"Hạc hủa" (ຄຳສັບທີ່ດູຖູກ) ໃນພາສາກວາງຕຸ້ງ

ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຂອງປີມ້າ - ຜູ້ຄົນຈາກພາກພື້ນອື່ນໆມັກຈົ່ມວ່າພາສາກວາງຟັງແລ້ວແປກໆຄືກັບພາສາຕ່າງປະເທດ ແລະ ບໍ່ງ່າຍທີ່ຈະຮຽນເລີຍ. ລອງມາວິເຄາະກົດລະບຽບຂອງພາສາກວາງທີ່ມີລັກສະນະ "ມີຊື່ສຽງ" ໂດຍອີງໃສ່ໂຄງສ້າງສຽງຂອງມັນ.

ປີໃໝ່ຈີນ (ເຕັດຫວຽດນາມ). ພາບ: ດວານກວາງ

ຫຼາຍຄົນໂຕ້ຖຽງວ່າຄົນຈາກແຂວງກວາງນາມບໍ່ສາມາດອອກສຽງສຽງ "ອາ" ໄດ້ (ສຽງ /a/). ສຽງ /a/ ເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບການເປີດປາກໃຫ້ກວ້າງຂຶ້ນ ແລະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຮີມຝີປາກມົນ, ແລະ ເປັນເລື່ອງທຳມະດາໃນພາສາຫວຽດນາມມາດຕະຖານ ແລະ ພາສາສ່ວນໃຫຍ່ ໃນທົ່ວໂລກ , ໄດ້ຫາຍໄປຢ່າງບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍໃນແຂວງກວາງນາມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, "cái ca" ກາຍເປັນ "cứa coa," "ba má" ຟັງຄື "boa móa"... ຍັງມີຫຍັງອີກທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບມັນ?

ຕົວຈິງແລ້ວ, ບໍ່ແມ່ນແນວນັ້ນ. ສຽງ /a/ ຍັງເປັນທີ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປ ແລະ ຮັບຮູ້ໄດ້ງ່າຍໃນສຳນຽງກວາງນາມ. ຫຼາຍພື້ນທີ່ ໃນກວາງນາມ ອອກສຽງ "cay" ເປັນ "ca" ໃນພາສາຫວຽດນາມມາດຕະຖານ, ແລະ ໃນບາງບ່ອນ "cau" ກາຍເປັນ "ca". ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າຄົນເຮົາໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຕົວອັກສອນ "a" ທີ່ຂຽນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ແຍກແຍະມັນອອກຈາກສຽງ /a/, ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງຮັບຮູ້ມັນແບບນັ້ນ.

ເຖິງແມ່ນວ່າ "ca" ຈະອອກສຽງເປັນ "coa," ສຽງ /a/ ຍັງຄົງບໍ່ປ່ຽນແປງ. ສັນຍະລັກສຽງສຳລັບ "ca" ແມ່ນ /ka/, ແລະ ສຳລັບ "coa" ມັນແມ່ນ /kwa/. ສຳນຽງກວາງພຽງແຕ່ເພີ່ມສະຫຼະເຄິ່ງໜຶ່ງ /w/ (ສຽງແຄບ, ມົນຄ້າຍຄືກັບສຽງ "u") ກ່ອນສຽງ /a/. ແທນທີ່ຈະອ້າປາກກວ້າງ ແລະ ອອກສຽງ /a/ ຄືກັບໃນພາສາຫວຽດນາມມາດຕະຖານ, ສຳນຽງກວາງໄດ້ຂະຫຍາຍສຽງ, ເລື່ອນຈາກຮູບຊົງປາກແຄບ /w/ ໄປສູ່ຮູບຊົງປາກກວ້າງ /a/.

ສະນັ້ນເປັນຫຍັງ "cay" ຈຶ່ງກາຍເປັນ "ca"? ມັນຟັງແລ້ວແປກຫຼາຍ, ແລະຂ້ອຍຢາກໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບມັນແທ້ໆ. ໃນຄຳນີ້, ສະຫຼະເຄິ່ງ /j/ (ອອກສຽງຄືກັບ "i") ໃນ "cay" /kaj/ ໄດ້ຖືກຕັດອອກ, ກາຍເປັນ "ca" /ka/. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ສະຫຼະເຄິ່ງ /w/ ໃນ "cau" (/kaw/) ກໍ່ຫາຍໄປເຊັ່ນກັນ, ສະນັ້ນ "cau" ຈຶ່ງກາຍເປັນ "ca" (/ka/).

ຜູ້ຄົນຈາກພາກພື້ນອື່ນໆທີ່ຕ້ອງການຮຽນພາສາກວາງຕຸ້ງໜ້ອຍໜຶ່ງມັກຈະຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍໃຈເມື່ອເຂົາເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າມັນຍາກທີ່ຈະອອກສຽງ.

ຄຳວ່າ "học hỏi" (ຮຽນ) ກາຍເປັນ "hạc hủa" (ນົກກະທາ), ຟັງຄືກັບສອງຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນໝົດ. ຕົວຈິງແລ້ວ, ມັນມີເຫດຜົນສຳລັບສິ່ງນີ້. ໃນພາສາຫວຽດນາມມາດຕະຖານ, "học" ມີໂຄງສ້າງສຽງ /hawk/, ຂຽນດ້ວຍຕົວອັກສອນ "o" ແຕ່ມີສະຫຼະ /a/, ອອກສຽງຄື "ha-uc". ໃນສຳນຽງກວາງນາມ, ສະຫຼະເຄິ່ງ /w/ ຍັງຖືກຕັດອອກເພື່ອການອອກສຽງງ່າຍຂຶ້ນ, ເຮັດໃຫ້ /hak/ ອອກສຽງຄື "hạc".

ກໍລະນີຂອງ "hỏi" (/hɔj/) ແມ່ນໜ້າສົນໃຈກວ່າ, ປ່ຽນເປັນ "hủa" (/huə/). ສະຫຼະ /ɔ/ ທີ່ມີປາກມົນ ແລະ ກວ້າງ ຖືກປ່ຽນແທນດ້ວຍສຽງຄູ່ /uə/ ທີ່ມີປາກແຄບ ແລະ ງ່າຍຕໍ່ການອອກສຽງ, ໃນຂະນະທີ່ສຽງເຄິ່ງສະຫຼະ /j/ ຖືກຕັດອອກ. ໃນພາສາ Thanh Hoa , ຄຳສັບນີ້ມີສຽງຄ້າຍຄືກັບພາສາ Quang, ແຕ່ຍັງຄົງຮັກສາສຽງ /j/ ສຸດທ້າຍ, "huở-i" /hwəj/. ພາສາເຫວ້ ແມ່ນເກືອບຄືກັນ, "hỏi" ກາຍເປັນ "hoải" /hwaj/, ໂດຍມີສຽງ /a/ ທີ່ມີປາກກວ້າງ. ມັນເປັນຮາກສັບຫວຽດນາມດຽວກັນ, ແຕ່ດ້ວຍການເພີ່ມ, ການຫັກ, ຫຼື ການບິດເບືອນເລັກນ້ອຍ, ມັນກາຍເປັນ "ຄວາມຊ່ຽວຊານ" ໃນພາກພື້ນ.

"ຄຳວ່າ 'ເຜິ້ງ' ໃນພາສາກວາງນາມອອກສຽງວ່າ 'ຄອນ ອັງ'." ໃນພາສາຫວຽດນາມມາດຕະຖານ, "ອງ" ບໍ່ແມ່ນສະຫຼະ /ɔ/ ຄືກັບໃນພາສາ "ງອນ" ຫຼື "ຄອນ"... ມັນແມ່ນ /awŋ/, ຄ້າຍຄືກັບການອອກສຽງໄວ "ອໍ-ງ". ໃນສຳນຽງກວາງນາມ, ໃນເຂດພາກເໜືອ ແລະ ໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳທູບອນ, ສຽງ /w/ ຈະຫາຍໄປ, ກາຍເປັນ "ອັງ" (/aŋ/). "ແມ່, ລູກເຫັນເຜິ້ງສາມໂຕ" (ມາ ơi, con thấy boa con ang).

ຢູ່ບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍ, ບ້ານໜຶ່ງໃນເຂດກາງເມືອງເກົ່າຂອງແຂວງກວາງນາມ, ໃນຊ່ວງເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ), ຜູ້ຄົນມັກຈະມີປະເພນີ "ເຮັດອາຍຸ". ອາຍຸສາມາດ "ເຮັດ" ໄດ້ແນວໃດ? ມັນຄືກັນກັບການໃຫ້ "ຂອງຂວັນແກ່ອາຍຸ" ຄືກັບບ່ອນອື່ນໆ. ຄ່ອຍໆ, ຜູ້ຄົນເລີ່ມອອກສຽງຜິດວ່າ "ເຮັດອາຍຸ". ຫຼາຍຄົນ, ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳວ່າ "ເຮັດ" ແລະເຂົ້າໃຈຜິດວ່າ "ເຮັດ", ໄດ້ປ່ຽນມັນເປັນ "ເຮັດອາຍຸ" ເພື່ອໃຫ້ຟັງຄືວ່າບໍ່ເປັນທາງການ ແລະ ເປັນທາງການຫຼາຍຂຶ້ນສຳລັບເຕັດ.

ພາສາ, ດ້ວຍໂຄງສ້າງສຽງທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດ, ແມ່ນອ່ອນແອຫຼາຍ ແລະ ປ່ຽນແປງໄດ້ງ່າຍ. ນີ້ອາດເກີດຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງກະແສພາສາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ບາງຄັ້ງເກີດຈາກການເພີ່ມ ຫຼື ການຫັກອອກເລັກນ້ອຍເພື່ອຄວາມສະດວກໃນການອອກສຽງ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ເກີດຈາກຄວາມຜິດພາດເລັກໆນ້ອຍໆ ເຊັ່ນດຽວກັບຂ້າງເທິງ.

ພາສາຫວຽດນາມໄດ້ພັດທະນາໄປຕາມການອົບພະຍົບຂອງຊາວຫວຽດນາມແຕ່ລະຄັ້ງ. ພູຜາ ແລະ ແມ່ນ້ຳແຍກປະເທດອອກຈາກກັນ, ປະຫວັດສາດໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຫຼາຍຄັ້ງ, ແລະ ກຸ່ມຊົນເຜົ່າຕ່າງໆໄດ້ປະສົມປະສານເຂົ້າກັນ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ການອອກສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນທົ່ວພາກພື້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສຳນຽງກວາງນາມ ຫຼື ສຳນຽງກວາງນາມ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຮັດໃຫ້ມັນຟັງບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແລະ ອອກສຽງຍາກຂຶ້ນ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/hac-hua-tieng-quang-3324523.html