Thơ និង Tân Nhân ដែលចែករំលែកទន្លេ Cửa Việt។ វាបានបង្ហាញថាប្រភពដើមនៃឈ្មោះអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធ Châu La Việt គឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងប្រលោមលោក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ និងគួរឱ្យកោតសរសើរនោះគឺថា លោកបានដើរតាមឪពុករបស់លោកគឺ Lê Khánh Căn ឆ្លងកាត់ភ្នំ Trường Sơn ដោយបំពេញកាតព្វកិច្ចជាទាហាន ហើយបន្ទាប់មកបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាកលវិទ្យាល័យគរុកោសល្យហាណូយក្នុងពេលសន្តិភាព ដោយក្លាយជាអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធដែលមានសមត្ថភាពសរសេរគួរឱ្យកត់សម្គាល់ក្នុងវិស័យសារព័ត៌មាន កំណាព្យ និងប្រលោមលោក។

ខ្ញុំបានរៀបរាប់លម្អិតអំពី Hoang Thi Tho, Tan Nhan, Le Khanh Can និង Chau La Viet ពីព្រោះសំណេររបស់ Minh Tu បានប៉ះពាល់ដល់ចិត្តអ្នកអានជាមួយនឹងរឿងរ៉ាវរបស់មនុស្សដែលទោះបីជាមានការឡើងចុះនៃជីវិតក៏ដោយ ក៏នៅតែចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាសេចក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីសង្ឃឹម ដោយយកឈ្នះលើការលំបាក និងឧបសគ្គទាំងអស់ដើម្បីរស់នៅស្របតាមឧត្តមគតិដ៏ថ្លៃថ្នូនៃជីវិត - ហើយ 35 ឆ្នាំក្រោយមក Chau La Viet បានជួប Hoang Thi Tho ម្តងទៀតជាមួយនឹងបំណងប្រាថ្នាតែមួយគត់គឺ "លោកឪពុក សូមប្រើប្រាស់ទេពកោសល្យតន្ត្រីរបស់លោកជានិច្ចដើម្បីបម្រើប្រជាជន"។ ហើយអ្នកនិពន្ធ Hoang Thi Tho បានធ្វើយ៉ាងពិតប្រាកដនូវអ្វីដែលកូនប្រុសរបស់គាត់ប្រាថ្នា។ ក្នុងចំណោមបទចម្រៀងជាង 500 បទរបស់គាត់ ប្រធានបទនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះមាតុភូមិ ប្រទេសជាតិ ប្រជាជន និងសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះសន្តិភាពនៅតែជាប្រធានបទលេចធ្លោ។

ដោយមានទំព័រជាច្រើនពោរពេញដោយព័ត៌មានដោយផ្ទាល់ អ្នកនិពន្ធបានពណ៌នាយ៉ាងច្បាស់លាស់អំពីអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធជើងចាស់ ផាន់ ក្វាង ដែលជាឥស្សរជនដ៏លេចធ្លោម្នាក់ក្នុងវិស័យសារព័ត៌មានវៀតណាម - ឆ្លាតវៃ ឆើតឆាយ និងនៅតែមានស្នាដៃច្រើនសូម្បីតែក្រោយអាយុ 90 ឆ្នាំក៏ដោយ ដែលនាំឱ្យមានស្នាដៃយ៉ាងច្រើនដែលអ្នកកាសែតដទៃទៀតមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ អ្នកកាសែត និងកវី ង្វៀន ហុង វិញ ដែលបានបម្រើការជាអ្នកឆ្លើយឆ្លងព័ត៌មានសង្គ្រាមពីរដងនៅលើភ្នំទ្រឿងសឺនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងសហរដ្ឋអាមេរិក។ និងបីដងនៅកោះទ្រឿងសាក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 ដ៏លំបាក ដែលនាំឱ្យមានអត្ថបទនយោបាយចំនួនប្រាំភាគដែលមានចំណងជើងថា "រក្សាអណ្តាតភ្លើងឱ្យនៅរស់" សរុបជាង 3,000 ទំព័រ និងកំណាព្យចំនួនដប់ពីរភាគ។ និងអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធ ផាំ ក្វឹក ទួន ដែលជាអតីតទាហានម្នាក់ ដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្តលើវិស័យសារព័ត៌មាន និងអក្សរសាស្ត្រ ជាអ្នកនិពន្ធដែលមានល្បឿនលឿន និងសរសេរច្រើនប្រភេទ ជាពិសេសប្រលោមលោករបស់គាត់ "ពីច្រាំងទន្លេញ៉ុង" ដែលពណ៌នាយ៉ាងច្បាស់លាស់អំពីអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធជីវិតពិត ផាន់ ក្វាង តាំងពីកុមារភាពរហូតដល់វ័យរបស់គាត់។

អាចនិយាយបានថា ជីវិតរបស់លោក ផាន់ ក្វាង គឺដូចជាប្រលោមលោកមួយ ពីយុវជនម្នាក់ដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីថ្មនៃខេត្តក្វាងទ្រី ជាកន្លែងដែល «ភ្នំផ្លែឈើស៊ីមមិនបានផ្តល់ផលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចិញ្ចឹមប្រជាជន» គាត់បានមានក្តីស្រមៃផ្នែកអក្សរសាស្ត្រក្នុងវ័យកុមារភាពរបស់គាត់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់បានចូលរួមក្នុងបដិវត្តន៍ អង្គការបានចាត់តាំងគាត់ឱ្យចូលរួមជាមួយក្រុមកាសែត Cuu Quoc (សង្គ្រោះជាតិ) នៅតំបន់ទី IV រួមជាមួយ Che Lan Vien។

ដោយភាពវៃឆ្លាត និងចំណេះដឹងដែលរៀនដោយខ្លួនឯង លោក ផាន់ ក្វាង បានបង្ហាញពីទេពកោសល្យផ្នែកសារព័ត៌មាន និងអក្សរសាស្ត្ររបស់លោកតាំងពីដើមដំបូងនៃអាជីពរបស់លោក។ ឧទាហរណ៍ដ៏ល្អមួយគឺនៅពេលដែល ក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់ប៉ុណ្ណោះ តាមការស្នើសុំជាបន្ទាន់របស់ ឆេ ឡាន វៀន សម្រាប់អត្ថបទបន្ថែមផ្នែកអក្សរសាស្ត្របុណ្យតេត (បុណ្យចូលឆ្នាំចិន) លោក ផាន់ ក្វាង បានបញ្ចប់រឿងខ្លី "ភ្លើងក្រហម" ដែលសូម្បីតែ ឆេ ឡាន វៀន ដែលមានការយល់ដឹងក៏លាន់មាត់ពេលពិនិត្យមើលវាថា "រឿងនេះពិតជាល្អឥតខ្ចោះ!"

អាជីពជាអ្នកសារព័ត៌មានរបស់លោកបានលាតសន្ធឹងលើតំបន់ទី IV និងទី III ដែលជាតំបន់សង្គ្រាម Viet Bac ហើយបន្ទាប់ពីការរំដោះទីក្រុងហាណូយ (ថ្ងៃទី 10 ខែតុលា ឆ្នាំ 1954) លោកត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យធ្វើការនៅកាសែត Nhan Dan ដែលជាកាសែតធំបំផុតរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តវៀតណាម។ លោកផ្តោតសំខាន់លើវិស័យកសិកម្ម និងបញ្ហាជនបទអស់រយៈពេល 17 ឆ្នាំ ដោយបានផលិតរបាយការណ៍ដែលគួរឱ្យចងចាំ របាយការណ៍ស៊ើបអង្កេត អត្ថបទ និងអនុស្សាវរីយ៍។

ប្រហែលជាលោកគឺជាអ្នកកាសែតម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកកាសែតមួយចំនួនតូចដែលមានសិទ្ធិអមដំណើរលោកប្រធានហូជីមិញ និងមេដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ដទៃទៀត ដូចជាលោក ឡេ យួន លោក ទ្រឿង ឈីញ លោក តូ ហ៊ូវ លោក ង្វៀន ជី ថាញ់ ជាដើម ក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចជាច្រើនលើកទៅកាន់កម្រិតមូលដ្ឋាន។ ទាំងនេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អក្នុងការបង្កើតអត្ថបទដែលមានទាំងអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ និងទាក់ទាញ ដែលទទួលបានការសរសើរពីលោកប្រធានហូជីមិញ និងមេដឹកនាំដទៃទៀត។

ប្រសិនបើយើងរាប់ចាប់ពីស្នាដៃដំបូងរបស់គាត់នៅអាយុ 20 ឆ្នាំ (1948) នោះសូម្បីតែបន្ទាប់ពីគាត់មានអាយុ 90 ឆ្នាំក៏ដោយ គាត់នៅតែមានភាពស្វាហាប់ ដោយបន្តសរសេររហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះក្នុងអាយុ 96 ឆ្នាំ។ ក្នុងរយៈពេលជាង 70 ឆ្នាំនៃការសរសេរ គាត់បានបោះពុម្ពរឿងខ្លីចំនួន 7 ការប្រមូលអត្ថបទចំនួន 9 ការប្រមូលសៀវភៅចំនួន 1 (3 ភាគ) ប្រលោមលោកចំនួន 6 និងការបកប្រែអក្សរសិល្ប៍បរទេសចំនួន 6 ។ អ្នកអានជាច្រើនចូលចិត្ត និងចងចាំស្នាដៃរបស់គាត់ ដូចជា "មួយពាន់មួយយប់" ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញចំនួន 30 ដង និង "មួយពាន់មួយថ្ងៃ" ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញជាង 10 ដងដោយអ្នកបោះពុម្ពផ្សាយល្បីឈ្មោះចំនួន 5 (ទំព័រ 127)។

នៅក្នុងបណ្តុំអត្ថបទនេះ យើងឱ្យតម្លៃចំពោះរឿងរ៉ាវដ៏រស់រវើកដែលប្រមូលបានពេញមួយជីវិតសារព័ត៌មានរបស់ ទ្រឿង ឌឹក មិញ ទូ ដូចជា "រឿងស្នេហាមួយទៀតនៅមាត់ទន្លេអូឡាវ" អំពីមន្ត្រីសន្តិសុខ ង៉ោ ហ័រ; "រឿងរ៉ាវរបស់ទាហានរបួស គ្រូបង្រៀន ហូ រ៉ាំង" ដែលជាជនជាតិភាគតិច វ៉ាន់ កៀវ ដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្តចំពោះបុព្វហេតុនៃ "ការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាប្រជាជន"; "ស្ត្រីដែលមានដំណើរ 30 ឆ្នាំដើម្បីស្វែងរកយុត្តិធម៌" ដែលបង្ហាញពីការទទួលខុសត្រូវស៊ីវិល និងកាតព្វកិច្ចសង្គមរបស់អ្នកនិពន្ធម្នាក់នៅចំពោះមុខភាពអយុត្តិធម៌ដ៏យូរអង្វែងដែលអ្នកស្រី ត្រឹន ធី ហៀន បានរងទុក្ខនៅក្នុងទីក្រុង ផ្លេគូ... (ពីទំព័រ 163 ដល់ទំព័រ 204)។

ផ្នែកចុងក្រោយនៃសៀវភៅនេះមានកំណត់ហេតុធ្វើដំណើរអំពីដំណើរទស្សនកិច្ច និងដំណើរការងារទៅកាន់ប្រទេសចិន ឡាវ កម្ពុជា ថៃ និងកូរ៉េខាងត្បូង ដែលពោរពេញទៅដោយព័ត៌មានអំពីសម្រស់នៃទឹកដី និងប្រជាជននៅក្នុងប្រទេសនីមួយៗ ព្រមទាំងអំពីមិត្តភាព និងសន្តិភាពរវាងវៀតណាម និងប្រជាជាតិទាំងនេះ (ចាប់ពីទំព័រ 225 ដល់ទំព័រ 281)។

វានឹងជាការមើលរំលងដ៏ធំមួយដែលមិននិយាយពីទេពកោសល្យរបស់អ្នកនិពន្ធក្នុងការ "ដកដង្ហើមជីវិត" ទៅជាពាក្យសម្ដី សិល្បៈនៃការកត់ចំណាំរបស់គាត់ និងការកេងប្រវ័ញ្ចដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់គាត់លើព័ត៌មានលម្អិត និងទិន្នន័យដ៏មានតម្លៃ - ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃភាពទាក់ទាញរបស់សៀវភៅនេះ។ ខ្ញុំចូលចិត្តអានឡើងវិញនូវ "រឿងរ៉ាវនៃបំណងប្រាថ្នាសម្រាប់សន្តិភាព" (ទំព័រ 223) ដែលកត់ត្រាការសន្ទនាដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររវាងលោក Lee Won Hee នាយកកិច្ចការបរទេសនៃសមាគមអ្នកកាសែតកូរ៉េ និងអ្នកនិពន្ធ ដែលជាប្រធានសមាគមអ្នកកាសែត Quang Tri ដែលកើត និងធំធាត់នៅខ្សែស្របទី 17 - ជាកន្លែងដែលទន្លេ Ben Hai ធ្លាប់បម្រើជាខ្សែបន្ទាត់កំណត់ព្រំដែនបណ្តោះអាសន្នដែលបំបែកវៀតណាមខាងជើង និងខាងត្បូងអស់រយៈពេល 21 ឆ្នាំ។

លោក លី បានចែករំលែកទុក្ខលំបាករបស់ប្រជាជនវៀតណាមក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមដ៏វែងឆ្ងាយនោះ ហើយបានសម្តែងការកោតសរសើរចំពោះសមិទ្ធផលវីរភាពរបស់ប្រទេសយើងក្នុងការប្រយុទ្ធ និងការកសាង ដែលប្រាថ្នាចង់បានសន្តិភាព កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងការអភិវឌ្ឍជាមួយកូរ៉េខាងត្បូង។ លោក លី បានលើកឡើងថា អ្នកបកប្រែ ឃ្យុង ហ្វាន នៅពេលបកប្រែសៀវភៅ "កំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃរបស់ ដាំង ធុយ ត្រាំ" ជាភាសាកូរ៉េ បានប្តូរចំណងជើងទៅជា "យប់មិញខ្ញុំសុបិនឃើញសន្តិភាព" (ទំព័រ ២២២)។

មែនហើយ ដោយក្តីប្រាថ្នាចង់បានសន្តិភាព ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ខេត្តក្វាងទ្រី ដែលជាស្រុកកំណើតរបស់អ្នកនិពន្ធ បានរៀបចំ "ពិធីបុណ្យដើម្បីសន្តិភាព" ជាប្រចាំ ពីព្រោះគ្មានកន្លែងណាផ្សេងទៀតដូចខេត្តក្វាងទ្រីទេ — មិនមានដីធំទូលាយ មិនមានប្រជាជនរស់នៅច្រើន ប៉ុន្តែមានទីបញ្ចុះសពយុទ្ធជនពលីចំនួន ៧២ រួមទាំងទីបញ្ចុះសពយុទ្ធជនពលីជាតិពីរគឺ ទ្រឿងសឺន និងឌឿងឈីន។

ទ្រឿង ឌឹក មិញ ទូ បានប្រើស្នាដៃនេះជាសេចក្តីបញ្ចប់នៃសៀវភៅ ពីព្រោះជីវិតរបស់តួអង្គនានាក្នុងសៀវភៅនេះបង្កើតជាអនុស្សាវរីយ៍ដែលពោរពេញដោយអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅរបស់មនុស្ស ដែលតែងតែបណ្តុះសេចក្តីប្រាថ្នាសម្រាប់សន្តិភាព និងជំនឿលើអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់ប្រទេសជាតិ ហើយកំពុងឈានចូលដល់យុគសម័យថ្មីមួយជាលំដាប់ - យុគសម័យនៃការរស់ឡើងវិញរបស់ជាតិ។

សាស្ត្រាចារ្យរង លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ង្វៀន ហុង វិញ

ប្រភព៖ https://baoquangtri.vn/nghia-tinh-va-le-song-189294.htm