ຍິ່ງຂ້ອຍເດີນທາງໄກເທົ່າໃດ, ຂ້ອຍກໍ່ຍິ່ງຮູ້ຄຸນຄ່າພື້ນເມືອງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

“ຍິ່ງຂ້ອຍເດີນທາງໄກເທົ່າໃດ, ຂ້ອຍກໍ່ຍິ່ງຮູ້ສຶກໃກ້ຊິດກັບຄຸນຄ່າຂອງຫວຽດນາມຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ,” ຍຸງເວົ້າ, ມືຂອງນາງຍັງເຄື່ອນໄຫວຢ່າງວ່ອງໄວໃນນ້ຳຂາວທີ່ຂຸ່ນ. ມັນແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກນີ້ທີ່ນຳພານາງໃຫ້ອອກຈາກວຽກອື່ນ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຂອງນາງເພື່ອຄົ້ນພົບຄືນໃໝ່ກ່ຽວກັບຫັດຖະກຳແບບດັ້ງເດີມຂອງການເຮັດເຈ້ຍໂດ, ຕັ້ງແຕ່ການຄົ້ນຫາຕົ້ນໄມ້ໂດຢູ່ໃນປ່າເລິກ ແລະ ຮຽນຮູ້ແຕ່ລະຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການຜະລິດເຈ້ຍ, ຈົນເຖິງການສືບຕໍ່ເຜີຍແຜ່ພື້ນທີ່ສ້າງສັນເພື່ອໃຫ້ມໍລະດົກນີ້ສາມາດຟື້ນຟູໄດ້ໃນຊີວິດສະໄໝໃໝ່.

ກ່ອນທີ່ຈະກາຍເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ນາງ ເຈິ່ນຮົ່ງຫຸງ ໄດ້ເຮັດວຽກເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 10 ປີໃນອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບ ລັດຖະບານ ທີ່ສຸມໃສ່ການພັດທະນາຊຸມຊົນ. ໃນຖານະທີ່ເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮັກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ວັດທະນະທໍາ ແລະ ມໍລະດົກຫວຽດນາມ, ນາງຮູ້ສຶກວ່າຕ້ອງເຮັດບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ທັງມີຄຸນຄ່າທາງສັງຄົມ ແລະ ຮັກສາເອກະລັກຂອງຊາດ.

ທ່ານນາງ ເຈິ່ນ ຮົ່ງຫຸງ - ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງໂຄງການ Zó.

ການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງນາງກັບເຈ້ຍ dó ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງຮຽນຢູ່ປະເທດຝຣັ່ງ. ໄກຈາກບ້ານເກີດ, ນາງໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມງາມ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າທຳມະດາຢູ່ບ້ານເກີດຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ນາງເວົ້າວ່າ, "ບາງຄັ້ງ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ຄຸນຄ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະຢູ່ໃນປະເທດຂອງພວກເຮົາເອງ. ແຕ່ເມື່ອຂ້ອຍໄປຕ່າງປະເທດ, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າສິ່ງຂອງພື້ນເມືອງຫວຽດນາມທີ່ສວຍງາມຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ, ລວມທັງເຈ້ຍ dó."

ການໄດ້ເຫັນຊ່າງຝີມືໃນຂະບວນການຜະລິດເຈ້ຍ, ການເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍມືແຕ່ລະຄັ້ງ, ຄວາມລະອຽດອ່ອນ, ແລະຄວາມອົດທົນເຮັດໃຫ້ນາງປະຫຼາດໃຈ. “ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນຂະບວນການໃດທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ລະອຽດອ່ອນແບບນີ້ມາກ່ອນ.” ຈາກຄວາມປະທັບໃຈໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງນາງຄ່ອຍໆກາຍເປັນການກະທຳ, ແລະຄວາມກັງວົນຂອງນາງກໍ່ກາຍເປັນໂຄງການ. ໃນເດືອນມິຖຸນາ 2013, ໂຄງການ Zó ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອຮັກສາເຕັກນິກການຜະລິດເຈ້ຍແບບດັ້ງເດີມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເພື່ອສ້າງຊີວິດການເປັນຢູ່ແບບຍືນຍົງໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນໃນເຂດພູສູງ, ບ່ອນທີ່ຕົ້ນໂດຍັງຄົງເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງງຽບໆ.

ການເດີນທາງເພື່ອຟື້ນຟູມໍລະດົກຂອງເຈ້ຍ Do.

ການເດີນທາງຂອງ Nhung ເພື່ອຟື້ນຟູເຈ້ຍ dó ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມກັງວົນສ່ວນຕົວ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 2009, ນາງໄດ້ສົນໃຈເຈ້ຍ dó ໃນຂະນະທີ່ຄົ້ນຄວ້າການຂຽນດ້ວຍມື. ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນຈົນກ່ວານາງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂຄງການຂອງຕົນເອງທີ່ນາງໄດ້ມຸ່ງໝັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ປະເຊີນກັບສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ: ການຊອກຫາວັດຖຸດິບຈາກຕົ້ນ dó. ເປັນເວລາຫ້າປີ, ນາງໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມໝູ່ບ້ານຜະລິດເຈ້ຍໃນ Bac Ninh ແລະ Hoa Binh (ໃນເມື່ອກ່ອນ) ເພື່ອຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບການຂາດແຄນວັດຖຸດິບ, ຂະບວນການຜະລິດດ້ວຍມືທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ແລະ ລາຄາຜະລິດຕະພັນຕໍ່າ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຊ່າງຝີມືບໍ່ຢາກສືບຕໍ່ອາຊີບ. ບາງຄັ້ງ, ນາງຮູ້ສຶກໝົດຫວັງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ, ນາງໄດ້ພົບກັບໝູ່ບ້ານຫ່າງໄກສອກຫຼີກທີ່ຍັງມີຕົ້ນ dó ຢູ່.

ຕໍ່ມາ, ນາງໄດ້ເລີ່ມສ້າງຮູບແບບການດຳລົງຊີວິດ: ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຊາວບ້ານ, ນຳພາພວກເຂົາໃນການປູກຕົ້ນໄມ້, ແລະສອນພວກເຂົາກ່ຽວກັບຫັດຖະກຳ. ສຳລັບນາງ, ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວິທີການເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນຄວາມເຊື່ອທີ່ເລິກເຊິ່ງວ່າ: "ຜູ້ຄົນສາມາດຮັກສາຫັດຖະກຳຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມັນຄ້ຳຊູພວກເຂົາ." ໃນຂະນະທີ່ນາງພະຍາຍາມຟື້ນຟູຫັດຖະກຳ, ໃນບ້ານ Buoi - ອະດີດແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງເຈ້ຍ Do - ຫັດຖະກຳເກືອບຈະຫາຍໄປ. ເຂດ Tay Ho ມີໂຄງການຟື້ນຟູໝູ່ບ້ານຫັດຖະກຳ, ແຕ່ຂາດຄົນທີ່ຈະ "ຫາຍໃຈເອົາຊີວິດ" ເຂົ້າໄປໃນມັນ. ມັນແມ່ນຕອນນັ້ນ, ເມື່ອຮູ້ກ່ຽວກັບນາງ, ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນໄດ້ຕິດຕໍ່ຫານາງຢ່າງຫ້າວຫັນ, ປະສານງານ ແລະ ສະເໜີໃຫ້ນາງເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ຟື້ນຟູພື້ນທີ່. ການຕອບສະໜອງຂອງນາງແມ່ນການຢືນຢັນຢ່າງແຂງແຮງຕໍ່ພາລະກິດຂອງນາງ: "ຂ້ອຍລໍຖ້າການໂທນີ້ມາຫຼາຍປີແລ້ວ."

ບູດວາງສະແດງຜະລິດຕະພັນຈາກໂຄງການ Zó ຢູ່ພື້ນທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງຄືນໃໝ່ໃນບ້ານ Bưởi.

ປະຈຸບັນ, ຢູ່ເຂດຟື້ນຟູເຈ້ຍ Do ທີ່ເລກທີ 189 ຖະໜົນ Trich Sai, ຕາແສງ Tay Ho, ຮ່າໂນ້ຍ , ນັກທ່ອງທ່ຽວສາມາດພົບເຫັນພື້ນທີ່ທີ່ມີຊີວິດຊີວາຄື: ກອງປະຊຸມຜະລິດເຈ້ຍທີ່ຈຳລອງຂະບວນການຜະລິດເຈ້ຍ Do, ພິພິທະພັນທີ່ວາງສະແດງເອກະສານປະຫວັດສາດ, ພື້ນທີ່ປະສົບການ ແລະ ກອງປະຊຸມສ້າງສັນ. ມໍລະດົກບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຊົງຈຳເທົ່ານັ້ນ; ມັນມີຊີວິດຊີວາໃນທຸກໆກິດຈະກຳປະຈຳວັນ, ເຜີຍແຜ່ຜ່ານຜະລິດຕະພັນທີ່ນຳໃຊ້ໃນສະໄໝໃໝ່ເຊັ່ນ: ປື້ມບັນທຶກ, ບັດເຊີນ, ເຄື່ອງປະດັບ, ແລະ ກອງປະຊຸມຂຽນດ້ວຍມື.

ຢືນຢັນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຊາດ

ນອກເໜືອໄປຈາກການອະນຸລັກ, ໂຄງການ Zó ພວມຂະຫຍາຍຂອບເຂດ ແລະ ພັດທະນາໄປໃນທິດທາງທີ່ສ້າງສັນ. ເຈ້ຍ Do ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຊ້ສຳລັບປື້ມບັນທຶກ, ຜົນງານສິລະປະທີ່ເຮັດດ້ວຍມື, ຫຼື ການຂຽນດ້ວຍມືເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນວັດສະດຸສຳລັບຜະລິດຕະພັນອອກແບບ, ຂອງທີ່ລະນຶກ ແລະ ງານວາງສະແດງສິລະປະຮ່ວມສະໄໝ. “ພວກເຮົາໄດ້ສົ່ງອອກຜະລິດຕະພັນໄປຍັງສະຫະລັດ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນແລ້ວ. ແລະ ຂ້ອຍກຳລັງປ່ຽນພື້ນທີ່ປະສົບການນີ້ໃຫ້ກາຍເປັນພື້ນທີ່ເປີດກວ້າງສຳລັບຊາວໜຸ່ມ ແລະ ນັກອອກແບບເພື່ອສ້າງ ແລະ ຈັດຕັ້ງງານວາງສະແດງ,” ນາງ Nhung ແບ່ງປັນ.

ນາງ ຫຸງ ກຳລັງສອນຊາວໜຸ່ມຝຣັ່ງຄົນໜຶ່ງກ່ຽວກັບຂະບວນການເຮັດເຈ້ຍໂດ.

ໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ຟື້ນຟູຢູ່ບ້ານໄຕໂຮ່, ຂ້າພະເຈົ້າ (ຜູ້ຂຽນບົດຄວາມນີ້) ໄດ້ພົບກັບນັກທ່ອງທ່ຽວຊາວຝຣັ່ງຄົນໜຶ່ງ. ລາວໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າລາວໄດ້ເຫັນຮູບພາບຂອງເຈ້ຍໂດ່ໂດຍບັງເອີນໃນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ ແລະ ຮູ້ສຶກປະທັບໃຈກັບຄວາມງາມແບບຊົນນະບົດ ແລະ ບໍລິສຸດຂອງມັນ. ລາວໄດ້ຕິດຕໍ່ຫານາງຫຸງ ເພື່ອມາສຳຜັດກັບຂະບວນການຜະລິດເຈ້ຍໂດ່ໂດຍກົງ ແລະ ສ້າງປຶ້ມທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຕົນເອງ. ທີ່ໂຄງການ Zó ໃນມື້ນີ້, ມີໄວໜຸ່ມ, ລວມທັງນັກຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ທີ່ໄດ້ຮັບການໃຫ້ຄຳແນະນຳຈາກນາງ Nhung. ນອກຈາກນີ້ຍັງມີຜູ້ມາໃໝ່ໃນອາຊີບທີ່ໄດ້ຮັບການຊຸກຍູ້ ແລະ ແຮງຈູງໃຈຈາກນາງໃນຫຼາຍວິທີທາງ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີແຮງຈູງໃຈທີ່ຈະຢູ່ໃນຂະແໜງການນີ້ຕໍ່ໄປ.

ສຳລັບນາງຫງຸ່ງ, ເຈ້ຍ dó ເປັນຕະຫຼາດທີ່ມີທ່າແຮງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຖ້ານຳໃຊ້ຢ່າງສ້າງສັນ ແລະ ມູນຄ່າຂອງມັນຈະໄດ້ຮັບການເພີ່ມຂຶ້ນ. “ໃນອະດີດ, ເຈ້ຍ dó ຖືກນຳໃຊ້ສຳລັບຂຽນປຶ້ມ ແລະ ພິມຮູບແຕ້ມດົງໂຮ່. ປະຈຸບັນພວກເຮົາຕ້ອງຄິດຕື່ມອີກ, ເຊັ່ນ ສຳລັບຜະລິດຕະພັນອອກແບບ, ເຟີນີເຈີ, ແລະ ຂອງຂວັນສິລະປະ…”, ນາງກ່າວ.

ທ່ານນາງ Nhung ຫວັງວ່າເຈ້ຍ dó ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ຂອງຊີວິດຊາວຫວຽດນາມ, ຄືກັນກັບເຈ້ຍ washi ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນທີ່ໄດ້ແຊກຊຶມເຂົ້າໄປໃນທຸກມຸມຂອງວັດທະນະທໍາຫວຽດນາມ, ຕັ້ງແຕ່ການຫຸ້ມຫໍ່ ແລະ ການເຊື້ອເຊີນ ຈົນເຖິງສິ່ງປະດິດທາງສາສະຫນາ ແລະ ຂອງຂວັນທີ່ສົ່ງຂໍ້ຄວາມສະແດງຄວາມກະຕັນຍູ. ສໍາລັບນາງ, ເຈ້ຍ dó ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເຈ້ຍເທົ່ານັ້ນ. ມັນແມ່ນປະຫວັດສາດ, ວັດທະນະທໍາ, ຊີວິດທາງວິນຍານ, ແລະ ຄວາມພາກພູມໃຈຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ.

    ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://www.qdnd.vn/van-hoa/doi-song/giu-hon-giay-do-tuong-chung-da-ngu-quen-959588