ເຈົ້າຈະໄປໃສ, ທີ່ຮັກ? ຂ້ອຍຈະໃຫ້ລາຄາທີ່ຖືກໆໃຫ້ເຈົ້າ!
ແມນບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເພາະມັນເປັນເທື່ອທຳອິດຂອງລາວທີ່ນັ້ນ ແລະ ລາວກໍ່ບໍ່ຮູ້. ແລນຫລຽວເບິ່ງອ້ອມໆ ແລະ ຕອບວ່າ:
- ຂ້ອຍຈະກັບໄປບ້ານນາພັດ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຂີ່ລົດຈັກແທັກຊີ, ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາແທັກຊີທຳມະດາ!
ຄົນຂັບລົດຈັກຮັບຈ້າງ, ເບິ່ງຄືວ່າທໍ້ຖອຍໃຈ, ໄດ້ຍ່າງໜີໄປ, ແລະ ໜຶ່ງໃນນັ້ນເວົ້າຢ່າງສະບາຍໆວ່າ:
- ບຸກຄົນສຳຄັນບໍ່ຂຶ້ນລົດແທັກຊີ່! ດ້ວຍຊຸດແບບນັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າຈະຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ!
ໃນຈຸດນີ້, ຄົນຂັບລົດຈັກຮັບຈ້າງເລີ່ມສັງເກດເຫັນຜູ້ໂດຍສານສອງຄົນ. ຊາຍໜຸ່ມຄົນນັ້ນໃສ່ເສື້ອຍືດທີ່ມີຕົວອັກສອນພາສາອັງກິດ, ກາງເກງຢີນຫຼວມໆ, ແລະ ມີຜົມຍ້ອມເປັນຄື້ນ. ລາວຖືກະເປົ໋າເປ້ນ້ອຍໆໄວ້ເທິງບ່າ ແລະ ກະເປົາໃນມືຂ້າງໜຶ່ງ. ຍິງສາວຄົນນັ້ນໃສ່ເສື້ອຍືດຫຼວມໆ ແລະ ກະໂປງສັ້ນສີຂາວ, ກະໂປງບໍ່ຮອດຫົວເຂົ່າ, ເກີບຜ້າໃບ , ແລະ ແວ່ນຕາກັນແດດວາງຢູ່ເທິງຜົມຍອງໆຂອງນາງ. ນາງແຕ່ງໜ້າເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍ, ບໍ່ໜັກເກີນໄປ ແຕ່ກໍ່ບໍ່ຈືດເກີນໄປ, ແລະ ມີກິ່ນຫອມອ່ອນໆຂອງນໍ້າຫອມ. ນາງຖືກະເປົ໋າເປ້ນ້ອຍໆໄວ້ເທິງບ່າ ແລະ ກະເປົາໃສ່ເຄື່ອງຂອງ.
ຄົນຂັບລົດຈັກຮັບຈ້າງໄດ້ໂທຫາຄົນຂັບລົດແທັກຊີ່ທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງວ່າ:
ຮືບ! ພວກເຮົາມີຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມແລ້ວ!
ລາວຊື່ Hiep, ແລະລາວຟ້າວແລ່ນອອກໄປດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ:
ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ຂຶ້ນລົດ! ລົດຢູ່ທາງນັ້ນ! ຖ້າເຈົ້າມີເຄື່ອງຫຼາຍ, ໃຫ້ຂ້ອຍຍົກມັນໄປ!
ທັນໃດນັ້ນ, ລົດແທັກຊີສີຂາວກໍ່ແລ່ນອອກໄປທາງບ້ານນາແພັດ. ພາຍໃນລົດ, ຄົນຂັບລົດໄດ້ລົມກັບຂ້ອຍຢ່າງມີຄວາມສຸກວ່າ:
- ພວກເຈົ້າເປັນລູກຫຼານມາຈາກໃສ, ແລະ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢູ່ບ້ານນາປາດ?
ລາວຕອບຢ່າງໄວວ່າ:
- ພວກເຮົາມາຈາກ ຮ່າໂນ້ຍ, ທ່ານ!
ເຈົ້າໄປຢາມຍາດພີ່ນ້ອງບໍ?
ບໍ່! ຂ້ອຍຈະກັບບ້ານ!
"ເຮືອນຂອງເຈົ້າຢູ່ບ້ານນາພັດແມ່ນບໍ?" ຄົນຂັບລົດຖາມ, ເບິ່ງຄືວ່າແປກໃຈ.
- ແມ່ນແລ້ວ! ມີຫຍັງແດ່ທ່ານ? - ແລນຖາມດ້ວຍຄວາມອາຍເລັກນ້ອຍ.
ຄົນຂັບລົດມີຄວາມສັບສົນເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ລາວໄດ້ຫາຂໍ້ແກ້ຕົວມາຢ່າງໄວວາວ່າ:
ເມື່ອເບິ່ງເຈົ້າ, ຂ້ອຍຄິດວ່າເຈົ້າມາຈາກຮ່າໂນ້ຍ; ບໍ່ມີໃຜຄິດວ່າເຈົ້າມາຈາກນາປາດ. ເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ອາໄສຢູ່ຮ່າໂນ້ຍດົນແລ້ວ, ແມ່ນບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ! ຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນມາເປັນເວລາເຈັດປີແລ້ວ!
ເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ທາງລຸ່ມນັ້ນ?
- ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບມະຫາວິທະຍາໄລ, ຂ້ອຍກໍ່ເລີ່ມເຮັດວຽກຢູ່ຮ່າໂນ້ຍທັນທີ. ຂ້ອຍເຮັດວຽກດ້ານການຕະຫຼາດ, ທ່ານ!
"ດັ່ງນັ້ນ, ໃຜເປັນເພື່ອນຂອງເຈົ້າ...?" ຄົນຂັບລົດຖາມຢ່າງລັງເລໃຈ, ຢ້ານວ່າຈະເວົ້າຜິດ.
ນີ້ແມ່ນແຟນຂ້ອຍ!
- ແທ້ບໍ? ແລ້ວແຟນຂອງເຈົ້າມາຈາກໃສ?
ລາວມາຈາກຮ່າໂນ້ຍ!
ໂອ້ຍ! ດີຫຼາຍ!
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຄົນຂັບລົດໄດ້ເວົ້າກັບມັນຢ່າງມີຄວາມສຸກວ່າ:
- ເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າເດັກຍິງ ຈາກ Lang Son ດີຫຼາຍບໍ? ພວກເຂົາທັງສອງລ້ວນແຕ່ສວຍງາມ ແລະ ມີພອນສະຫວັນ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດຮ່າໂນ້ຍ, ພວກເຂົາກໍ່ພົບກັບຜົວທີ່ຫຼໍ່ທັນທີ...
ທັງສາມຄົນຫົວຂວັນຢ່າງມ່ວນຊື່ນ. ການພົບກັບຄົນຂັບລົດ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າຫຼາຍ ແລະ ມີຄວາມສຸກ, ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະ ຄົດໂຄ້ງເບິ່ງຄືວ່າສັ້ນລົງ. ຍິ່ງພວກເຂົາໄປໄກຈາກຕົວເມືອງ, ທິວທັດກໍ່ຍິ່ງຮ້າງເປົ່າ; ເຮືອນຊານກໍ່ຫວ່າງເປົ່າ, ແລະ ແຄມທາງກໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້. ບາງສ່ວນຂອງເສັ້ນທາງແລ່ນພາຍໃຕ້ປ່າສົນທີ່ມີຮົ່ມເຢັນ, ໃນຂະນະທີ່ບາງບ່ອນມີທາງໂຄ້ງແຫຼມໆທີ່ເຮັດໃຫ້ລານ ແລະ ມັນ ສັ່ນໄຫວ. ບາງສ່ວນຂອງທາງຂຶ້ນເນີນ ແລະ ລົງເນີນ, ແລະ ບາງບ່ອນນຳໄປສູ່ຍອດເນີນພູທີ່ເບິ່ງເຫັນຮ່ອມພູເລິກ. ມັນ ຫລຽວເບິ່ງອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມລົດ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ:
- ທິວທັດງຽບສະຫງົບຫຼາຍ! ແຕ່ຂ້ອຍຂັບລົດຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງນີ້ບໍ່ໄດ້!
ຊາຍທີ່ມີພອນສະຫວັນຄົນນັ້ນຍິ້ມແລະເວົ້າວ່າ:
- ພວກເຈົ້າເຄີຍຂັບລົດຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງໃນປ່າ; ບາງບ່ອນຍາກກວ່ານີ້ຫຼາຍ. ຖ້າມັນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງກັບໄປຮ່າໂນ້ຍ, ຂ້ອຍກໍ່ຈະຍອມແພ້ຄືກັນ; ເສັ້ນທາງຄົດเคี้ยวຫຼາຍ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຮັບມືກັບມັນໄດ້.
ໃນທີ່ສຸດລົດກໍ່ໄປຮອດແຄມບ້ານ, ແລະ ທ້າວ ລານ ໄດ້ເຕືອນຄົນຂັບລົດໃຫ້ຢຸດເພາະວ່າເສັ້ນທາງຈາກບ່ອນນັ້ນບໍ່ສາມາດຜ່ານໄປເຮືອນຂອງນາງໄດ້ເນື່ອງຈາກຊອຍທາງແຄບ. ນາງໄດ້ຈ່າຍຄ່າໂດຍສານ, ແລະທັງສອງຄົນກໍ່ຂົນເຄື່ອງຂອງກັບບ້ານ.
ບ້ານຂອງ Lanh ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍປ່າໄມ້, ສີຂຽວຂອງຕົ້ນໄມ້ ແລະ ທົ່ງນານ້ອຍໆທີ່ຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງເນີນພູ. ຫ້ວຍນ້ຳນ້ອຍໆໄຫຼດ້ວຍນ້ຳສີຟ້າໃສ, ແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳເຕັມໄປດ້ວຍຫຍ້າ ແລະ ພຸ່ມໄມ້ທີ່ໜາແໜ້ນ. ຝູງເປັດຂະໜາດໃຫຍ່ພໍສົມຄວນໄດ້ລອຍນ້ຳໄປຕາມຫ້ວຍ, ບາງໂຕເກາະຢູ່ແຄມຝັ່ງ, ບາງໂຕດຳນ້ຳຢູ່ໄລຍະໜຶ່ງກ່ອນທີ່ຈະຂຶ້ນໜ້ານ້ຳ ແລະ ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈ. ບ້ານດັ່ງກ່າວປະກອບດ້ວຍເຮືອນປະມານຊາວຫຼັງທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕາມເນີນພູ, ສຽງໝາເຫົ່າທີ່ຢູ່ໄກໆເຮັດໃຫ້ທິວທັດງຽບສະຫງົບ. ອາກາດສົດຊື່ນ; ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຝຸ່ນ, ບໍ່ມີຄວັນລົດ, ແລະ ບໍ່ມີສຽງດັງ ຫຼື ຄວາມວຸ້ນວາຍຄືກັບຮ່າໂນ້ຍ. ເສັ້ນທາງໄປບ້ານບໍ່ໄກເກີນໄປ, ມີຮົ້ວໄມ້ໄຜ່ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ໄກ່ຂຸດສວນຜັກ. ບາງສ່ວນປູກຕົ້ນກ້ວຍ, ບາງບ່ອນປູກຕົ້ນໝາກພ້າວ ແລະ ໝາກພ້າວ… Mạnh ໄດ້ຖາມກ່ຽວກັບທຸກຢ່າງທີ່ລາວເຫັນ: ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເປັນຫຍັງຄອກຄວາຍຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ແຄມທາງແບບນີ້? ມັນມີກິ່ນເໝັນຫຼາຍ!
ຈາກນັ້ນທັງສອງໄດ້ປີນຂຶ້ນເນີນພູສັ້ນໆໄປຫາເຮືອນຂອງ ລານ, ແລະທັນທີທີ່ພວກເຂົາໄປຮອດຂອບເດີ່ນ, ລານກໍ່ຮ້ອງຂຶ້ນຢ່າງໄວວາວ່າ:
- ແມ່! ຂ້ອຍກັບບ້ານແລ້ວ!
ຈາກພາຍໃນເຮືອນ, ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງນຸ່ງຊຸດສີຂຽວຂອງຊົນເຜົ່ານຸ່ງ, ຜົມຂອງນາງຖືກມັດເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, ໄດ້ຟ້າວແລ່ນອອກມາພ້ອມທັງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ:
- "Lục ma dà lo? ພໍ່!
ຫຼານມີຄວາມສຸກ ແຕ່ກໍ່ຮູ້ສຶກອາຍທັນທີເມື່ອມັນຖາມວ່າ:
- ນັ້ນແມ່ນແມ່ຂອງເຈົ້າບໍ? ເພິ່ນເວົ້າຫຍັງ?
ລານຫັນໄປຫາ ໝັງ ດ້ວຍສີໜ້າທີ່ກັງວົນ ແລະ ເວົ້າຄ່ອຍໆວ່າ:
- ສະບາຍດີແມ່, ຂ້ອຍຈະບອກພໍ່ວ່າພວກເຮົາກັບບ້ານແລ້ວ.
ເມື່ອ ໝັນ ຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ, ລາວກໍໄປຮອດປະຕູເຮືອນໄມ້. ຊາຍອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງແບບດັ້ງເດີມ ໄດ້ອອກມາຈາກເຮືອນ ແລະ ຍ່າງມາທີ່ປະຕູ. ລາວຄາດເດົາວ່າແມ່ນພໍ່ຂອງ ແລນ, ແລະ ລາວກໍກົ້ມຫົວທັກທາຍ.
ສະບາຍດີ, ປ້າ ແລະ ລຸງ!
ແມ່ນແລ້ວ! ເຂົ້າມາຂ້າງໃນເລີຍລູກ!
ພໍ່ແມ່ຂອງ ລານ ຟ້າວໄປມາ, ຄົນໜຶ່ງກຳລັງກະກຽມເຄື່ອງດື່ມ, ອີກຄົນໜຶ່ງເປີດພັດລົມເພື່ອເຮັດໃຫ້ອາຫານເຢັນລົງ. ແມ່ຂອງ ລານ ເວົ້າຄຳເວົ້າຂອງ ລານ ເປັນຊຸດ, ແລະພໍ່ຂອງ ລານ ແລະ ລານ ຕອບເປັນຊຸດ. ມານ ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ເຂົ້າກັບບ່ອນ. ລາວຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈທີ່ຖາມ ລານ ວ່າເຂົາເຈົ້າກຳລັງເວົ້າເຖິງຫຍັງ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງສັງເກດເບິ່ງເຮືອນ. ມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍດິນຈີ່ດິນເຜົາທີ່ຫຍາບ, ດ້ວຍປູນດິນເຜົາ, ດິນຈີ່ໃຫຍ່ກວ່າດິນຈີ່ທີ່ພົບໃນທົ່ງພຽງຫຼາຍເທົ່າ. ກອບປະຕູ ແລະ ປະຕູເຮັດດ້ວຍໄມ້ທຳມະດາຫຼາຍ. ຫຼັງຄາຖືກປົກຄຸມດ້ວຍກະເບື້ອງສີຂີ້ເຖົ່າທີ່ແຫ້ງແລ້ງ. ຢູ່ກາງເຮືອນມີຕູ້ຊາເກົ່າ, ສ່ວນເທິງຂອງມັນຍັງເປັນແທ່ນບູຊາບັນພະບຸລຸດ. ຢູ່ເທິງໂຕະແຂກມີໃບຢັ້ງຢືນຫຼາຍຢ່າງຂອງ ລານ, ຫຼາຍອັນເປັນສີເຫຼືອງ, ພ້ອມກັບປະຕິທິນເກົ່າສອງສາມອັນ ແລະ ຮູບແຕ່ງງານຂອງເອື້ອຍຂອງ ລານ. ຢູ່ເທິງຝາເທິງແທ່ນບູຊາມີຮູບຈານໝາກໄມ້ຫ້າໜ່ວຍ ແລະ ຄູ່ສອງຄູ່ຢູ່ສອງດ້ານ. ມານ ຮູ້ສຶກແປກໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນທຸງເຈ້ຍສາມອັນ, ໃຫຍ່ກວ່າມືເລັກນ້ອຍ, ຕິດຢູ່ທາງເຂົ້າ, ແລະ ຕອນນີ້ທຸງກໍ່ຖືກວາງສະແດງຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາເຊັ່ນກັນ. ຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ປະຊາຊົນມັກຈະແຂວນທຸງນ້ອຍໆເປັນເຊືອກເພື່ອຕົກແຕ່ງຖະໜົນຫົນທາງ, ແຕ່ຢູ່ທີ່ນີ້ພວກເຂົາກຳລັງຕົກແຕ່ງເຮືອນ. ມັນຫຼຽວເບິ່ງອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມ. ເບິ່ງ! ມີທຸງຢູ່ເທິງປະຕູເຮືອນຄົວ, ແລະທຸງສີແດງຢູ່ເທິງປະຕູຄອກໄກ່ເຊັ່ນກັນ. ມັນສັບສົນເລັກນ້ອຍ. ປະຊາຊົນເວົ້າວ່າຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍມັກຈະມີເຄື່ອງຣາງ; ອັນນີ້ເປັນໄປໄດ້ບໍ...
ຫຼັງຈາກແລກປ່ຽນຄຳເວົ້າເປັນພາສາຊົນເຜົ່າຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໝັນສັງເກດເຫັນວ່າແມ່ຂອງລານໄດ້ສູນເສຍຄວາມອົບອຸ່ນໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມອາຍຂອງໝັນ, ພໍ່ຂອງລານໄດ້ຖາມຄຳຖາມເປັນພາສາຫວຽດນາມ. ແມ່ຂອງລານຍັງໄດ້ຖາມຄຳຖາມສອງສາມຂໍ້ເປັນພາສາຫວຽດນາມ, ແຕ່ດ້ວຍສຳນຽງຊົນເຜົ່າທີ່ໜາ, ບາງຄຳເວົ້າຂອງນາງບໍ່ຊັດເຈນ. ຫຼັງຈາກຖາມສອງສາມຄຳຖາມ, ແມ່ຂອງນາງໄດ້ໄປເຮືອນຄົວເພື່ອກະກຽມອາຫານຄ່ຳ, ແລະລານໄດ້ປ່ຽນເປັນເສື້ອກັນໜາວແລະກາງເກງຂາສັ້ນ, ແລະໄດ້ໄປຊ່ວຍນາງ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ໝັນໄດ້ນັ່ງລົມກັບພໍ່ຂອງລານ. ພວກເຂົາໄດ້ສົນທະນາກັນຫຼາຍເລື່ອງ, ແຕ່ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນພໍ່ຂອງລານໄດ້ຖາມກ່ຽວກັບວຽກແລະຄອບຄົວຂອງລາວ. ໝັນຕອບຢ່າງລະມັດລະວັງ, ຍັງງົງກັບທຸງເຈ້ຍນ້ອຍໆທີ່ຕິດຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາແລະປະຕູ.
ເມື່ອຮອດເວລາກິນເຂົ້າແລງ, ຜ້າປູພື້ນໄດ້ຖືກປູໄວ້ກາງເຮືອນ, ແລະໂຕະກໍ່ຖືກຈັດວາງຢ່າງເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍດ້ວຍຈານ ແລະ ຖ້ວຍອາຫານ. ແມ່ຂອງລານໄດ້ເວົ້າກັບມານຢ່າງມີຄວາມສຸກວ່າ:
- ເມື່ອທ່ານກັບບ້ານມາຢາມ, ກິນຫຍັງກໍໄດ້ທີ່ມີຢູ່. ຢູ່ຊົນນະບົດ, ມີແຕ່ຊີ້ນໄກ່ເທົ່ານັ້ນ. ປະຈຸບັນ, ຮ້ານຂາຍຊີ້ນໃກ້ໆກັບຄະນະກຳມະການກຳລັງຂາຍຊີ້ນໝູປີ້ງ, ແຕ່ບາງຄັ້ງກໍ່ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ. ບໍ່ມີອາຫານພິເສດຫຼາຍຢູ່ທີ່ນີ້ຄືກັບຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ສະນັ້ນພຽງແຕ່ເຮັດອາຫານຢູ່ເຮືອນເທົ່ານັ້ນ.
ມານ ຫລຽວເບິ່ງອາຫານດ້ວຍຄວາມແປກໃຈ ແລະ ຕື່ນເຕັ້ນປະປົນກັນ, ແລະ ຖາມວ່າ:
ວ້າວ! ອາຫານພິເສດທຸກຢ່າງ. ຊີ້ນງາຊ້າງ ແລະ ອາຫານຊີ້ນເຜັດປຸງແຕ່ງແນວໃດ? ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍລອງພວກມັນມາກ່ອນ.
ທ້າວ ລານ ໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ຈານອາຫານຢ່າງໄວ ແລະ ອະທິບາຍວ່າ:
- ນີ້ແມ່ນໄກ່ຕົ້ມ, ໄກ່ລ້ຽງແບບປ່ອຍ! ແລະ ນີ້ແມ່ນໝູອົບ, ຊີ້ນໝູຊີ່ໂຄງ, ຜັກໂຂມຜັດນ້ຳ...
ແມນຖາມອີກດ້ວຍຄວາມສົງໄສວ່າ:
- ຢູ່ທີ່ນີ້, ເຂົາເຈົ້າເອີ້ນໄກ່ທີ່ລ້ຽງແບບອິດສະຫຼະວ່າ "ໄກ່ງາຊ້າງ," ແມ່ນບໍ?
ພໍ່ຂອງ ລານ ຫົວຂວັນອອກມາ, ແລະ ລານ ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ ແລະ ເວົ້າກັບ ມານ ວ່າ:
- ພວກເຮົາຍັງເອີ້ນມັນວ່າໄກ່ຢູ່, ແຕ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍເຄີຍເວົ້າພາສາຍອງ; ນາງເວົ້າບາງຄຳພາສາຫວຽດນາມບໍ່ໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວ.
ແມ່ຂອງລານກໍ່ຫົວຂວັນເພື່ອປົກປິດຄວາມອາຍຂອງຕົນເອງ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນທຸກຄົນໃນຄອບຄົວກໍ່ໄດ້ຮັບປະທານອາຫານຄ່ຳຢ່າງມີຄວາມສຸກ.
ຫຼັງຈາກກິນອາຫານແລ້ວ, ມັນ ໄດ້ຕິດຕາມ ລານ ລົງໄປເຮືອນຄົວເພື່ອລ້າງຈານ ແລະ ເກັບກວາດ. ມັນ ໄດ້ຖາມ ລານ ວ່າ:
- ຕອນພວກເຮົາກັບມາຮອດບ້ານໃໝ່ໆ, ພວກເຈົ້າກັບພໍ່ແມ່ກຳລັງລົມກັນເລື່ອງຫຍັງກັນ ເຊິ່ງພວກເຈົ້າກຳລັງຫຼົບໜີຈາກຂ້ອຍ, ເວົ້າພາສານັ່ງ?
ນາງ ລານ ຕົກໃຈຫຼາຍ, ແລະ ຫຼັງຈາກຄິດໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງ, ນາງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ:
- ບໍ່ມີຫຍັງດອກ, ແມ່ຂອງຂ້ອຍເຄີຍເວົ້າພາສາ Nung, ແລະລາວພຽງແຕ່ຖາມເຈົ້າເປັນພາສາ Nung ຢ່າງສະບາຍໆ. ພໍ່ຂອງຂ້ອຍແລະຂ້ອຍບອກລາວວ່າທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຄວນເວົ້າພາສາ Kinh (ພາສາຫວຽດນາມ). ແມ່ຂອງຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເດີນທາງໄກຈາກບ້ານ, ພັກຢູ່ໃນປ່າໄຜ່ຂອງບ້ານ, ສະນັ້ນລາວຈຶ່ງເວົ້າພາສາ Nung ກັບຄອບຄົວແລະເພື່ອນບ້ານເປັນສ່ວນໃຫຍ່, ບໍ່ຄ່ອຍເວົ້າພາສາ Kinh.
ຄຳຖາມທີ່ລົບກວນ ໝັງ ນັບຕັ້ງແຕ່ລາວມາຮອດເຮືອນ ໃນທີ່ສຸດລາວກໍຖືກຖາມ ລັນ ວ່າ:
- ແຕ່ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຕິດທຸງໄວ້ທີ່ປະຕູ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ?
- ທຸງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປັກຂຶ້ນກ່ອນເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ), ມັນເປັນຮີດຄອງປະເພນີທີ່ມີມາແຕ່ດົນນານແລ້ວ.
- ຮີດຄອງປະເພນີນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?
- ແມ່ຂອງຂ້ອຍເວົ້າວ່າພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນແລ້ວ, ເພື່ອນຳໂຊກດີໃນປີໃໝ່ ແລະ ຂັບໄລ່ວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍ.
ແມນຮູ້ສຶກແປກໃຈວ່າ:
- ມີຜີຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ? ຂ້ອຍໄດ້ຍິນຄົນເວົ້າວ່າມີຜີໄກ່ຢູ່ໃນປ່າ.
- ບໍ່ມີຜີ; ນັ້ນເປັນພຽງນິທານພື້ນເມືອງເກົ່າແກ່ກ່ຽວກັບຜີ ແລະ ຜີປີສາດທີ່ລົບກວນຜູ້ຄົນ, ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ). ຜີ ແລະ ຜີປີສາດຢ້ານສີແດງ, ກະທຽມ, ດອກໄມ້ໄຟ, ແລະ ດອກພ້າວ. ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ໃຊ້ດອກໄມ້ໄຟອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຢູ່ບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍ, ພວກເຮົາຍັງວາງສະແດງດອກໄມ້ໄຟ ແລະ ຕິດເຈ້ຍສີແດງໃນຊ່ວງເທດສະການເຕັດເປັນປະເພນີເພື່ອປ້ອງກັນວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍ.
- ໂອ້! ຂ້ອຍຄິດວ່າ...
ລານ ຍິ້ມແລ້ວຕອບວ່າ:
- ເຈົ້າຄິດວ່າມັນເປັນຄາຖາ, ແມ່ນບໍ? ຖ້າມັນເປັນຄາຖາ, ມີຫຼາຍຄົນຢູ່ໃນຮ່າໂນ້ຍ, ຂ້ອຍຄວນຈະເປັນຄົນທີ່ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມັນກ່ອນ! ຂ້ອຍຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ຄາຖາຂອງເຈົ້າ!
- ສະນັ້ນເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ "ຈັບຜົວໄດ້" ບໍ?
ທັງສອງຄົນຫົວຂວັນ. ຫຼັງຈາກທຳຄວາມສະອາດແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງເພື່ອລົມກັບພໍ່ແມ່ຂອງລານ. ເທື່ອນີ້, ລານໄດ້ພາມານກັບບ້ານບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອແນະນຳລາວໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງນາງຮູ້ຈັກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເພື່ອໃຫ້ມານສາມາດຖ່າຍທອດຂໍ້ຄວາມຂອງຄອບຄົວຂອງລາວວ່າພວກເຂົາກຳລັງກະກຽມທີ່ຈະໄປຢ້ຽມຢາມຄອບຄົວຂອງລານສຳລັບພິທີໝັ້ນ. ພໍ່ແມ່ຂອງລານໄດ້ຖາມມານກ່ຽວກັບຂັ້ນຕອນຕ່າງໆໃນຝ່າຍເຈົ້າບ່າວ ເພື່ອໃຫ້ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າສາວສາມາດຈັດການເພື່ອຮັບປະກັນວ່າທຸກຢ່າງເປັນໄປຢ່າງລາບລື່ນ ແລະ ເຄົາລົບນັບຖືທັງສອງຝ່າຍ. ເມື່ອເຫັນແບບນີ້, ລານກໍ່ເວົ້າຂຶ້ນຢ່າງໄວວາວ່າ:
- ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຄິດວ່າພວກເຮົາຄວນຈັດພິທີຢູ່ຮ້ານອາຫານນອກເມືອງ. ໃນຮ່າໂນ້ຍ ແລະ ເຂດທົ່ງພຽງຕ່ຳ, ພວກເຂົາຍັງຈັດພິທີຢູ່ຮ້ານອາຫານທີ່ມີໂຕະ ແລະ ຕັ່ງທີ່ສວຍງາມ ແລະ ການຕົກແຕ່ງທີ່ສວຍງາມ. ມັນຍັງສະດວກສຳລັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວທີ່ຈະເດີນທາງໄປທີ່ນັ້ນໂດຍລົດ.
ພໍ່ແມ່ຂອງ Lanh ຮູ້ສຶກແປກໃຈເລັກນ້ອຍກັບການຕັດສິນໃຈຂອງລູກສາວຂອງເຂົາເຈົ້າ. ໃນບ້ານນາປັດ, ທຸກຄອບຄົວເຄີຍຈັດງານແຕ່ງງານຢູ່ເຮືອນສະເໝີ; ມັນບໍ່ແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີເຮືອນທີ່ຈະຈັດງານແຕ່ງງານຢູ່ຮ້ານອາຫານ. ແຕ່ Lanh ກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ງານແຕ່ງງານກໍ່ຈັດຂຶ້ນຢູ່ຮ້ານອາຫານ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງນາງລັງເລ. ເຂົາເຈົ້າກັງວົນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາເຈົ້າຄິດ. ຖ້າພິທີໝັ້ນຈັດຂຶ້ນຢູ່ຮ້ານອາຫານ, ງານແຕ່ງງານຈະຈັດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນຄືກັນບໍ? ແລະ ເງິນເດ? ການມີງານແຕ່ງງານໃນບ້ານໝາຍຄວາມວ່າຍາດພີ່ນ້ອງສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ, ແລະ ມີຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຊຸມຊົນທີ່ເພື່ອນບ້ານສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ກະກຽມໄກ່ ແລະ ໝູສຳລັບງານລ້ຽງ, ປີ້ງໝູ, ແລະອື່ນໆ. ເຂົາເຈົ້າມີລູກສາວສອງຄົນ; ເມື່ອເອື້ອຍຂອງ Lanh ແຕ່ງງານ, ງານລ້ຽງ ແລະ ການຮ້ອງເພງດຳເນີນໄປສອງຫຼືສາມມື້, ສ້າງບັນຍາກາດທີ່ມີຊີວິດຊີວາທົ່ວໝູ່ບ້ານ. Lanh, ລູກສາວຄົນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ຮັບໂອກາດຈາກພໍ່ແມ່ຂອງນາງໃຫ້ເຂົ້າຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຈຳແຂວງ, ຈາກນັ້ນກໍ່ໄປມະຫາວິທະຍາໄລ, ເຮັດວຽກຢູ່ນະຄອນຫຼວງ, ແລະ ດຽວນີ້ນາງໄດ້ແຕ່ງງານກັບຄົນຈາກນະຄອນຫຼວງ. ພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າຍັງຢາກອວດອ້າງໃຫ້ເພື່ອນບ້ານເຫັນ; ບໍ່ມີໃຜໃນໝູ່ບ້ານທັງໝົດໂຊກດີເທົ່າກັບລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ບໍ່ມີຄອບຄົວອື່ນໃດສາມາດພູມໃຈໄດ້ເທົ່າກັບເຂົາເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກໜັກຫຼາຍປີໃນການລ້ຽງດູ ແລະ ສຶກສາອົບຮົມລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຂົາເຈົ້າຍັງບໍ່ສາມາດກໍ່ສ້າງເຮືອນທີ່ດີໄດ້ຄືກັບຄົນກິງ. ແລະ ດຽວນີ້, ລູກຂອງເຂົາເຈົ້າຢາກແຕ່ງງານຢູ່ໃນຕົວເມືອງ - ເຂົາເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດ?
ໂດຍເຂົ້າໃຈຄວາມກັງວົນຂອງພໍ່ແມ່ກ່ຽວກັບເງິນ, ນາງ ລານ ຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໝັ້ນໃຈຢ່າງໄວວາວ່າ:
- ກ່ຽວກັບການເຊົ່າສະຖານທີ່ ແລະ ການສັ່ງອາຫານຈາກຮ້ານອາຫານພາຍນອກ, ຂ້ອຍຈະດູແລທຸກຢ່າງ. ຂ້ອຍວາງແຜນທີ່ຈະບໍ່ເຊີນຄົນຫຼາຍເກີນໄປ; ພຽງແຕ່ຕົວແທນຈາກຝ່າຍເຈົ້າສາວສອງສາມຄົນ, ແລະ ຂ້ອຍຈະຂໍໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະ ຮູ້ວິທີເວົ້າຢ່າງສຸພາບ ເພື່ອຝ່າຍເຈົ້າບ່າວຈະບໍ່ຫົວຂວັນ ຫຼື ວິພາກວິຈານ. ຝ່າຍເຈົ້າບ່າວກ່າວວ່າ ຈະເຊີນຕົວແທນພຽງແຕ່ປະມານໜຶ່ງໂຕະເທົ່ານັ້ນ.
ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງລານ, ພໍ່ແມ່ຂອງນາງບໍ່ໄດ້ຈົ່ມວ່າ, ແລະຕົກລົງຢ່າງບໍ່ເຕັມໃຈ. ບໍ່ມີເດັກຍິງຄົນໃດໃນໝູ່ບ້ານທັງໝົດທີ່ມີຄວາມຮູ້ທາງສັງຄົມຢ່າງກວ້າງຂວາງຄືກັບລານ, ແລະນາງໄດ້ຈັດການທຸກຢ່າງແລ້ວ. ນອກຈາກນັ້ນ, ລານຍັງໄດ້ກ່າວວ່ານາງຈະຮັບປະກັນວ່າຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວຈະບໍ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຫຼື ດູຖູກນາງ ແລະ ຄອບຄົວຂອງນາງ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈດຳເນີນການຕາມທີ່ລານຕ້ອງການ.
ໃນຕອນແລງນັ້ນ, Mạnh ໄດ້ໂທຫາບ້ານເພື່ອໃຫ້ທັງສອງຄອບຄົວສາມາດເຫັນໜ້າກັນ ແລະ ລົມກັນຜ່ານທາງ Zalo. ການພົບປະຄັ້ງທຳອິດລະຫວ່າງສອງຄອບຄົວໄດ້ນຳໄປສູ່ການຕົກລົງກັນຢ່າງໄວວາ, ຍ້ອນວ່າທັງສອງຝ່າຍຕ້ອງການໃຫ້ຄູ່ບ່າວສາວຈັດງານແຕ່ງງານທີ່ທັງສະດວກສະບາຍ, ທັນສະໄໝ ແລະ ມີອາລະຍະທຳ.
ຄືນນັ້ນ, ແມ່ແລະລູກສາວໄດ້ນອນນຳກັນ. ລູກສາວກຳລັງຈະແຕ່ງງານ ແລະ ຈະສາມາດນອນກັບແມ່ຂອງນາງໄດ້ອີກສອງສາມເທື່ອເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ລົມກັນກ່ຽວກັບພິທີໝັ້ນຂອງ Lanh ແລະ ສະໄໝກ່ອນຕອນທີ່ແມ່ຍັງນ້ອຍກ່ອນທີ່ຈະແຕ່ງງານກັບພໍ່ຂອງ Lanh. ແມ່ໄດ້ເລົ່າວ່າໃນຕອນນັ້ນ, ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຮູ້ວິທີການທໍ ຫຼື ຍ້ອມຜ້າດ້ວຍສີຄາມ, ແຕ່ແມ່ຕູ້ຂອງນາງໄດ້ສອນນາງທຸກຂັ້ນຕອນ. ເພື່ອກະກຽມສຳລັບງານແຕ່ງງານ, ແມ່ໄດ້ທໍຜ້າດ້ວຍຕົນເອງຈາກເສັ້ນໃຍ flax ເພື່ອເຮັດຜ້າ linen ສີຂາວ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຍ້ອມດ້ວຍສີຄາມ. ຂະບວນການຍ້ອມສີຄາມແມ່ນລະອຽດຫຼາຍ: ໃບສີຄາມຖືກແຊ່ນ້ຳ, ຈາກນັ້ນບີບເພື່ອສະກັດນ້ຳ, ປະສົມກັບປູນຂາວ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນແປ້ງກໍ່ປະໄວ້ໃຫ້ຕົກຕະກອນ. ໃບຂອງຕົ້ນ *Saussurea involucrata* ຖືກໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເທິງໄຟ, ປະສົມກັບຜົງສີຄາມ, ແລະ ຈາກນັ້ນປະສົມກັບນ້ຳທີ່ສະກັດຈາກຂີ້ເທົ່າໄມ້ເພື່ອສ້າງສີຟ້າເຂັ້ມ ແລະ ເຫຼື້ອມ. ຜ້າໄດ້ຖືກແຊ່ນ້ຳ ແລະ ຕາກແຫ້ງຫຼາຍຄັ້ງ, ໂດຍອັດຕາສ່ວນຂອງສ່ວນປະກອບແຕກຕ່າງກັນເພື່ອຜະລິດສີຄາມສີຟ້າ ແລະ ສີບົວທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ແຕ່ໜ້າວຽກທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່ສຸດແມ່ນການຍ້ອມຜ້າຄຸມຫົວ. ຫຼັງຈາກແຊ່ນ້ຳ ແລະ ຕາກແຫ້ງຫຼາຍຄັ້ງແລ້ວ ຜ້າພັນຄໍທີ່ມີຈຸດສີຂາວຈຶ່ງຖືວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ຍິງທີ່ມີທັກສະສູງ. ແມ່ຂອງຂ້ອຍມີຊື່ສຽງໃນດ້ານການຕັດຫຍິບ ແລະ ຫຍິບເສື້ອຜ້າທີ່ສວຍງາມຂອງນາງແບບ Nung. ສ່ວນທີ່ຍາກທີ່ສຸດຂອງການຫຍິບຊຸດ Nung ແມ່ນການຕິດກະດຸມ ແລະ ຫຍິບໃສ່ເສື້ອຜ້າດ້ວຍດ້າຍສີ, ຮັບປະກັນວ່າຮອຍຕໍ່ມີຄວາມສະໝໍ່າສະເໝີ ແລະ ເຫຼື້ອມ. ແມ່ຂອງຂ້ອຍເປັນຜູ້ຍິງທີ່ມີທັກສະໃນພາກພື້ນ; ເດັກຍິງຈາກທົ່ວໝູ່ບ້ານຊົມເຊີຍທັກສະການທໍຜ້າ, ການຍ້ອມສີຄາມ, ແລະ ການຕັດຫຍິບຂອງນາງ. ແມ່ຂອງຂ້ອຍມັກຜ້າປ່ານ ແລະ ສີຄາມ, ສະນັ້ນນາງຈຶ່ງຕັ້ງຊື່ລູກສາວທີ່ຮັກຂອງນາງວ່າ Lanh ດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈ ແລະ ຄວາມຫວັງ. ແມ່ຂອງຂ້ອຍເວົ້າວ່າປະຈຸບັນນີ້, ບໍ່ມີເດັກຍິງຄົນໃດຮູ້ວິທີການທໍ ຫຼື ຍ້ອມສີຄາມ; ເຄື່ອງນຸ່ງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນເຮັດຈາກຜ້າອຸດສາຫະກຳທີ່ເຮັດສຳເລັດຮູບທີ່ຂາຍໃນຕະຫຼາດ. Lanh, ເປັນເດັກຍິງທີ່ສະຫຼາດ ແລະ ມັກຮຽນ, ແນ່ນອນວ່າບໍ່ຮູ້ວິທີການປະຕິບັດຫັດຖະກຳພື້ນເມືອງເຫຼົ່ານັ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ກະກຽມຊຸດທີ່ສວຍງາມສຳລັບມື້ແຕ່ງງານຂອງ Lanh. ນາງ ລານ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບຜູ້ຊາຍກິງ, ແລະ ຖ້ານາງນຸ່ງຊຸດຄືກັບເຈົ້າສາວກິງໃນມື້ແຕ່ງງານຂອງນາງ, ນາງຄວນໃສ່ຊຸດສີຄາມທີ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍຫຍິບໃຫ້ສຳລັບພິທີໝັ້ນເພື່ອລະນຶກເຖິງປະເພນີຂອງຊົນເຜົ່ານຸ່ງ.
ນາງ ລານ ມີຄວາມຄິດເຫັນທີ່ແຕກຕ່າງ. ນາງຮູ້ສຶກວ່ານາງໄດ້ປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດໃນຕົວເມືອງ, ແລະ ເນື່ອງຈາກຄອບຄົວຂອງຜົວຂອງນາງເປັນຄົນກິງ, ມາຈາກນະຄອນຫຼວງ, ການນຸ່ງຊຸດນຸ່ງເສື້ອຂອງ ໜຸງ ສຳລັບພິທີໝັ້ນຢູ່ຮ້ານອາຫານຈະບໍ່ເໝາະສົມ. ນາງ ແລະ ໝ່າງ ໄດ້ສົນທະນາກັນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້; ທັງສອງຈະນຸ່ງເສື້ອອ້າວຫຍ່າວສີຂາວ (ຊຸດພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ) ໃນມື້ນັ້ນ, ແລະ ໃນມື້ແຕ່ງງານ, ນາງຈະນຸ່ງຊຸດແຕ່ງງານ, ຊຸດ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນທັງສອງກໍ່ນຸ່ງເສື້ອອ້າວຫຍ່າວສີແດງເພື່ອລະນຶກເຖິງໂອກາດທີ່ມີຄວາມສຸກຂອງພວກເຂົາ. ແມ່ຂອງ ລານ ໄດ້ອ້ອນວອນນາງວ່າ:
- ເນື່ອງຈາກງານແຕ່ງງານບໍ່ໄດ້ຈັດຂຶ້ນໃນບ້ານ, ພວກເຮົາຄວນນຸ່ງເຄື່ອງແບບດັ້ງເດີມເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໄກ, ສາມາດເຫັນລູກຫລານຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ລະນຶກເຖິງຮາກເຫງົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ແລນ ໄດ້ພຶມພຳບາງຢ່າງເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳເວົ້າຂອງແມ່ຂອງນາງ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍປ່ຽນຫົວຂໍ້.
ຫຼານ ແລະ ໝັນ ໄດ້ກັບຄືນໄປຮ່າໂນ້ຍເພື່ອເຮັດວຽກ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຫຼານໄດ້ຮັບສາຍຈາກແມ່ຂອງນາງ. ຫຼັງຈາກຖາມສອງສາມຄຳຖາມ, ແມ່ຂອງນາງໄດ້ບອກຫຼານວ່ານາງໄດ້ເອົາຊຸດຂອງໜິງທີ່ນາງກຽມໄວ້ໃຫ້ຫຼານໃສ່ໃນມື້ໝັ້ນຂອງນາງໃສ່ໃນກະເປົ໋າແຕ່ງໜ້າຂອງນາງ. ຫຼານບໍ່ຮູ້ວິທີໃສ່ຜ້າຄຸມຫົວ, ດັ່ງນັ້ນແມ່ຂອງນາງຈຶ່ງໄດ້ຫຍິບເສັ້ນດ້າຍເຂົ້າໄປໃນຮອຍພັບແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ຫຼານຕ້ອງເຮັດຄືການໃສ່ມັນໃສ່ຫົວຂອງນາງ ແລະ ດັດຮອຍພັບໃຫ້ກົງກັນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຂອບທັງສອງຊີ້ເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມມຸມກັນ. ໃນມື້ນັ້ນ, ແມ່ຂອງນາງກັງວົນວ່ານາງຈະບໍ່ມີເວລາພຽງພໍທີ່ຈະໃສ່ຜ້າຄຸມຫົວໃຫ້ຫຼານ. ນາງເວົ້າວ່ານາງໄດ້ລວບລວມຜ້າຢ່າງລະມັດລະວັງ, ມັດມັນໃຫ້ແໜ້ນດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍຫຼາຍຮ້ອຍເສັ້ນເພື່ອຍ້ອມສີມັນໃຫ້ເປັນຜ້າພັນຄໍลายຈຸດທີ່ສວຍງາມດັ່ງກ່າວ. ແມ່ຂອງນາງບອກຫຼານໃຫ້ຈື່ເອົາຊຸດນີ້ມາ, ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະໃສ່ມັນພຽງແຕ່ໄລຍະສັ້ນໆໃນມື້ໝັ້ນ. ໃນມື້ນັ້ນ, ພໍ່ແມ່ຂອງນາງຈະຢູ່ໃນເມືອງລໍຖ້າຫຼານມາຈາກຮ່າໂນ້ຍເພື່ອຕ້ອນຮັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວ.
ມື້ພິທີໝັ້ນຂອງ ລານ ໄດ້ມາຮອດ. ພໍ່ແມ່ຂອງ ລານ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຫຼາຍຄົນຈາກທັງສອງຝ່າຍຂອງຄອບຄົວ, ພ້ອມກັບລຸງທູ ຕົວແທນຂອງເຈົ້າສາວ, ໄດ້ມາຮອດຮ້ານອາຫານແຕ່ເຊົ້າ. ລານ ໄດ້ລໍຖ້າຄອບຄົວຂອງເຈົ້າສາວທັງໝົດຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ. ພິທີໝັ້ນໄດ້ຈັດຂຶ້ນທີ່ຮ້ານອາຫານທີ່ ລານ ໄດ້ຈັດໄວ້. ພື້ນທີ່ຫຼັກທີ່ທັງສອງຝ່າຍໄດ້ສົນທະນາກັນແມ່ນສະຫງ່າງາມ ແລະ ຕົກແຕ່ງຢ່າງຫຼູຫຼາ. ໂຕະ ແລະ ຕັ່ງທັງໝົດຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າປູໂຕະສີຂາວ ແລະ ຜ້າຄຸມຕັ່ງສີຂາວສະອາດ. ສ່ວນທີ່ໜ້າຕື່ນຕາຕື່ນໃຈທີ່ສຸດແມ່ນເວທີ, ເຊິ່ງມີພື້ນຫຼັງ ແລະ ດອກໄມ້ປະດັບປະດາຫຼາຍຊະນິດ, ແລະ ໄຟສີຕ່າງໆສ່ອງແສງຢ່າງສົດໃສ. ບໍ່ພຽງແຕ່ພໍ່ແມ່ຂອງ ລານ ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທັງສອງຝ່າຍຂອງຄອບຄົວບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໄປຮ້ານອາຫານທີ່ຫຼູຫຼາແບບນີ້ສຳລັບພິທີແຕ່ງງານມາກ່ອນ. ລານ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງນາງປັບຊຸດແຕ່ງກາຍໃຫ້ເປັນທາງການຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອຕ້ອນຮັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວ. ພໍ່ຂອງນາງໃສ່ເສື້ອ ແລະ ກາງເກງທີ່ ລານ ຫາກໍ່ຊື້ໃຫ້ລາວໃນລະຫວ່າງການໄປຢ້ຽມຢາມກັບ ມານ. ສ່ວນແມ່ຂອງ ລານ, ນາງບໍ່ໄດ້ໃສ່ຊຸດອ້າວຫ່ຽວແບບດັ້ງເດີມທີ່ລູກສາວຂອງນາງໄດ້ກະກຽມໄວ້ໃຫ້. ເຖິງວ່າ Lanh ຈະຊັກຊວນ, ແມ່ຂອງນາງຍັງໃສ່ຊຸດສີຄາມແບບດັ້ງເດີມທີ່ຫຍິບຢ່າງເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ. ນາງເວົ້າວ່າປະຈຸບັນນີ້, ບໍ່ຄ່ອຍມີຄົນໃສ່ກາງເກງຍ້ອມສີຄາມອີກຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໃສ່ກາງເກງຜ້າ satin ກັບເສື້ອ Nung ເພື່ອຄວາມເປັນທາງການ, ແລະນາງໃສ່ຜ້າຄຸມຫົວลายຈຸດອັນດຽວກັນກັບທີ່ນາງໃສ່ໃນມື້ແຕ່ງງານຂອງເອື້ອຍຂອງ Lanh. ພ້ອມກັບແມ່ຂອງນາງ, ປ້າ Nhinh ແລະປ້າ Thoi ກໍ່ໃສ່ຊຸດ Nung ຄືກັບແມ່ຂອງນາງ, ແຕ່ລະຄົນຖືກະເປົ໋າໜັງສີດຳນ້ອຍໆທີ່ຫ້ອຍຢູ່ບ່າ. ຜູ້ຍິງທັງສາມຄົນຊົມເຊີຍກັນແລະກັນ, ປັບຜ້າພັນຄໍຂອງກັນແລະກັນ, ແລະເບິ່ງຕົວເອງໃນກະຈົກດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ມີຄວາມສຸກແລະສົດໃສ. ຈາກນັ້ນ, ທັງສາມຄົນໄດ້ໃຊ້ໂອກາດນີ້ຂຶ້ນເວທີເພື່ອຖ່າຍຮູບ. ພວກເຂົາເບິ່ງມີຄວາມສຸກແລະມີຊີວິດຊີວາ, ຄືກັບວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນງານບຸນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ. ເມື່ອເຫັນ Lanh ໃສ່ຊຸດອ່າວຫ່ານສີຂາວຂອງນາງ, ແມ່ຂອງນາງໄດ້ຖາມຢ່າງອ່ອນໂຍນວ່າ:
- ເຈົ້າເອົາເຄື່ອງນຸ່ງພື້ນເມືອງຂອງນຸ່ງກັບມາບໍ່? ເອົາມາໃສ່ພາຍຫຼັງ, ໂອເຄບໍ? ຖ່າຍຮູບສອງສາມຮູບເພື່ອຂ້ອຍຈະໄດ້ເບິ່ງພວກມັນແລະຈະບໍ່ຄິດຮອດເຈົ້າຫຼາຍ.
ໂດຍຕອບສະໜອງຄວາມຄາດຫວັງຂອງແມ່ຂອງນາງ, ນາງ ລານ ກ່າວວ່າ:
"ຂ້ອຍລືມ! ນອກຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍຍັງໜຸ່ມຢູ່, ເວລາໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ, ແລະການນຸ່ງຊຸດສີຄາມນັ້ນຈະບໍ່ເໝາະສົມຢູ່ຮ້ານອາຫານ; ມັນຈະບໍ່ກົງກັບແບບຂອງມານ. ແລະແມ່! ເມື່ອຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວມາຮອດ, ກະລຸນາຢ່າເວົ້າພາສາໜຶງກັບໃຜ, ແມ່ນແຕ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາ!" ຫຼັງຈາກເວົ້າແລ້ວ, ລານກໍ່ຟ້າວໄປເຮັດໜ້າທີ່ຂອງນາງ.
ແມ່ຂອງ Lanh ບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ, ແຕ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າເລັກນ້ອຍປາກົດຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງນາງ. ລູກສາວຂອງນາງອາດຈະອາຍທີ່ເປັນ Nung ບໍ? ນາງຢ້ານວ່າຄອບຄົວ Kinh ຈະດູຖູກພໍ່ແມ່ຂອງນາງຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຍິນຊື່ເກີດຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ?
ຈາກນັ້ນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວກໍມາຮອດ. ຄະນະຜູ້ແທນທັງໝົດຂອງເຈົ້າບ່າວຕ່າງກໍຮູ້ສຶກແປກໃຈ ແລະ ງຶດງໍ້ຫຼາຍທີ່ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າສາວໄດ້ຕ້ອນຮັບພວກເຂົາຢ່າງສະຫງ່າງາມ, ຫຼູຫຼາ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່. ຊຸດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງລຸງຫງິນ, ແມ່ລານ, ແລະ ປ້າທ້າຍແມ່ນເປັນເອກະລັກສະເພາະ! ເພື່ອຕອບຄຳຖາມ ແລະ ຄວາມກັງວົນຂອງຄອບຄົວເຈົ້າບ່າວ, ລຸງທູ, ຕົວແທນຄອບຄົວເຈົ້າສາວ, ຍາດພີ່ນ້ອງ, ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ພະແນກວັດທະນະທຳຂອງບ້ານ, ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ:
- ທ່ານຍິງ ແລະ ທ່ານຊາຍໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວ, ອ້າຍ ແລະ ເອື້ອຍເຂີຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຊົນເຜົ່ານຸ່ງ, ເປັນຊາວກະສິກອນທີ່ລຽບງ່າຍ ແລະ ຊື່ສັດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກໜັກ ແລະ ເຮັດວຽກໜັກເພື່ອລ້ຽງດູລູກສາວຂອງເຂົາເຈົ້າຊື່ວ່າ ລານ, ຜູ້ທີ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ສຸດໃນບ້ານ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການລ້ຽງດູລູກ, ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສາມາດກໍ່ສ້າງເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າຄືນໃໝ່ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຍ້ອນຢ້ານວ່າຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວອາດຈະເຍາະເຍີ້ຍເຂົາເຈົ້າ, ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຊີນຄະນະຜູ້ແທນຂອງທ່ານມາທີ່ນີ້ເພື່ອຕ້ອນຮັບເຂົາເຈົ້າຢ່າງເໝາະສົມ. ພວກເຮົາຫວັງວ່າຈະໄດ້ຕ້ອນຮັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວທີ່ເຮືອນເຈົ້າສາວໃນນາປັດໃນວັນທີ່ໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ສຳລັບຊຸດນຸ່ງຊຸດນຸ່ງຊຸດນຸ່ງນີ້, ມັນເປັນຊຸດພື້ນເມືອງ, ຍ້ອມດ້ວຍສີຄາມຈາກອະດີດ. ໂດຍລະນຶກເຖິງປະເພນີທີ່ສືບທອດມາຈາກບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາໃສ່ມັນໃນໂອກາດສຳຄັນ; ມັນເປັນທັງຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ລັກສະນະທາງວັດທະນະທຳ, ທ່ານຍິງ ແລະ ທ່ານຊາຍ.
ເພື່ອຕອບລຸງທູ, ພໍ່ຂອງມານກໍ່ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ:
- ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຊື່ ໝັນ ໄດ້ພົບ ແລະ ຕົກຫລຸມຮັກກັບລູກສາວຂອງເຈົ້າຊື່ ລານ, ນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮູ້ຈັກກັນ. "ພໍ່ແມ່ຜົວແມ່ເມຍແມ່ນຄອບຄົວດຽວກັນ," ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນຮ່າໂນ້ຍ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍ່ເປັນຄົນທຳມະດາທີ່ເຮັດວຽກ. ຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຈຳແນກເຊື້ອຊາດ ຫຼື ຄວາມຮັ່ງມີ, ສະນັ້ນເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກັງວົນ. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວຄວນມາເຮືອນຂອງເຈົ້າເພື່ອຖະຫວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ໝັນຍັງນ້ອຍ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າໃຈມາລະຍາດ, ສະນັ້ນລາວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ແນະນຳພັນລະຍາຂອງລາວ, ແລະ ພວກເຮົາຄິດວ່າມັນເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າມາຈາກຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ລ້ຽງດູລູກສາວທີ່ມີພອນສະຫວັນດັ່ງກ່າວ; ພວກເຮົາຄວນຮູ້ສຶກຂອບໃຈ. "ເມື່ອຢູ່ໃນໂລມ, ເຮັດຄືກັບຊາວໂລມັນເຮັດ," ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ກັງວົນຫຼາຍເກີນໄປກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ. ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງຜູ້ຍິງແມ່ນສວຍງາມຫຼາຍ. ແຕ່ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ໃສ່ຊຸດ ໜິງ ກັບພັນລະຍາຂອງເຈົ້າ?
ພໍ່ທັງສອງຫົວຂວັນອອກມາຢ່າງມ່ວນຊື່ນ, ແລະແມ່ເຖົ້າກໍ່ໄດ້ຍ້ອງຍໍສະເໜ່ຂອງແມ່ຂອງລານ, ໂດຍກ່າວວ່າແມ່ຂອງລາວຕ້ອງງາມຫຼາຍຕອນຍັງນ້ອຍ. ທັງສີ່ຄົນໄດ້ຍົກຈອກຂຶ້ນເພື່ອອວຍພອນກອງປະຊຸມ ແລະ ການເສີມສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງສອງຄອບຄົວ. ແມ່ຂອງລານບໍ່ຮູ້ສຶກບໍ່ໝັ້ນໃຈອີກຕໍ່ໄປກ່ຽວກັບການເວົ້າພາສາຫວຽດນາມທີ່ບໍ່ຄ່ອງແຄ້ວ, ແລະແມ່ເຖົ້າທັງສອງໄດ້ນັ່ງຮ່ວມກັນ, ສົນທະນາກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກກ່ຽວກັບຄອບຄົວ, ລູກໆ, ແລະຮີດຄອງປະເພນີຂອງພາກພື້ນຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ພິທີໝັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢ່າງມີຄວາມສຸກສຳລັບທັງສອງຄອບຄົວ, ວັນແຕ່ງງານໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້, ແລະ ພິທີແຕ່ງງານໄດ້ຖືກຕົກລົງກັນ, ໂດຍຂະບວນແຫ່ຂອງເຈົ້າສາວຈະປະຕິບັດຕາມຮີດຄອງປະເພນີຂອງຊົນເຜົ່າ Nung ແລະ ມາຮອດຈາກບ້ານຂອງເຈົ້າສາວທີ່ Na Pat. ທຸກຄົນຕ່າງກໍລໍຖ້າຢ່າງກະຕືລືລົ້ນກັບການພົບປະກັນໃນມື້ແຕ່ງງານຂອງຄູ່ບ່າວສາວ Manh ແລະ Lanh ເພື່ອຮຽນຮູ້ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ Nung.
ຫຼັງຈາກພິທີໝັ້ນ, ຫຼານຮູ້ສຶກສັບສົນ ແລະ ບໍ່ສະບາຍໃຈຍ້ອນຄຳເວົ້າຂອງພໍ່ຂອງມານ: "ມັນຈະເປັນການເໝາະສົມທີ່ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບ່າວຈະມາເຮືອນເພື່ອຖະຫວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນພະບຸລຸດ..." ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງລຸງຖູຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ໃນຫູຂອງນາງ: "ເຄື່ອງນຸ່ງພື້ນເມືອງຂອງເຜົ່າໜິງ... ເປັນທັງຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງຂອງວັດທະນະທຳ." ເມື່ອຄິດເຖິງເລື່ອງນີ້, ຫຼານຮູ້ສຶກວ່າຕື້ນຕັນໃຈ; ແທນທີ່ຈະພູມໃຈໃນສິ່ງງ່າຍໆ, ນາງເຄີຍອາຍພວກມັນ.
ລານໄດ້ເປີດຖົງຢາງສີຟ້າ ແລະ ເອົາຊຸດສີຄາມອອກມາເບິ່ງ. ທັງເສື້ອ ແລະ ກາງເກງຖືກພັບໄວ້ດ້ານໃນອອກ, ແມ່ຂອງນາງໄດ້ພັບໄວ້ຢ່າງເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ. ເສື້ອສີຄາມເຂັ້ມທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າລີນິນຍັງມີຮອຍພັບເດີມຢູ່. ລານໄດ້ຫັນມັນອອກທາງຂວາ ແລະ ກວດເບິ່ງແຕ່ລະກະດຸມ. ກະດຸມເຮັດດ້ວຍຜ້າທັງໝົດ, ຕິດຢູ່ກັບເສື້ອດ້ວຍດ້າຍສີ, ຮອຍຕໍ່ສະເໝີກັນຢ່າງສົມບູນ, ດ້າຍສີແດງເຫຼື້ອມເປັນເງົາ ແລະ ໃໝ່. ແຂນເສື້ອ ແລະ ຮອຍຕໍ່ທີ່ບ່າໄຫລ່ມີຂອບດ້ວຍຜ້າສີດຳເຫຼື້ອມ, ບ່າໄຫລ່ ແລະ ຂ້າງຂອງເສື້ອມີຜ້າລາຍດອກໄມ້, ແລະ ຜ້າລາຍດອກໄມ້ປະດັບຄໍເສື້ອ, ຕາມຂ້າງຂອງເສື້ອບ່ອນທີ່ມີຮອຍແຕກ, ແຕ່ລະດ້ານມີດ້າຍສີ, ພວງມາໄລກໍ່ຖືກມັດຢ່າງສວຍງາມ. ກາງເກງຍັງເຮັດດ້ວຍຜ້າລີນິນ, ຫຍິບແບບຫຼວມໆ ພ້ອມດ້ວຍສາຍຮັດແອວ. ແມ່ຂອງນາງເວົ້າວ່າໃນສະໄໝກ່ອນບໍ່ມີເຕົາລີດ, ສະນັ້ນເຂົາເຈົ້າຕ້ອງພັບ ແລະ ກົດສິ່ງຂອງໜັກໆໃສ່ເສື້ອຜ້າເພື່ອຮັກສາໃຫ້ມັນຮາບພຽງ; ມີແຕ່ເສື້ອຜ້າໃໝ່ເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຮອຍພັບດັ່ງກ່າວ. ລານໄດ້ເອົາຜ້າພັນຄໍທີ່ແມ່ຂອງນາງຕິດໄວ້ແລ້ວ. ນາງໄດ້ກວດເບິ່ງຈຸດສີຂາວແຕ່ລະຈຸດຢູ່ເທິງຜ້າພັນຄໍ, ແຕ່ລະຈຸດນ້ອຍກວ່າປາຍໄມ້ຄ້ອນ, ແລະມີຫຼາຍຮ້ອຍຈຸດ. ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຈຸດສີຂາວແຕ່ລະຈຸດ, ແມ່ຂອງນາງໄດ້ໃຊ້ເວລານັບບໍ່ຖ້ວນເພື່ອເກັບຜ້າ ແລະ ເສັ້ນດ້າຍເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ສີຄາມຊຶມເຂົ້າໄປໃນຈຸດນັ້ນ. ບັດນີ້ ລານ ເຂົ້າໃຈວ່າຊື່ເຕັມຂອງຊົນເຜົ່າ ນຶ້ງ ໃນບ້ານເກີດຂອງນາງ, ນຶ້ງພານ ສະລິງ ຮວາລາຍ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ "ຫົວ ນຶ້ງພານ ສະລິງ ທີ່ມີຈຸດສີຂາວ," ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຜ້າພັນຄໍທີ່ຍ້ອມດ້ວຍສີຄາມ ແລະ ຈຸດສີຂາວ. ລານ ໃສ່ຊຸດທັງໝົດ ແລະ ເບິ່ງຕົວເອງໃນກະຈົກ, ຍິ້ມໃຫ້ຕົວເອງ. ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ພັບມັນກັບຄືນສູ່ຮູບຊົງເດີມຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ເກັບມັນໄວ້ໃນກະເປົາເດີນທາງຢ່າງເປັນລະບຽບ.
ໜຶ່ງເດືອນຕໍ່ມາ, ໃນມື້ທີ່ມີແດດສົດໃສທີ່ສວຍງາມ, ແມ່ຂອງ Lanh ໄດ້ເຫັນຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຢ່າງຢູ່ໃນໂທລະສັບຂອງນາງ. ນາງໄດ້ເປີດມັນ ແລະ ພົບວ່າ Lanh ໄດ້ສົ່ງຮູບພາບຫຼາຍຮູບໃຫ້ນາງໃນຊຸດພື້ນເມືອງຂອງ Nung ທີ່ແມ່ຂອງນາງໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້. ບາງຮູບສະແດງໃຫ້ເຫັນ Lanh ຢູ່ຄົນດຽວ, ບາງຮູບຢູ່ກັບຫຼາຍຄົນ, ບາງຮູບສະແດງ, ບາງຮູບຮັບລາງວັນ... ໃນທຸກໆຮູບ, ໃບໜ້າຂອງນາງເປັ່ງປະກາຍ ແລະ ສວຍງາມ. ຫລານໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມຍາວໆຫາແມ່ຂອງນາງວ່າ: “ແມ່, ຂ້ອຍໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງບໍລິສັດໃນການແຂ່ງຂັນຊຸດພື້ນເມືອງໃນງານບຸນຊົນເຜົ່າທີ່ບ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ທ່ອງທ່ຽວຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ. ຂ້ອຍໄດ້ຮັບລາງວັນທີສອງ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ໃສ່ຊຸດພື້ນເມືອງຊົນເຜົ່າ, ແຕ່ພວກມັນເປັນຊຸດທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ມີຮູບແບບທີ່ທັນສະໄໝ. ທຸກຄົນຍ້ອງຍໍຂ້ອຍທີ່ໃສ່ຊຸດພື້ນເມືອງຂອງຫລານຢ່າງສວຍງາມ. ຜ້າແບບຊົນນະບົດ ແລະ ສີຄາມຈາກໃບໄມ້ໄດ້ສ້າງຮູບລັກສະນະທີ່ເປັນເອກະລັກເພາະວ່າຊຸດຂອງຫລານບໍ່ໄດ້ສູນເສຍ ຫຼື ຈືດຈາງ. ເລື່ອງຂອງຂ້ອຍເອງ, ໃນຖານະທີ່ເປັນຄົນໜຸ່ມ, ຊົນເຜົ່າທີ່ທັນສະໄໝທີ່ເຄີຍລືມມັນ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໃສ່ຊຸດຄາມຢ່າງພາກພູມໃຈ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄະນະກຳມະການ ແລະ ຜູ້ຊົມປະທັບໃຈ. ຂອບໃຈ, ແມ່, ທີ່ຮັກສາຊຸດຂອງຫລານທີ່ຍ້ອມສີຄາມແບບດັ້ງເດີມ. ຕອນນີ້ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈແລ້ວວ່າເປັນຫຍັງແມ່ຈຶ່ງຢາກໃຫ້ຂ້ອຍໃສ່ຊຸດຄາມນີ້ໃນມື້ສຳຄັນນີ້; ຂ້ອຍຈະຮັກສາມັນໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ.” ແມ່ຂອງຫລານໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມໃຫ້ພໍ່ຂອງຫລານອ່ານອອກສຽງ. ຫຼັງຈາກຟັງແລ້ວ, ຫລານກໍ່ຮ້ອງໄຫ້, ຊົມເຊີຍແຕ່ລະຮູບ. ຫລານມັກຮູບຂອງຫລານທີ່ມີປາຍຜ້າພັນຄໍປົກມຸມໃບໜ້າຂອງນາງຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃນຮູບຖ່າຍ, ລານເບິ່ງອ່ອນໂຍນແລະຂີ້ອາຍ, ແລະຜູ້ຍິງຮູ້ສຶກຄືກັບວ່ານາງກຳລັງເຫັນພາບສະທ້ອນຂອງຕົວເອງຈາກອະດີດ. ຫຼັງຈາກເບິ່ງຮູບແລ້ວ, ນາງໄດ້ໂທຫາລານວ່າ:
- ລູກສາວເອີຍ! ພໍ່ບອກໃຫ້ເຈົ້າໃສ່ຊຸດ Nung ຄືກັບທີ່ແມ່ຂອງເຈົ້າເຄີຍໃສ່! ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງແຕ່ວ່າເຈົ້າງາມກວ່າ, ງາມກວ່າ, ແລະມືຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປື້ອນດ້ວຍສີຄາມຄືແມ່ຂອງເຈົ້າ.
ພໍ່ຂອງລານ ນັ່ງຢູ່ໃກ້ໆ ແລະ ຟັງການສົນທະນາຂອງແມ່ ແລະ ລູກສາວ ໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນວ່າ:
- ໃນຕອນນັ້ນ, ຂ້ອຍຫຼົງໄຫຼແມ່ຂອງລາວ, ຂ້ອຍຍັງຫຼົງໄຫຼມືຂອງລາວທີ່ເປື້ອນດ້ວຍສີຄາມ. ທຸກໆຄັ້ງທີ່ພວກເຮົາພົບກັນ, ລາວຈະເຊື່ອງມືຂອງລາວໄວ້ໃນຊຸດຂອງລາວ. ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະມີມືແບບນັ້ນ.
ລານຍິ້ມແລະເວົ້າກັບແມ່ຂອງນາງວ່າ:
- ທຸກຄົນປະຫຼາດໃຈຫຼາຍເມື່ອຂ້ອຍອວດເສື້ອຜ້າທີ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍເຮັດ, ໂດຍເວົ້າວ່າລາວເປັນຊ່າງຝີມືແທ້ໆ. ເຄື່ອງນຸ່ງພື້ນເມືອງຊົນເຜົ່າຊ່ວຍຮັກສາວັດທະນະທໍາຂອງພວກເຮົາ, ແມ່.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baolangson.vn/bo-ao-cham-bi-bo-quen-5078270.html
(0)