ສຸສານໃນຕອນບ່າຍຖືກອາບດ້ວຍແສງແດດທີ່ແຮງກ້າ ແລະ ຮ້ອນແຮງ.

ທຸກໆຄັ້ງທີ່ເດືອນກໍລະກົດມາຮອດ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈກັບບົດກະວີຂອງເດືອນກໍລະກົດ - ບົດກະວີທີ່ຍັງຄົງຢູ່, ຄືກັບການເຕືອນເຖິງຄວາມກະຕັນຍູຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ຂ້ອຍຮູ້ຈັກ ແລະ ຮັກ "The Whip of Those Days" ໂດຍ Dinh Pham Thai, ຂຽນໃນຫົວຂໍ້ "ການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ທະຫານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ແລະ ຜູ້ເສຍສະລະຊີວິດ." "ຄັ້ງໜຶ່ງ, ເຈົ້າເປັນຄົນຫຼິ້ນຊູ້, ເຈົ້າຫຼິ້ນ / ອອກຈາກບ້ານໝົດມື້ / ແສ້ຕົກໃສ່ຮ່າງກາຍທີ່ບາງໆຂອງເຈົ້າ / ທຳຮ້າຍມືແມ່ຂອງເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງແມ່ຕູ້ຂອງເຈົ້າເຈັບ / ດຽວນີ້ເຈົ້າຢູ່ໃສ, ໄກ? / ກະດູກຈຳນວນໜຶ່ງ, ບໍ່ມີບ້ານ, ຫຼົງທາງຕະຫຼອດໄປ / ເທືອກເຂົາ Trường Sơn, ພື້ນທີ່ຂຽວອຸ່ມທຸ່ມ / ດິນດຳ, ດິນແດງ, ດິນແບບໃດ, ບ່ອນທີ່ເຈົ້າຖືກຝັງ? / ຂາຂອງຂ້ອຍສັ່ນ, ຂ້ອຍຄຸ້ນຫາໄມ້ເທົ້າທີ່ເກົ່າ / ຢ້ານທີ່ຈະແຕະແສ້ທີ່ຍັງຄ້າງຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ..."

ພາບປະກອບ: ຫງອກ ຢຸຍ

ບົດກະວີບໍ່ມີສຽງຮ້ອງໄຫ້, ຄືກັບວ່າ "ນ້ຳຕາໄດ້ຖືກກັກໄວ້," ແຕ່ດ້ວຍເຫດຜົນບາງຢ່າງ, ທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍອ່ານມັນຄືນ, ນ້ຳຕາກໍ່ໄຫຼອອກມາຢ່າງງຽບໆ. ບາງທີອາລົມຂອງແມ່ທີ່ລູກຊາຍຂອງລາວເສຍຊີວິດໃນສົງຄາມອາດຈະສຳຜັດກັບສະຖານທີ່ເລິກໆໃນຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍເຫັນຮູບພາບຂອງປ້າແລະແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃນນັ້ນ.

ລຸງຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກຝັງຢູ່ ແຂວງກວາງຈິ ຕອນທີ່ລາວມີອາຍຸພຽງຊາວກວ່າປີ. ເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດ, ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ຄົ້ນຫາຜ່ານສຸສານຂອງຊົນນະບົດທີ່ມີແສງແດດສ່ອງເຖິງ ແລະ ມີລົມພັດແຮງແຫ່ງນີ້, ແຕ່ບໍ່ເຫັນຮ່ອງຮອຍຂອງລາວເລີຍ. ແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍບໍ່ສາມາດລໍຖ້າໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ໄດ້ເສຍຊີວິດໄປ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ເຈັບປວດ. ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຍັງສືບຕໍ່ຄົ້ນຫາຢ່າງງຽບໆ, ໂສກເສົ້າຕໍ່ແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ຜົມຂອງລາວປ່ຽນເປັນສີເທົາຍ້ອນອາຍຸ, ຍັງທຸກທໍລະມານກັບບ່ອນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຂອງລູກຊາຍຂອງລາວ; ແລະ ສຳລັບລຸງຂອງຂ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ອຸທິດຊີວິດໄວໜຸ່ມຂອງລາວໃຫ້ກັບປະເທດຊາດ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມຈາກຄອບຄົວຂອງລາວ.

ແລ້ວ, ຕອນບ່າຍມື້ໜຶ່ງ, ປະມານສິບຫ້າປີກ່ອນ, ກ່ອນເທດສະການປີໃໝ່ຈີນ, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບສາຍຈາກພໍ່ຂອງຂ້ອຍ. ສຽງຂອງລາວສັ່ນສະເທືອນ, ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ: “ລູກຂອງຂ້ອຍ, ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍຄົນໜຶ່ງເວົ້າວ່າເຂົາເຈົ້າອ່ານໃນໜັງສືພິມກອງທັບປະຊາຊົນວ່າຊື່ຂອງລຸງຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນບັນດາຫລຸມຝັງສົບທີ່ບໍ່ມີຊື່ໃນແປງທີສອງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງສຸສານນັກຮົບເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊາດເມືອງໂຢລິງ. ຫລຸມຝັງສົບເຫຼົ່ານີ້ເບິ່ງຄືວ່າໄດ້ຖືກຍ້າຍໄປຢູ່ທີ່ນີ້ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້. ໃນພື້ນທີ່ນີ້, ມີພຽງຫລຸມຝັງສົບດຽວທີ່ມີຊື່. ມັນແມ່ນຫລຸມຝັງສົບຂອງນັກຮົບເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊາດ ເລ ດິ່ງ ຢື (ໂຫ ຖວ) - ນັກຂ່າວຂອງໜັງສືພິມກອງທັບປະຊາຊົນ. ລາວໄດ້ເສຍຊີວິດໃນວັນທີ 21 ມັງກອນ 1968.” ຂ້ອຍຫາຍໃຈບໍ່ອອກ. ນ້ຳຕາໄຫຼອອກມາຢ່າງງຽບໆ.

ຈາກນັ້ນ, ຕອນບ່າຍມື້ໜຶ່ງທີ່ມີຝົນຕົກ, ພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ຕິດຕາມລຸງຂອງຂ້ອຍໄປທີ່ສຸສານ, ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະອອກໄປແລ້ວ. ລູກຢູ່ແຂວງກວາງຈິ, ຢ່າລືມໄປຢ້ຽມຢາມລຸງຂອງເຈົ້າເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງລາວອົບອຸ່ນ!" ຕາຂອງຂ້ອຍໄຫຼອອກມາດ້ວຍນໍ້າຕາ. ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເຈັບປວດດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຂອງການຈາກໄປ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ທຸກໆເດືອນກໍລະກົດ, ຂ້ອຍຈະເອົາເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ຊໍ່ດອກໄມ້ສີຂາວໄປສຸສານຄົນດຽວ. ຂ້ອຍຈະຈູດທູບຢູ່ແຕ່ລະແຖວຂອງຫລຸມຝັງສົບ ໃນຂະນະທີ່ທ່ອງບົດກະວີທີ່ໂສກເສົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ.

ອາຍຸສູງມັກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ; ຜູ້ສູງອາຍຸມັກຈະຍຶດຕິດກັບຄວາມຊົງຈຳທີ່ຂົມຂື່ນຂອງຊີວິດເພື່ອເບິ່ງມື້ເວລາຜ່ານໄປ. ກະແສຄວາມຊົງຈຳຂອງແມ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ. ແລະບາງທີຄວາມທໍລະມານທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງນາງແມ່ນ "ການແສ້ຂອງແສ້." ນັກກະວີມີຄວາມລະອຽດອ່ອນແທ້ໆໃນການໃຊ້ຄຳວ່າ "ລົ້ມລົງ" ແທນທີ່ຈະເປັນຄຳກິລິຍາອື່ນໆທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

"ການລົ້ມລົງ" ເປັນສຳນວນທີ່ສຸພາບ, ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຜູ້ອ່ານ. "ລູກຢູ່ໃສ, ລູກ?" "ແຜ່ນດິນໃດຈະຝັງເຈົ້າ?" ຕົວຈິງແລ້ວແມ່ນຄຳຖາມ - ຄຳຖາມທາງວາຈາເຊັ່ນ: ນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມຊົງຈຳ. ສິ່ງທີ່ຜິດປົກກະຕິຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນການບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍຄຳຖາມຢູ່ທ້າຍປະໂຫຍກ.

ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖາມຕົວເອງດ້ວຍຄຳຖາມນີ້. ເວລາຍືດຍາວອອກໄປຢ່າງບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ, ອະວະກາດກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ; ນາງຈະພົບລູກຊາຍຂອງນາງຢູ່ໃສ? ຂ້ອຍນຶກພາບແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍ, ຜົມຂອງນາງກຳລັງປ່ຽນເປັນສີເທົາ, ນັ່ງຢູ່ໜ້າປະຕູທຸກໆຕອນບ່າຍ, ແນມເບິ່ງອະວະກາດກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ, ລໍຖ້າຂ່າວຂອງລູກຊາຍຂອງນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍກັບມາ... ແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍໄດ້ແບກຄວາມໂສກເສົ້າອັນເຈັບປວດນັ້ນໄປກັບນາງໄປຍັງດິນແດນແຫ່ງເມກຂາວໃນຕອນບ່າຍລະດູໜາວ...

ຫຼາຍປີຜ່ານໄປ, ແລະດຽວນີ້ສາຍຕາຂອງແມ່ຂ້ອຍເລີ່ມເສື່ອມລົງ, ຂາອ່ອນເພຍ, ແຕ່ຄວາມເສຍໃຈຍັງຄົງຢູ່. ເບິ່ງຄືວ່າແມ່ຈະໝົດສະຕິ, ຮູ້ສຶກ "ຜິດ" ຕໍ່ຂ້ອຍຢູ່ສະເໝີ, ແຕ່ບໍ່ມີໂອກາດທີ່ຈະເວົ້າຄຳປອບໃຈອີກຕໍ່ໄປ. ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເຈັບປວດນີ້ຍັງຄົງຢູ່ທຸກໆມື້.

"ແສ້" ຂອງອະດີດຍັງຄົງຈາລຶກຢູ່ໃນໃຈຂອງແມ່ຂ້ອຍຢ່າງຈະແຈ້ງ. ແປວໄຟຂອງສົງຄາມໄດ້ມອດລົງດົນແລ້ວ, ບາດແຜຂອງສົງຄາມໄດ້ຫາຍດີຕາມການເວລາ, ແຕ່ຢູ່ໃນຈິດວິນຍານຂອງແມ່ ແລະ ຄອບຄົວທີ່ຄົນທີ່ຮັກໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາ, ຍັງມີຄວາມເຈັບປວດຂອງສົງຄາມຢູ່. ຫຼາຍຄັ້ງໃນເດືອນກໍລະກົດ, ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ຢືນຢູ່ທ່າມກາງແຖວຫີນອະນຸສອນ, ຂ້ອຍໄດ້ທ່ອງບົດກະວີຢ່າງງຽບໆ. ຕອນບ່າຍນີ້, ອີກຕອນບ່າຍແບບນີ້. ຕົ້ນ paulownia ດັງກ້ອງຢູ່ໃນແສງແດດ ແລະ ລົມ, ລະດູການແລ້ວລະດູການເລົ່າ.

ສຽງນົກກະຈອກຮ້ອງຫາເຈົ້າດັງກ້ອງມາຈາກຂອບຟ້າ. ຄວັນທູບລອຍຂຶ້ນໃນຍາມຄ່ຳຄືນທີ່ມືດມົວ. ແຖວຫີນອະນຸສອນສະຖານທີ່ຝັງສົບຢືນຢູ່ຢ່າງງຽບໆຄຽງຄູ່ກັນ, ຄືກັບທະຫານທີ່ເດີນທັບໄປສູ້ຮົບ. ຂ້ອຍໄດ້ວາງໄມ້ທູບຫອມຢ່າງງຽບໆໃສ່ແຕ່ລະຫລຸມຝັງສົບໃນສ່ວນທີສອງ, ມຸມຂວາມື, ບ່ອນທີ່ມີພຽງຫລຸມຝັງສົບດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຊື່.

ລະດູການນີ້, ໂຢລິງຖືກອາບແດດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນແຮງກ້າ. ກິ່ນຫອມຂອງຄວາມກະຕັນຍູຍັງຄົງຢູ່, ກິ່ນຫອມຂອງມັນເຕັມໄປດ້ວຍສຽງເພງຂອບພຣະຄຸນ.

ທຽນລາມ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/chieu-nghia-trang-duom-nong-nang-lua-187390.htm