ປຶ້ມຫົວນີ້ອຸດົມສົມບູນທາງດ້ານອາລົມ ແລະ ຊີ້ໄປສູ່ແສງສະຫວ່າງ.

(CLO) ປຶ້ມຫົວນີ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດການສະທ້ອນຄືນກ່ຽວກັບບຸກຄົນ ແລະ ເຫດການຕ່າງໆ, ກ່ຽວກັບຜູ້ຂຽນ ແລະ ຜົນງານ.

Công Luận•30/05/2026

1. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບນາງ ດັງ ທິ ເຟືອງຖາວ ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 2004 ເມື່ອໜັງສືພິມ ກອງທັບປະຊາຊົນ , ໂດຍປະສານງານກັບຄະນະກຳມະການສູນກາງ ສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມກອມມູນິດໂຮ່ຈິມິນ, ໄດ້ຈັດການແຂ່ງຂັນເພື່ອຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບວັນຄົບຮອບ 50 ປີຂອງໄຊຊະນະດຽນບຽນຟູ. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າປະທັບໃຈຫຼາຍກັບວິທີທີ່ແຫຼມຄົມ ແລະ ເຂົ້າໃຈງ່າຍຂອງຫົວໜ້າພະແນກໂຄສະນາຂອງຄະນະກຳມະການສູນກາງສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມຍິງທີ່ໄດ້ສະເໜີມາດຕະການເພື່ອເຮັດໃຫ້ການແຂ່ງຂັນບໍ່ເປັນທາງການ ແລະ ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນ. ໃນຕົ້ນປີ 2008, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບໜ້າທີ່ເປັນບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມ ຮ່າໂນ້ຍ ມອຍ . ດ້ວຍການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງນາງ ເຟືອງຖາວ, ຄະນະກຳມະການສູນກາງສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມ ແລະ ໜັງສືພິມ ຮ່າໂນ້ຍມອຍ ໄດ້ລົງນາມໃນໂຄງການຮ່ວມມື, ໂດຍສຸມໃສ່ການຈັດການແຂ່ງຂັນຮ່ວມກັນເພື່ອຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບວັນຄົບຮອບ 1000 ປີ ຂອງທັງລອງ - ຮ່າໂນ້ຍ. ນີ້ແມ່ນສອງການແຂ່ງຂັນທີ່ມີຄວາມໝາຍ ທາງດ້ານການເມືອງ ແລະ ສັງຄົມຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ສ້າງຜົນກະທົບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ໄດ້ຮັບການເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງກະຕືລືລົ້ນຈາກທຸກຂະແໜງການຂອງປະຊາກອນ, ໂດຍສະເພາະຈາກສະມາຊິກສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມທົ່ວປະເທດ. ທ່ານນາງ ດັ້ງທິເຟືອງຖາວ, ຫົວໜ້າກົມໂຄສະນາສູນກາງຂອງສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມ, ໄດ້ມີການປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ, ສ້າງສັນ ແລະ ອຸທິດຕົນຢ່າງສູງຕໍ່ຜົນສຳເລັດຂອງການແຂ່ງຂັນສອງຄັ້ງ.

ຜ່ານວຽກງານຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມເຊິ່ງກັນແລະກັນຫຼາຍຂຶ້ນ. ໂດຍຮູ້ສຶກວ່ານາງ ເຟືອງຖາວ ມີຄວາມຮູ້ຫຼາຍກ່ຽວກັບວຽກງານຂ່າວ, ບາງຄັ້ງຂ້ອຍໄດ້ສົ່ງບົດຄວາມຂອງຂ້ອຍໃຫ້ນາງອ່ານກ່ອນພິມເຜີຍແຜ່, ແລະຂ້ອຍມັກຈະໄດ້ຮັບຄຳເຫັນ ແລະ ຄຳແນະນຳທີ່ກົງໄປກົງມາ ແລະ ເລິກເຊິ່ງ. ຂ້ອຍເວົ້າຕະຫຼົກໆວ່າ, "ດ້ວຍພອນສະຫວັນດັ່ງກ່າວ, ມັນຈະເປັນການເສຍເວລາຖ້າບໍ່ເຮັດວຽກໃນວຽກງານຂ່າວ." ຈາກນັ້ນ, ໃນປີ 2009, ຄືກັບວ່າພະເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງນາງເປັນຮອງບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມ ແທ່ງນຽນ . ຂ້ອຍຄິດຢ່າງລັບໆວ່າຜູ້ນຳມີສາຍຕາທີ່ຕັ້ງໃຈໃນການຕັດສິນໃຈດັ່ງກ່າວ. ສຳລັບຕົວຂ້ອຍເອງ, ໃນຕົ້ນປີ 2010, ໃນຂະນະທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ທີ່ ຮ່າໂນ້ຍມອຍ , ຂ້ອຍໄດ້ຖືກຍ້າຍໄປເປັນຫົວໜ້າພະແນກໂຄສະນາຂອງຄະນະກຳມະການພັກນະຄອນຮ່າໂນ້ຍ. ເມື່ອພົບນາງ, ຂ້ອຍເວົ້າຕະຫຼົກໆວ່າ, "ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາໄດ້ປ່ຽນບົດບາດ: ເຈົ້າກຳລັງປ່ຽນຈາກການໂຄສະນາໄປສູ່ວຽກງານຂ່າວ, ແລະຂ້ອຍກຳລັງປ່ຽນຈາກວຽກງານຂ່າວໄປສູ່ວຽກງານໂຄສະນາ."

ໃນລະຫວ່າງ 13 ປີ ທີ່ເປັນຮອງບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມ ແທ່ງນຽນ , ທ່ານນາງ ເຟືອງຖາວ ໄດ້ປະກອບສ່ວນຫຼາຍຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນ, ຊ່ວຍໃຫ້ໜັງສືພິມມີຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະ ສົດຊື່ນ, ມີຈິດໃຈທີ່ໜຸ່ມແໜ້ນ ແລະ ມີຄວາມຊື່ສັດ. ມັນແມ່ນໜຶ່ງໃນໜັງສືພິມທີ່ມີຍອດຈຳໜ່າຍຫຼາຍທີ່ສຸດ, ບາງຄັ້ງກໍ່ມີຍອດຈຳໜ່າຍຫຼາຍກວ່າ 400,000 ສະບັບຕໍ່ມື້. ບໍ່ພຽງແຕ່ເຂັ້ມແຂງໃນດ້ານການພິມເທົ່ານັ້ນ, ແທ່ງນຽນ ຍັງເປັນໜຶ່ງໃນໜັງສືພິມທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດທີ່ສຸດໃນຫວຽດນາມໃນການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ, ດ້ວຍຜະລິດຕະພັນຂ່າວໃນເວທີດິຈິຕອນທີ່ມີຄວາມດຶງດູດໃຈສູງ ແລະ ຢູ່ໃນອັນດັບຕົ້ນໆໃນດ້ານການຈະລາຈອນ. ຍັງມີອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢາກເພີ່ມ: ໃນລະຫວ່າງຫຼາຍກວ່າຫົກປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຮອງປະທານປະຈຳຂອງສະມາຄົມນັກຂ່າວຫວຽດນາມ, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ເປັນປະທານຮ່ວມໃນການຖະແຫຼງຂ່າວກັບຜູ້ນຳຂອງກົມໂຄສະນາສູນກາງ (ປະຈຸບັນແມ່ນກົມໂຄສະນາ ແລະ ລະດົມກຳລັງມະຫາຊົນສູນກາງ) ແລະ ກະຊວງຖະແຫຼງຂ່າວ ແລະ ການສື່ສານ (ປະຈຸບັນແມ່ນກະຊວງວັດທະນະທຳ, ກິລາ ແລະ ທ່ອງທ່ຽວ), ຂ້າພະເຈົ້າສັງເກດເຫັນວ່າຜູ້ນຳໜຶ່ງຂອງອົງການສື່ມວນຊົນທີ່ມັກສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນທີ່ເລິກເຊິ່ງ, ເໝາະສົມ ແລະ ສ້າງສັນໃນການຖະແຫຼງຂ່າວເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຮອງບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມ ແທ່ງນຽນ , ທ່ານນາງ ດັ້ງທິເຟືອງຖາວ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງໂດຍສະເພາະເມື່ອສື່ມວນຊົນປະເຊີນກັບບັນຫາຮ້ອນແຮງ ແລະ ລະອຽດອ່ອນ; ຜູ້ນຳຂອງອົງການສື່ມວນຊົນຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການຊອກຫາວິທີຈັດການກັບບັນຫາເຫຼົ່ານັ້ນໃນລັກສະນະທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການທົ່ວໄປຂອງວຽກງານດ້ານອຸດົມການ, ໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັບປະກັນຄວາມເປັນເອກະລາດ, ທ່າທີທີ່ບໍ່ປະນີປະນອມ, ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການກະທໍາຜິດ ແລະ ການກະທໍາຜິດ, ໂດຍສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສື່ມວນຊົນ.

2. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການກ່າວວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ແປກໃຈເລີຍທີ່ໄດ້ຮັບ PDF ຂອງປຶ້ມ " ຄວາມສຸກຈາກສັນຍາລັກລົບ," ເຊິ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ບາງທີຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະປະຫລາດໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກັບວິທີທີ່ Phuong Thao ຂຽນໄດ້ຢ່າງສວຍງາມ. ມັນລຽບງ່າຍ, ອ່ອນໂຍນ, ແຕ່ເລິກເຊິ່ງ. ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ, ແຕ່ຊຶ້ງໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ສົດໃສແຕ່ອ່ອນໂຍນ. ໂສກເສົ້າແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ. ທ້ອງຟ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ລົ້ນເຫຼືອດ້ວຍຄວາມຫວັງ.

ວຽກງານວາລະສານເປັນອາຊີບທີ່ເປັນເອກະລັກ. ມັນເປັນອັນຕະລາຍເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທີ່ນັກຂຽນປະເຊີນ. ແຕ່ຈາກມຸມມອງອື່ນ, ມັນສາມາດຖືວ່າເປັນອາຊີບທີ່ອຸດົມສົມບູນ. ອຸດົມສົມບູນ, ກ່ອນອື່ນໝົດ, ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍປະສົບການຊີວິດ ແລະ ຄວາມຮູ້. ເປັນຕົວແທນຂອງໜັງສືພິມທີ່ມີຊື່ສຽງ, ນາງ ເຟືອງ ທາວ ໄດ້ມີໂອກາດໄປຢ້ຽມຢາມຫຼາຍປະເທດ. ໃນພາກທຳອິດຂອງປຶ້ມຂອງນາງ, ດ້ວຍຫົວຂໍ້ທີ່ກະຕຸ້ນຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ໜຸ່ມນ້ອຍ, " ການເດີນທາງທີ່ຍາວນານໃນສາຍຕາສີຟ້າ, " ຂ້າພະເຈົ້າສັງເກດເຫັນວ່າຜ່ານບົດຂຽນຂອງນາງຈາກກຳປູເຈຍ, ພູຖານ, ເກົາຫຼີເໜືອ, ຍີ່ປຸ່ນ, ຣັດເຊຍ, ຢູເຄຣນ, ນໍເວ, ຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມັນ, ອີຕາລີ, ສະວິດເຊີແລນ, ອັງກິດ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຄິວບາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ... ໄປສູ່ທຸກໆດິນແດນໃນໂລກທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ສັບສົນ, ຍັງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍຢ່າງຮຸນແຮງ, ແນ່ນອນ, ປາກກາຂອງນາງຍັງພົບເຫັນມຸມທີ່ສະຫງົບສຸກ ແລະ ຜ່ອນຄາຍເພື່ອໃຫ້ຈິດວິນຍານໄດ້ຜ່ອນຄາຍ. ໃນທີ່ນີ້, ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານຂໍ້ຄວາມທີ່ສວຍງາມ, ມີອາລົມຈາກຈິດວິນຍານທີ່ປາຖະໜາແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຄວາມດີງາມສະເໝີ.

ໃນຂະນະທີ່ຍ່າງຫຼິ້ນຢູ່ແຄມທະເລສາບ Léman, ບ່ອນທີ່ມີຊາຍແດນລະຫວ່າງປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ສະວິດເຊີແລນ, ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ: “ທະເລສາບນີ້ມີຮູບຊົງເປັນເດືອນ ຫຼື ຮູບເຄື່ອງໝາຍຈຸດ, ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍນ້ຳກ້ອນ Rhône…. ນ້ຳໃສ ແລະ ສີຟ້າອ່ອນ, ຝູງຫ່ານສີຂາວບໍລິສຸດລອຍໄປມາ, ກິນເມັດພືດຈາກນັກທ່ອງທ່ຽວ. ຢູ່ເທິງໜ້ານ້ຳຂອງທະເລສາບແມ່ນນ້ຳພຸ Jet d'Eau, ເປັນພາບທີ່ສວຍງາມຂອງສາຍນ້ຳຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ສູງເຖິງ 140 ແມັດ. ໃນຈຸດສູງສຸດ, ຄວາມໄວຂອງນ້ຳພຸສາມາດບັນລຸ 220 ກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງ, ສ້າງເປັນຖັນນ້ຳສູງເຖິງ 150 ແມັດ ພ້ອມດ້ວຍນ້ຳ 7 ໂຕນ. ຈາກໄລຍະທາງຫຼາຍກິໂລແມັດ, ໃນຕອນບ່າຍແສງແດດທີ່ຕົກລົງມາເທິງໜ້ານ້ຳຂອງທະເລສາບ, ນ້ຳບາງໆ ແລະ ເຫຼື້ອມເປັນເງົາສະທ້ອນຮູບພາບຂອງຮຸ້ງເຈັດສີທີ່ສວຍງາມ, ຄືກັບໂບຜ້າໄໝທີ່ອ່ອນໂຍນທີ່ປິວຢູ່ໃນທ້ອງຟ້າສີຟ້າ.”

ໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມປະເທດພູຖານ, ປະເທດນ້ອຍໆທີ່ມີປະຊາກອນ 700,000 ຄົນຕັ້ງຢູ່ໃນເທືອກເຂົາຫິມະໄລທີ່ສະຫງ່າງາມ, ຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງປະເທດຈີນ ແລະ ອິນເດຍ, ນາງໄດ້ແບ່ງປັນຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າສົນໃຈບາງຢ່າງ: ໃນປະເທດພູຖານ, ຜູ້ຍິງສາມາດມີຜົວຫຼາຍຄົນໄດ້, ແຕ່ມີພຽງຜົວຄົນທຳອິດເທົ່ານັ້ນທີ່ມີໃບຢັ້ງຢືນການແຕ່ງງານ. ຜູ້ຊາຍສາມາດຢູ່ກັບເມຍຂອງເຂົາເຈົ້າຫຼັງຈາກແຕ່ງງານແລ້ວ, ແລະ ຖ້າພວກເຂົາແຍກກັນດ້ວຍເຫດຜົນໃດກໍ່ຕາມ, ພວກເຂົາຕ້ອງຊົດເຊີຍໃຫ້ຜູ້ຍິງ. ໃນປະເທດພູຖານ, ການແຕ່ງງານບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ພິທີແຕ່ງງານ; ຄູ່ຮັກພຽງແຕ່ຢູ່ຮ່ວມກັນ, ສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີການຢ່າຮ້າງ. ແລະ ນີ້ແມ່ນບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຮູ້ກ່ຽວກັບ "ສະຖານທີ່ທີ່ສະຫງົບສຸກຄືກັບເທບນິຍາຍ" ນີ້: ການແຕ່ງງານກັບຄົນຕ່າງປະເທດໃນປະເທດພູຖານແມ່ນຍາກຫຼາຍເພາະວ່າປະເທດພູຖານບໍ່ຕ້ອງການການປະສົມປະສານທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ສາສະໜາ. ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກແຕ່ງງານແລ້ວ, ຄົນຕ່າງປະເທດກໍ່ບໍ່ໄດ້ຮັບສັນຊາດພູຖານ ແຕ່ມີພຽງວີຊາປະຈຳປີເທົ່ານັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ນາງໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ: “ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຂ້ອຍຢູ່ພູຖານ, ດຳລົງຊີວິດຢ່າງຊ້າໆທ່າມກາງເມກທີ່ອ່ອນນຸ້ມລອຍຜ່ານປ່ອງຢ້ຽມຂອງຂ້ອຍ, ຟັງສຽງແມ່ນ້ຳທີ່ໃສໄຫຼ, ຈິບເບຍ Red Panda ໜຶ່ງຂວດ, ເບິ່ງຄົນພູຖານໝຸນລໍ້ອະທິຖານ, ໃບໜ້າຂອງເຂົາເຈົ້າອ່ອນໂຍນ, ມີຄວາມສຸກ, ແລະ ພໍໃຈກັບຊີວິດ, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຊີວິດຂອງຂ້ອຍເອງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຈັດລຽງໃໝ່ແນວໃດ. ຂ້ອຍໄດ້ຫາຍໃຈເລິກໆເພື່ອຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາໃນຊີວິດນີ້.”

ໃນບົດຂຽນຫຼາຍບົດຂອງນາງ, Phuong Thao ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສາມາດໃນການສັງເກດການທີ່ຄົມຊັດປະສົມປະສານກັບການສະໜອງຂໍ້ມູນທີ່ເລືອກເຟັ້ນໃນຮູບແບບທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ອ່ານຮູ້ທັນທີວ່າ, "ອ້າວ, ມັນເປັນແບບນັ້ນແຫຼະ." ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ປະເທດນໍເວ, ໄປຢ້ຽມຢາມພິທີມອບລາງວັນໂນແບລສາຂາສັນຕິພາບ, ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ: "ເກີດໃນວັນທີ 21 ຕຸລາ 1833, ທີ່ Stockholm (ປະເທດສະວີເດັນ), Alfred Nobel ໄດ້ປະດິດສານຕັ້ງຕົ້ນຂອງລະເບີດ. ເນື່ອງຈາກລາຍລະອຽດດຽວ - ການເສຍຊີວິດຂອງນ້ອງຊາຍຂອງລາວ Ludvig ໃນປີ 1888 - ບົດລາຍງານຂ່າວການເສຍຊີວິດຫຼາຍສະບັບໄດ້ລາຍງານຄວາມຜິດພາດກ່ຽວກັບການເສຍຊີວິດຂອງ Alfred Nobel ໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່. ບົດລາຍງານຂ່າວການເສຍຊີວິດໃນໜັງສືພິມຝຣັ່ງຂຽນວ່າ: "Le marchand de la mort est mort" (ພໍ່ຄ້າແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ) ແລະສືບຕໍ່ວ່າ: "ດຣ. Alfred Nobel, ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີຫຼັງຈາກປະດິດວິທີການຂ້າຄົນໄວກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນມາ, ໄດ້ເສຍຊີວິດໃນມື້ວານນີ້." ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປຸກໂນເບວໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລາວກັງວົນກ່ຽວກັບວ່າລາວຈະຖືກຈົດຈຳແນວໃດຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງລາວ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈໃຊ້ຊັບສິນທັງໝົດຂອງລາວເພື່ອມອບລາງວັນໃຫ້ແກ່ສິ່ງປະດິດທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ມະນຸດຊາດ. ລາງວັນໂນເບວທັງໝົດແມ່ນມອບໃຫ້ໃນສະຕອກໂຮມ, ຍົກເວັ້ນລາງວັນໂນເບວສາຂາສັນຕິພາບ, ເຊິ່ງມອບໃຫ້ໃນອອສໂລ.” ຄຳອວຍພອນຂອງໂນເບວ, ແລະຍັງບໍ່ມີໃຜອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງ. ຫໍເທດສະບານເມືອງອອສໂລ, ສະຖານທີ່ຈັດພິທີມອບລາງວັນໂນເບວສາຂາສັນຕິພາບໃນທຸກໆເດືອນຕຸລາ, ແມ່ນໜຶ່ງໃນອາຄານທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງນະຄອນຫຼວງ.

ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຍົກຫົວຂໍ້ລາງວັນໂນແບລສາຂາສັນຕິພາບຂຶ້ນມາເວົ້າ ເພາະວ່າໃນປັດຈຸບັນນີ້ ໂລກກຳລັງປະເຊີນກັບໄພພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ເຊິ່ງລວມທັງການປະທະກັນທາງທະຫານທີ່ຮ້າຍແຮງສອງຄັ້ງໃນຢູເຄຣນ ແລະ ຕາເວັນອອກກາງ. ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ປະທານາທິບໍດີສະຫະລັດ ທ່ານດໍໂນລ ທຣຳ ໄດ້ອວດອ້າງວ່າ ທ່ານໄດ້ຢຸດຕິການປະທະກັນເກົ້າຄັ້ງ ແລະ ກຳລັງເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ລາວສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອຢຸດຕິສົງຄາມໃນຢູເຄຣນ. ແຕ່ໃນວັນທີ 28 ກຸມພາ ທ່ານໄດ້ສັ່ງໃຫ້ກອງທັບສະຫະລັດ ໂດຍປະສານງານກັບອິດສະຣາເອນ ເປີດການໂຈມຕີຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ອີຣ່ານ ສັງຫານຜູ້ນຳສູງສຸດ ແລະ ຜູ້ນຳອີຣ່ານຄົນອື່ນໆ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພົນລະເຮືອນຜູ້ບໍລິສຸດຫຼາຍພັນຄົນເສຍຊີວິດ ເຊິ່ງຫຼາຍຄົນເປັນແມ່ຍິງ ແລະ ເດັກນ້ອຍ. ເນື່ອງຈາກຈຸດຈົບ ແລະ ລັກສະນະຂອງສົງຄາມກັບອີຣ່ານທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ເມື່ອນັກຂ່າວຖາມວ່າ "ເຈົ້າຄິດວ່າພວກເຂົາຍັງຈະພິຈາລະນາມອບລາງວັນໂນແບລສາຂາສັນຕິພາບໃຫ້ເຈົ້າບໍ?" ທ່ານທຣຳ ຕອບວ່າ "ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສົນໃຈອີກຕໍ່ໄປ."

ໃນປະຫວັດສາດຂອງລາງວັນໂນແບລສາຂາສັນຕິພາບ, ມີພຽງຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເຄີຍປະຕິເສດລາງວັນອັນມີຊື່ສຽງນີ້: ທ່ານ ເລ ດຶກ ທໍ ຈາກຫວຽດນາມ, ເມື່ອລາງວັນດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ທ່ານພ້ອມກັບທ່ານດຣ ເຮນຣີ ຄິດຊິງເກີ ຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຫຼັງຈາກສັນຍາສັນຕິພາບປາຣີທີ່ສິ້ນສຸດສົງຄາມຫວຽດນາມໄດ້ຖືກລົງນາມໃນປີ 1973. ຖະແຫຼງການຂອງທ່ານ ເລ ດຶກ ທໍ ໃນເວລານັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂລກຕົກຕະລຶງວ່າ: "ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະທຽບເທົ່າຜູ້ທີ່ຕ້ານທານການຮຸກຮານກັບຜູ້ຮຸກຮານ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງເສຍຊີວິດຈາກລະເບີດ ແລະ ລູກປືນຢູ່ໃນດິນແດນຫວຽດນາມ." ແທ້ຈິງແລ້ວ, ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໂລກໃນປະຈຸບັນ, ມັນເປັນທີ່ຈະແຈ້ງຂຶ້ນເລື້ອຍໆວ່າສົງຄາມ ແລະ ສັນຕິພາບແມ່ນບົດຮຽນທີ່ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບມະນຸດຊາດ, ແຕ່ພວກມັນຍັງເປັນບົດຮຽນທີ່ຍາກທີ່ສຸດທີ່ຈະຮຽນຮູ້.

ໂດຍກ່າວເຖິງ "ຕັ່ງອີ້ຫັກທີ່ເປັນຕຳນານ" ໃນບົດຄວາມ "ເຈນີວາ: ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງສັນຕິພາບ," ນາງກ່າວວ່າ: "ຕັ່ງອີ້ຫັກແມ່ນຮູບປັ້ນໄມ້ໂດຍນັກສິລະປິນຊາວສະວິດ Daniel Berset, ສ້າງຂຶ້ນໂດຍຊ່າງໄມ້ Louis ໃນເຈນີວາ. ມັນເປັນຕັ່ງອີ້ຍັກທີ່ມີຂາຫັກໜຶ່ງຂ້າງ. ມັນໄດ້ຖືກວາງສະແດງຢູ່ທີ່ Place de la Nations, ເຈນີວາ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 1997. ຕັ່ງອີ້ຫັກແມ່ນເຮັດຈາກໄມ້ 5.5 ໂຕນ, ສູງ 12 ແມັດຈາກບ່ອນນັ່ງ ແລະ ປະມານ 24 ແມັດລວມທັງບ່ອນວາງພິງ. ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການຄັດຄ້ານການໃຊ້ລະເບີດຝັງດິນ ແລະ ລະເບີດລູກຫວ່ານ, ແລະ ຍັງເປັນສຽງຮຽກຮ້ອງຈາກສັງຄົມພົນລະເຮືອນຕໍ່ຜູ້ນຳລັດເມື່ອພວກເຂົາລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາ d'Ottawa ໃນເດືອນທັນວາ 1997 ທີ່ Ottawa (ການາດາ)."

ຫວຽດນາມແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາປະເທດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດຈາກລະເບີດ ແລະ ລະເບີດຝັງດິນ. ຄວາມປາຖະໜາເພື່ອສັນຕິພາບ ແລະ ການລົບລ້າງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ເກີດຈາກສົງຄາມ ແລະ ການປະທະກັນ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ມີພະລັງທີ່ສະແດງອອກໃນປຶ້ມຫົວນີ້.

ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ມີໂອກາດໄປຢ້ຽມຢາມເກົາຫຼີເໜືອ, ສະນັ້ນສິ່ງທີ່ Phuong Thao ໄດ້ເລົ່າກ່ຽວກັບການເດີນທາງໄປພຽງຢາງຂອງນາງແມ່ນໜ້າສົນໃຈຫຼາຍ: ລົດໄຟໃຕ້ດິນພຽງຢາງເປັນທັງວິທີການຂົນສົ່ງ ແລະ ໂຄງສ້າງທາງທະຫານ, ສ້າງຂຶ້ນໃນຊຸມປີ 1960. ຈາກໜ້າດິນ, ໃຊ້ເວລາ 5 ນາທີຂຶ້ນບັນໄດເລື່ອນທີ່ຊັນປະມານ 100 ແມັດເພື່ອໄປຮອດສະຖານີລົດໄຟໃຕ້ດິນ. ລົດໄຟແລ່ນທຸກໆ 4-5 ນາທີ, ແລະຄ່າໂດຍສານກໍ່ຖືກຫຼາຍ, 5 ວອນຕໍ່ຄົນ. ຫໍ Juche ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກກ້ອນຫີນສີຂາວ 225,000 ກ້ອນ, ມີຄວາມສູງ 170 ແມັດ, ແລະແປວໄຟພຽງອັນດຽວມີນ້ຳໜັກ 45 ໂຕນ. ປະຕູໄຊ Pyongyang Triumphal Arch, ເປີດໃນປີ 1982, ສູງ 80 ແມັດ, ສູງກວ່າປະຕູໄຊ Arc de Triomphe ໃນປາຣີ 10 ແມັດ. ທ່າມກາງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນັບບໍ່ຖ້ວນ, ປະຊາຊົນເກົາຫຼີເໜືອເຮັດວຽກຢ່າງອົດທົນ ແລະ ຮັກສາຊີວິດທາງວິນຍານທີ່ໜ້າປະທັບໃຈ. ອາຄານຮຽນຮູ້ສາທາລະນະຂະໜາດໃຫຍ່, ຫໍສະໝຸດແຫ່ງຊາດ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຂະໜາດໃຫຍ່ ແລະ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ທີ່ໂດດເດັ່ນໃນເມືອງ. ໂຮງລະຄອນຊິມໂຟນີຖືກເປີດໄຟທຸກໆອາທິດ ແລະ ເຕັມຢູ່ສະເໝີ. ເດັກນ້ອຍເກົາຫຼີເໜືອທຸກຄົນໄດ້ຮັບການສອນດົນຕີ ແລະ ຫຼິ້ນເຄື່ອງດົນຕີ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບເກົາຫຼີເໜືອທີ່ເກືອບບໍ່ເຄີຍເຫັນໃນໜັງສືພິມຕາເວັນຕົກ.

ການຢ້ຽມຢາມປາສາດວິນເຊີ, ພະລາຊະວັງລາດຊະວົງອັງກິດທີ່ມີຫ້ອງ 628 ຫ້ອງທີ່ມີຂະໜາດແຕກຕ່າງກັນ, ປະຈຸບັນຖືສະຖິຕິເປັນປາສາດທີ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ, ດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວປະມານ 25-30 ລ້ານຄົນຈາກທົ່ວໂລກໃນແຕ່ລະປີ, ສິ່ງທີ່ນາງສົນໃຈເປັນພິເສດແມ່ນໂມງ 400 ໜ່ວຍທີ່ມີຫຼາຍປະເພດແຂວນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເຊິ່ງເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດມີອາຍຸເກືອບ 200 ປີ. ແຕ່ລະໂມງມີຄວາມສະຫງ່າງາມແລະຄວາມຊັບຊ້ອນທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຕົນເອງ. ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ: "ໃນຄວາມງຽບສະຫງົບຂອງປາສາດ, ການໝຸນວຽນຂອງເວລາເບິ່ງຄືວ່າຈະເຊື່ອມຕໍ່ອະດີດ, ປະຈຸບັນ, ແລະອະນາຄົດຂອງລາຊະວົງອັງກິດ."

3. ປະຈຸບັນ, ມີຊາວຫວຽດນາມຫຼາຍກວ່າ 5 ລ້ານຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ໃນປະເທດຕ່າງໆທົ່ວໂລກ. ໃນຖານະນັກຂ່າວ, ບໍ່ວ່ານາງ ເຟືອງຖາວ ຈະໄປໃສ, ນາງກໍພະຍາຍາມພົບກັບຊຸມຊົນຊາວຫວຽດນາມຢູ່ສະເໝີ. ໃນປຶ້ມຫົວນີ້, ນາງໄດ້ອຸທິດຄຳເວົ້າທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ຮັກແພງໃນການຂຽນກ່ຽວກັບພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນບັນທຶກທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງຊາວຫວຽດນາມທີ່ສູນ INCENTRA ໃນເຂດຊານເມືອງຂອງມົສກູ, ປະເທດຣັດເຊຍ - ເປັນສັນຍະລັກຂອງມິດຕະພາບ ແລະ ການຮ່ວມມືທີ່ໃກ້ຊິດລະຫວ່າງສອງນະຄອນຫຼວງຄື ຮ່າໂນ້ຍ ແລະ ມົສກູ - ແລະ ບ້ານທັນສະໄໝໃນ Kharkiv, ປະເທດຢູເຄຣນ. ຂ້າພະເຈົ້າໂຊກດີທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມພິທີວາງສີລາລຶກສຳລັບ INCENTRA ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 2028 ໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມຂອງຄະນະຜູ້ແທນຜູ້ນຳຮ່າໂນ້ຍທີ່ມົສກູ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າດີໃຈທີ່ໄດ້ອ່ານກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ດີເລີດກ່ຽວກັບສູນນີ້.

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງເມື່ອທ່ານຂຽນກ່ຽວກັບການພົບກັບນັກກະວີ ຫງວຽນ ຮຸຍ ຮວ່າງ, ພໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ອຸທິດຊີວິດຂອງລາວໃຫ້ແກ່ຣັດເຊຍເພື່ອຊອກຫາລູກສາວທີ່ຮັກຂອງລາວທີ່ຫາຍສາບສູນໄປຫຼາຍກວ່າ 20 ປີກ່ອນ. ທັງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ທ່ານ ຫງວຽນ ຮຸຍ ຮວ່າງ ແມ່ນອະດີດນັກຮຽນຂອງໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ ຟານບອຍເຈົາ ທີ່ມີຊື່ສຽງໃນແຂວງເຫງະອານ. ເລື່ອງລາວຂອງລາວທີ່ສູນເສຍລູກສາວນ້ອຍຢູ່ຫາດຊາຍຣັດເຊຍໄດ້ສ້າງຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນ ຟານບອຍເຈົາ ແລະ ຊາວຫວຽດນາມໃນຣັດເຊຍຫຼາຍລຸ້ນຄົນເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ທ່ານນາງ ເຟືອງຖາວ ກ່າວວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຜົມຂອງລາວຈະປ່ຽນເປັນສີຂາວ, ທ່ານ ຮຸຍ ຮວ່າງ ຍັງຄົງເປັນຂົວຕໍ່ສຳລັບນັກຂຽນລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະ ຣັດເຊຍ. ທ່ານ ຮວ່າງ ບໍ່ດົນມານີ້ໄດ້ເຜີຍແຜ່ປຶ້ມທີ່ມີຊື່ວ່າ "ການຫາລ້ຽງຊີບ," ເຊິ່ງເລົ່າເຖິງຊີວິດຂອງຜູ້ຄົນໃນຕ່າງປະເທດ, ແລະ ຍັງຄົງເຮັດວຽກຢ່າງກະຕືລືລົ້ນໃນການແປ ເລື່ອງເລົ່າຂອງ ກ້ຽວ ເປັນພາສາລັດເຊຍ. ທ່ານ ຮວ່າງ ເຊື່ອວ່າມື້ໜຶ່ງລາວຈະພົບລູກສາວຂອງລາວ, ຕາມທີ່ສາດສະດາ Vanga ໄດ້ທຳນາຍໄວ້.

ດ້ວຍຄວາມຕື້ນຕັນໃຈຕໍ່ສະພາບທີ່ຫຍຸ້ງຍາກຂອງຄົນຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ນາງໄດ້ເລົ່າເຖິງການພົບພໍ້ທີ່ຜ່ານໄປໄດ້ບໍ່ດົນທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມ. ມື້ນັ້ນ, ນາງໄດ້ໄປຮ້ານອາຫານຈີນຂະໜາດນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງຢູ່ຖະໜົນ Dijon, ຫ່າງຈາກປາຣີປະມານ 310 ກິໂລແມັດ. ນາງຫາກໍ່ຕັ້ງຖິ່ນຖານໄດ້ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນສຽງທີ່ມ່ວນຊື່ນຂອງຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງຈາກແຂວງເຫງະອານ. ມັນແມ່ນຊາຍໜຸ່ມສອງຄົນຈາກແຂວງດຽນເຈົາ, ຜູ້ທີ່ມາຮອດສີ່ເດືອນກ່ອນໜ້ານີ້. ໃນເວລານັ້ນ, ທົ່ວໂລກໄດ້ຕົກຕະລຶງກັບຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຊາວຫວຽດນາມ 39 ຄົນທີ່ເສຍຊີວິດໃນລົດບັນທຸກທີ່ເດີນທາງຈາກປະເທດຝຣັ່ງໄປອັງກິດ. ໜຶ່ງໃນນັ້ນ, ຊື່ວ່າ N., ກ່າວວ່າລາວໄດ້ກູ້ຢືມເງິນ 400 ລ້ານດົ່ງເພື່ອຈ່າຍຄ່ານາຍໜ້າເພື່ອມາທີ່ນີ້, ຫຼັງຈາກຖືກຊາວບ້ານຊັກຊວນ. ສອງໃນ 39 ຜູ້ເຄາະຮ້າຍແມ່ນຄົນຮູ້ຈັກຂອງລາວ. ໂດຍການແບ່ງເຂົ້າໜົມໄໝ້ທີ່ນາງໄດ້ເອົາມາຈາກບ້ານ, ນາງໄດ້ຊຸກຍູ້ຊາຍໜຸ່ມສອງຄົນຈາກເຫງະອານໃຫ້ຢູ່ແລະເຮັດວຽກໜັກຢູ່ທີ່ນີ້. ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ: "ມັນເປັນການພົບກັນຊົ່ວຄາວ, ແຕ່ມັນເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາແຍກທາງກັນ, ເຫັນໃບໜ້າຂອງເດັກຊາຍສອງຄົນຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູເພື່ອສົ່ງພວກເຮົາ, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຫວັງວ່າພວກເຂົາຈະປອດໄພຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ບໍ່ກ້າເດີນທາງໄປສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ອັນຕະລາຍເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ."

4. ໃນພາກທີສອງ , "ລະດູການທີ່ປ່ຽນແປງ," ຂ້ອຍມັກໜ້າທີ່ນາງຂຽນກ່ຽວກັບພໍ່ແລະແມ່ທີ່ຮັກຂອງນາງ, ແລະກ່ຽວກັບຖະໜົນຫງວຽນຢູບ່ອນທີ່ຄອບຄົວຂອງນາງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຫາຍເຢືອງ. ຄວາມຊົງຈຳເຫຼົ່ານັ້ນຄືກັບຮູບເງົາທີ່ສະແດງເຖິງວັນເວລາໃນໄວເດັກຂອງນາງໃນຄອບຄົວຂ້າລາຊະການທີ່ທຸກຍາກແລະກຳລັງດີ້ນຮົນ, ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນແລະຄວາມຮັກ.

ພໍ່ຂອງນາງເປັນພະນັກງານຢູ່ພະແນກຖະແຫຼງຂ່າວ ແລະ ໂຄສະນາ, ເປັນນັກຂຽນ, ນັກຂຽນບົດລະຄອນທີ່ມີຊື່ສຽງ, ແລະ ເປັນຜູ້ຂຽນລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ (cheo), ໂດຍມີບາງບົດລະຄອນຂອງລາວສະແດງໂດຍວິທະຍຸສຽງຫວຽດນາມ ຫຼື ໂຮງລະຄອນ Cheo, ເຊັ່ນ "On the Road to Save the Coin" ແລະ "The Coin of Wanli." ເພງຂອງລາວ "Entering Hai Duong" ຖືກໃຊ້ເປັນເພງຫົວຂໍ້ສຳລັບວິທະຍຸ Hai Duong. ບົດຂຽນຂອງນາງກ່ຽວກັບຄືນລະດູໜາວທີ່ໜາວເຢັນເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອທຸກຄົນໃນຄອບຄົວກອດກັນຢູ່ໃຕ້ຕຽງດຽວ, ປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າປູເພື່ອຄວາມອົບອຸ່ນ, ແມ່ນຄ້າຍຄືກັນກັບສະຖານະການຢູ່ເຮືອນຂອງຂ້ອຍໃນຊຸມປີ 1960, ເມື່ອພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ເສຍຊີວິດຢ່າງກະທັນຫັນຫຼັງຈາກເຈັບປ່ວຍໜັກ. ແລ້ວກໍມີສະຖານະການຂອງເອື້ອຍນ້ອງທັງສີ່ຄົນກອດພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ຟັງລາວຖາມພວກເຂົາກ່ຽວກັບປະເທດ ແລະ ນະຄອນຫຼວງຂອງພວກເຂົາ, ກ່ຽວກັບວິລະຊົນແຫ່ງຊາດ ແລະ ໂລກ. ນາງຈື່ໄດ້ເວລາທີ່ພໍ່ຂອງນາງພານາງໄປເດີນທາງໄປເຮັດວຽກຕາມທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆ, ແລະ ວິທີທີ່ແມ່ຂອງນາງຈະຫຸ້ມເຂົ້າໜຶ່ງກຳມື ແລະ ກຸ້ງທອດເຄັມ - ນັ້ນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າພວກເຂົາສາມາດເດີນທາງໄປທົ່ວໂລກນຳກັນໄດ້.

ແມ່ຂອງນາງເປັນຍິງສາວງາມຈາກບ້ານໂກ, "ມີໃບໜ້າຮູບໄຂ່, ດັງສູງ, ຜິວຂາວລຽບນຽນ, ຜົມຫວີເປັນລະບຽບ, ຊຸດອ່າວຫຍາບສີມ່ວງ, ຕຸ້ມຫູຄຳ, ແລະ ສາຍຄໍທີ່ລະອຽດອ່ອນ." ອ່ານຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ເພື່ອເຂົ້າໃຈປະເທດ ແລະ ໝູ່ບ້ານຂອງພວກເຮົາໃຫ້ດີຂຶ້ນໃນຊ່ວງສົງຄາມ ແລະ ໄລຍະເວລາການອຸດໜູນ: “ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ໄປຕົວເມືອງເພື່ອເຮັດວຽກຢູ່ບໍລິສັດພິມຮຽບແທ່ງ (ເອກະຊົນ), ເຊິ່ງຕໍ່ມາກາຍເປັນວິສາຫະກິດພິມໄຮ້ດົ່ງ, ເປັນຜູ້ຈັດພິມ, ຜູ້ກວດສອບ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຢູ່ໃນທີມງານຫຍິບປຶ້ມ. ວຽກນີ້ຍາກສຳລັບຜູ້ຍິງທີ່ມີລູກສີ່ຄົນ ແລະ ສາມີທີ່ເປັນນັກສິລະປິນ… ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຮັດວຽກທຸກປະເພດເພື່ອຫາເງິນເພີ່ມ. ພວກເຮົາລ້ຽງໝູໂຕໃຫຍ່, ຕຸ້ຍ, ສີຂາວອ່ອນໆສອງສາມໂຕສະເໝີ. ທຸກໆຕອນບ່າຍ, ແມ່ຂອງຂ້ອຍຈະແບກຖັງໄປທົ່ວບ້ານເພື່ອຂໍນ້ຳເຂົ້າ ແລະ ອາຫານທີ່ເຫຼືອ, ຈາກນັ້ນກໍ່ຟັກຜັກບາງຊະນິດເພື່ອແຕ່ງກິນໃຫ້ໝູ. ຂ້ອຍມັກຈະນັ່ງຢູ່ຂ້າງພວກມັນ, ຂູດທ້ອງຂອງພວກມັນໃນຂະນະທີ່ພວກມັນນອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ທ້ອງນ້ອຍໆສີບົວອ່ອນໆຂອງພວກມັນເປີດເຜີຍ. ທຸກໆຄັ້ງທີ່ພວກເຮົາຂາຍໝູ, ຂ້ອຍຈະຮ້ອງໄຫ້ດັງໆເພາະຂ້ອຍຄິດຮອດພວກມັນ, ‘ເພື່ອນໃຫຍ່’ ຂອງຂ້ອຍ, ໝາຍເຖິງໝູທີ່ພວກເຮົາຂາຍ. ຊ່ວງເວລາທີ່ເຄັ່ງຕຶງທີ່ສຸດແມ່ນການເຮັດໂຄມໄຟຮູບດາວເພື່ອຂາຍໃນຊ່ວງເທດສະການກາງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ. ການໂຄສະນາຫາສຽງມັກຈະໃຊ້ເວລາປະມານສອງເດືອນຂອງການເຮັດວຽກໜັກສຳລັບຄອບຄົວທັງໝົດ. ແມ່ຂອງຂ້ອຍຈະແບ່ງແຖບໄມ້ໄຜ່ຕະຫຼອດຄືນຈາກກອງໄມ້ໄຜ່ທີ່ພວກເຮົາ… ຊື້, ຍ້ອມຜ້າປູດ້າມຈັບ, ເຈ້ຍຍ້ອມຜ້າ... ທີ່ຄອບຄົວທັງໝົດຜະລິດ, ໃນລະຫວ່າງມື້.” "ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ໄປສົ່ງສິນຄ້າໄປຮ້ານຄ້າຕ່າງໆ. ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ທາສີ, ເຮັດດອກໄມ້ເຈ້ຍ, ຕິດກາວໃສ່ກ່ອງ, ປອກຖົ່ວດິນ... ບໍ່ມີການຂາດແຄນວຽກ, ບໍ່ເຄີຍໄດ້ພັກຜ່ອນຈາກວຽກໂຮງງານຂອງນາງເລີຍ. ແຕ່ພວກເຮົາຍັງມີພຽງແຕ່ພຽງພໍທີ່ຈະກິນ. ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ວ່າແມ່ຂອງຂ້ອຍຕວງເຂົ້າທຸກໆມື້ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ມີເງິນພຽງພໍທີ່ຈະຊື້ຫຼາຍຢ່າງໃນເວລາດຽວກັນ. ໃນມື້ທີ່ພວກເຮົາມີເຂົ້າເຄິ່ງຖັງ ແລະ ຖ້ວຍນ້ຳມັນໝູ ແລະ ເຂົ້າປຸ້ນຢູ່ໃນຕູ້ຄົວ, ພວກເຮົາຮູ້ສຶກອົບອຸ່ນ ແລະ ປອດໄພ."

ເລື່ອງລາວຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການຂໍນ້ຳເຂົ້າ ແລະ ອາຫານເຫຼືອເພື່ອລ້ຽງໝູ, ຫຼື ຄອບຄົວທັງໝົດຄານອອກໄປເຮັດໂຄມໄຟຮູບດາວເພື່ອຫາເງິນເພີ່ມ... ການອ່ານພວກມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍນ້ຳຕາໄຫຼ ເພາະວ່າມັນເກືອບຄືກັນກັບເລື່ອງຂອງຄອບຄົວນ້ອຍໆຂອງຂ້ອຍໃນແຂວງເຫງຍໂດໃນຊຸມປີ 1980 (ແທນທີ່ຈະເຮັດໂຄມໄຟຮູບດາວ, ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍຈະຄານອອກໄປຕິດບລັອກປະຕິທິນເຂົ້າກັນ; ບາງຄັ້ງບລັອກຫຼາຍອັນບໍ່ໄດ້ຖືກຕິດກາວຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ຖືກສົ່ງຄືນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກັງວົນຢູ່ສະເໝີ).

5. ຂໍ້ຄວາມທີ່ຈິງໃຈ, ໂລແມນຕິກ, ແລະ ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດໃນປຶ້ມຫົວນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງ ເຟືອງ ເທົາ ກ່ຽວກັບຮ່າໂນ້ຍ - ສະຖານທີ່ທີ່ນາງໄດ້ໃຊ້ເວລາຮຽນ, ບ່ອນທີ່ນາງຮັກຄວາມຮັກຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງ, ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ອຸທິດຊີວິດການເຮັດວຽກຂອງນາງ, ແລະ ບ່ອນທີ່ຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃນຄວາມຮັກ ແລະ ການໃຫ້.

ບັນຍາກາດທີ່ອ່ອນໂຍນ ແລະ ສະຫງົບງຽບເປີດເຜີຍອອກມາໃນ ເດືອນມີນາທີ່ອ່ອນໂຍນ, ກິ່ນຫອມຂອງເທດສະການເຕັດ, ຂົວແຫ່ງຄວາມຫວນຄິດເຖິງອະດີດ, ຄືນຮ່າໂນ້ຍ, ຕອນບ່າຍທີ່ຍາວນານ ແລະ ກວ້າງຂວາງ, ລະດູດອກບົວ, ການກັບມາຂອງງານບຸນກາງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ, ແມ່ ແລະ ລູກສາວ…

ໃນ "ຝົນຫຼັງຈາກພາຍຸ ," ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງການພົວພັນກັນ ແລະ ການປະສົມປະສານຂອງຄວາມຮູ້ສຶກສ່ວນຕົວ ແລະ ປະສົບການທາງໂລກ ໃນຂະນະທີ່ນາງຂຽນກ່ຽວກັບການອຳລາທີ່ໜ້າຄິດຮອດຂອງຕົນເອງ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ຂອງແມ່ຍິງທີ່ຫາລ້ຽງຊີບໃນຄືນທີ່ຮ່າໂນ້ຍທີ່ມີຝົນຕົກ: "ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມຂອງຮ້ານກາເຟທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຫັນຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງອອກໄປໃນຕອນບ່າຍທີ່ມີຝົນຕົກຫຼາຍປີກ່ອນ. ດົນຕີຫຼິ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ: 'ໂອ້ ຮ່າໂນ້ຍ, ເມື່ອຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປົ່າປ່ຽວ...' ມື້ນັ້ນກໍ່ເປັນຫຼັງຈາກພາຍຸ, ແລະ ຝົນກໍ່ອ່ອນໂຍນຢ່າງແປກປະຫຼາດ. ການອຳລານັ້ນເບົາບາງຫຼາຍ, ຄືກັບວ່າບໍ່ເຄີຍມີມື້ທີ່ຈັບມືຍ່າງໄປຕາມແຄມແມ່ນໍ້າ, ບໍ່ເຄີຍອອກເດດດ້ວຍກາເຟຈອກນ້ອຍໆຢູ່ແຈໜຶ່ງຂອງເມືອງເກົ່າ. ມີແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງເຫຼືອ, ດ້ວຍຄັນຮົ່ມເກົ່າທີ່ຈາງລົງ, ດ້ວຍຄວາມຊົງຈຳທີ່ຊຶມເຂົ້າຄືກັບຄວາມຊຸ່ມຊື່ນທີ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນກຳແພງເກົ່າ. ບາງທີ, ເລື່ອງຄວາມຮັກໃນຮ່າໂນ້ຍມັກຈະເປັນແບບນັ້ນ, ມາຮອດໃນຕອນບ່າຍທີ່ມີລົມພັດແຮງ ແລະ ອອກໄປຫຼັງຈາກຝົນຕົກຊ້າໆ."

ຝົນມື້ນີ້ຕົກໜັກຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຢ່າງໜັກ. ທ່າມກາງຖະໜົນຫົນທາງທີ່ຖືກນໍ້າຖ້ວມ, ຂ້ອຍເຫັນຜູ້ຍິງກຳລັງຫາລ້ຽງຊີບຢ່າງງຽບໆ. ຜູ້ຂາຍຕາມຖະໜົນຄົນໜຶ່ງຍູ້ລົດເຂັນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກເບນຈະມາປຽກຊຸ່ມໆ, ເສື້ອກັນຝົນໄນລອນຂອງນາງຕິດຢູ່ກັບຕົວຂອງນາງ. ຜົມຂອງນາງປຽກ, ມືຂອງນາງຫ່ຽວຍົ່ນ, ແຕ່ຕາຂອງນາງຍັງສະຫວ່າງຢູ່ເມື່ອມີຄົນຢຸດຊື້ບາງສິ່ງບາງຢ່າງ. ຢູ່ແຈນ້ອຍໆຂອງຕະຫຼາດ, ຜູ້ຍິງອີກຄົນໜຶ່ງເກັບຜັກຢ່າງລະອຽດ, ປົກປ້ອງພວກມັນຈາກເມັດຝົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢ້ານວ່າຈະປຽກ, ພຽງແຕ່ຢ້ານສິນຄ້າທີ່ຂາຍບໍ່ອອກ, ຢ້ານວ່າລູກຂອງພວກເຂົາຈະຫິວຢູ່ເຮືອນ. ສຳລັບພວກເຂົາ, ຝົນບໍ່ແມ່ນຄວາມຊົງຈຳ ຫຼື ອາລົມ, ແຕ່ເປັນສິ່ງທ້າທາຍ. ເມື່ອເບິ່ງພວກເຂົາ, ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍກໍ່ຈົມລົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ຄວາມຮັກທີ່ແຕກຫັກ, ຫຼັງຈາກທີ່ທັງໝົດ, ເປັນພຽງຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ສວຍງາມ. ແຕ່ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຜູ້ຍິງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ພະຍາຍາມຫາລ້ຽງຊີບ - ມັນບໍ່ມີຊື່, ບໍ່ມີນໍ້າຕາ, ມີພຽງແຕ່ບ່າໄຫລ່ບາງໆທີ່ປຽກຊຸ່ມດ້ວຍຝົນ.

ສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ຂ້ອຍຢາກເວົ້າເພື່ອສະຫຼຸບບົດຄວາມນີ້ແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງປຶ້ມ, "ຄວາມສຸກແມ່ນຊຸດຂອງເຄື່ອງໝາຍລົບ." ໃນຕອນທຳອິດ, ຂ້ອຍສັບສົນເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ເຖິງເວລາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານປະໂຫຍກສຸດທ້າຍໃນການສຳພາດກັບໜັງສືພິມ Tri Thuc ໃນພາກທີສາມທີ່ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈເຈດຕະນາຂອງຜູ້ຂຽນ.

ຄຳຖາມ: " ສູດຄວາມສຸກຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ?" ຄຳຕອບ: " ຂ້ອຍຄິດວ່າບໍ່ມີສູດຄວາມສຸກ! ທຸກຄົນມີຄວາມຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມສຸກຂອງຕົນເອງ. ທຸກຄົນປະສົບກັບຄວາມສຸກ, ຄວາມໂສກເສົ້າ, ຄວາມຂຶ້ນໆລົງໆໃນຫຼາຍວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຫຼາຍຄົນເຊື່ອວ່າຄວາມສຸກແມ່ນກ່ຽວກັບການເພີ່ມສິ່ງນີ້ ຫຼື ສິ່ງນັ້ນ, ແຕ່ສຳລັບຂ້ອຍ, ຄວາມສຸກແມ່ນກ່ຽວກັບການຫັກເອົາຄວາມໂລບ, ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຄວາມທະເຍີທະຍານ, ຄວາມໃຈແຄບຕໍ່ຄົນອື່ນອອກ... ແລ້ວເຈົ້າຈະມີຄວາມສຸກ."

ຄຳຕອບນີ້ສະຫຼຸບປັດຊະຍາຊີວິດຂອງນາງ. ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນແມ່ນໂດຍການ "ລຶບຄວາມໂລບ, ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຄວາມທະເຍີທະຍານ, ແລະ ຄວາມຄັບແຄບອອກໜ້ອຍໜຶ່ງ" ທີ່ນາງພົບຄວາມສະຫງົບພາຍໃນທ່າມກາງຊີວິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງທ້າທາຍ, ຄວາມກົດດັນ, ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ເຮັດໃຫ້ນາງສາມາດຂຽນໜ້າທີ່ທີ່ມ່ວນຊື່ນ ແລະ ຈິງໃຈໃນປຶ້ມທີ່ໜ້າຮັກເຫຼັ້ມນີ້.

ໃນຊີວິດ, ບາງຄັ້ງຄວາມສຸກບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບມື້ທີ່ງົດງາມ, ແຕ່ກ່ຽວກັບມື້ທີ່ອ່ອນໂຍນ.

ຮ່າໂນ້ຍ, ວັນທີ 26 ມີນາ 2026