ເມື່ອບົດກະວີໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳ...

ນັກກະວີ ຫວໍ ວັນ ຫວີວວຽນ, ສະມາຊິກຂອງສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ ແລະ ສະມາຄົມວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະແຂວງ ກວາງຈິ , ຫາກໍ່ອອກຜົນງານວັນນະຄະດີອີກອັນໜຶ່ງ, "ນັບຕັ້ງແຕ່ຂ້າມແມ່ນ້ຳ,"* ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍບົດກະວີເກືອບ 120 ບົດ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນແຕ່ງຂຶ້ນບໍ່ດົນມານີ້, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ, ການສະທ້ອນ, ການໄຕ່ຕອງ, ແລະ ບາງທີອາດແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເຊິ່ງຂະຫຍາຍມິຕິຂອງຄວາມຄິດທາງສິລະປະ. ຜົນງານດັ່ງກ່າວແມ່ນການສືບຕໍ່ຈາກຊຸດບົດກະວີທີ່ຜ່ານມາຂອງລາວເຊັ່ນ "ພາສາລັບຂອງທະເລ" ແລະ "ນິ້ວມືສິບນິ້ວຂອງລະດູໃບໄມ້ร่วง."

ນັກກະວີ ຫວໍ ວັນ ຫວຽນ ເປັນນັກຂຽນທີ່ດຸໝັ່ນ ແລະ ມີການທົດລອງ, ແຕ່ບໍ່ຮຸນແຮງໃນວຽກງານສ້າງສັນຂອງລາວ. ລາວອາດຈະສ້າງແນວຄວາມຄິດທີ່ສອດຄ່ອງກັນພໍສົມຄວນ: ທັງແບບດັ້ງເດີມ ແລະ ມີນະວັດຕະກໍາໃນບົດກະວີຂອງລາວ, ສ້າງຈຸດສໍາຄັນໃຫມ່ໃນການເດີນທາງດ້ານກະວີຂອງລາວ.

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ໃນການລວບລວມບົດກະວີນີ້, ຜູ້ອ່ານສາມາດຊອກຫາບົດກະວີຫຼາຍບົດທີ່ປະສົມປະສານຢ່າງກົມກຽວກັບເຕັກນິກການແຕ່ງບົດກະວີແບບດັ້ງເດີມ, ເຊັ່ນ: ກະຊິບໄປຫາປ້ອມບູຮານ, ຄວາມຮັກໄຫຼໄປສູ່ພື້ນທີ່ນ້ຳຖ້ວມ, ລະນຶກເຖິງພໍ່, ການເລົ່າເລື່ອງຕົນເອງພາຍໃຕ້ເງົາຂອງຕອນແລງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ຝັນເຖິງແມ່ນ້ຳເຢັນໃນຕອນກາງຄືນ, ປ່ອຍໃຫ້ມື້ຜ່ານໄປໄວໆ...

ຊຸດກະວີ "ນັບຕັ້ງແຕ່ຂ້າມແມ່ນ້ຳ" - ໜ້າປົກ: Thanh Song

ຕົວຢ່າງ, ໃນບົດກະວີ "ກະຊິບເຖິງເມືອງບູຮານ," ຜູ້ຂຽນເລີ່ມຕົ້ນວ່າ: "ເມືອງດັງດ້ວຍລະຄັງສີແດງ / ແບກຫາບຄຳອ້ອນວອນສີຟ້າ / ຊາກຫັກພັງຮູ້ວິທີເຂົ້າສູ່ໜ້າປະຫວັດສາດ / ບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜເປັນພະຍານໃຫ້ພວກມັນ." ບົດກະວີເຫຼົ່ານີ້ອ່ອນໂຍນ, ຄືກັບຄຳສາລະພາບທີ່ຈິງໃຈກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ທາງວິນຍານທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຄວັນທູບຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຊຸມຊົນສະເໝີ, ເປັນຄວາມຊົງຈຳຂອງທົ່ວປະເທດເຖິງແມ່ນວ່າເວລາຜ່ານໄປຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດແລ້ວກໍຕາມ.

ຂຽນກ່ຽວກັບສົງຄາມ, ການສູນເສຍ, ແລະ ການເສຍສະຫຼະ, ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢາກ ມີສັນຕິພາບ , ຂໍ້ຄວາມທີ່ນັກກະວີມອບໝາຍໃຫ້: “ຕົ້ນອໍ້ພັນຕົ້ນຕັດຂອບຟ້າ, ເລືອດອອກ/ມື້ຍັງຍຶດຕິດກັບຄວາມຝັນທີ່ຈະກັບຄືນມາ/ປ້ອມປາການບູຮານນັ້ນ, ຮອຍຍິ້ມຂອງອະນາຄົດ/ເຖິງແມ່ນວ່າຈະແຕກສະຫຼາຍ, ມັນກໍ່ບໍ່ສາມາດຂ້າຄຳສາບານໄດ້.” “ຕົ້ນອໍ້ພັນຕົ້ນຕັດຂອບຟ້າ, ເລືອດອອກ” ເປັນບົດກະວີທີ່ສຳຫຼວດ ແລະ ໄຕ່ຕອງ, ເປັນສັນຍະລັກຄືກັບຄວາມເຈັບປວດ, ເຕືອນພວກເຮົາສະເໝີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາຈະສະຫງົບ ແລະ ບໍ່ສັ່ນຄອນ. “ແລ້ວເປັນຫຍັງຕ້ອງອາຍທີ່ຈະຮັກກັນອີກຕໍ່ໄປ?/ຈູບທີ່ລຸກໄໝ້ພາຍໃຕ້ແສງດາວ/ຈິນຕະນາການເຖິງປ້ອມປາການບູຮານທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍໄຟພັນອົງສາ/ຂອບໃຈຮ້ອຍຕໍ່ເຈົ້າ, ຂອບໃຈພັນຢ່າງ.”

ດັ່ງທີ່ຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ, ເມື່ອສົງຄາມສິ້ນສຸດລົງ, ຈະມີພຽງຄວາມຮັກ, ຄວາມເມດຕາ, ແລະ ມະນຸດສະທຳເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງຄົງເປັນຄຸນຄ່າອັນສູງສົ່ງ ແລະ ນິລັນດອນ.

ບົດກະວີສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳອະທິຖານທີ່ກະຊິບດັງກ້ອງຈາກເບື້ອງຊ້າຍຂອງຫົວໃຈ. ແຕ່ຊຸດບົດກະວີສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງນະວັດຕະກໍາຈາກຮູບແບບທີ່ເບິ່ງຄືວ່າງ່າຍດາຍ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ບໍ່ມີບົດກະວີໃດໃນຊຸດທີ່ມີຫົວຂໍ້ດຽວກັນ.

ນີ້ຍັງເປັນເຈດຕະນາຂອງຜູ້ຂຽນທີ່ຈະແຍກອອກຈາກແນວຄວາມຄິດທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ວ່າຕ້ອງມີບົດກະວີ "ຊິ້ນເອກ" ທີ່ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ກັບຊຸດສະສົມທັງໝົດ. ມັນຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຜົນງານທັງໝົດໃນຊຸດສະສົມເປັນປະຊາທິປະໄຕ, ເພື່ອວ່າຜູ້ອ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກທັດສະນະອັດຕະວິໄນຂອງຜູ້ຂຽນ, ແລະ ເພື່ອໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວຂອງອົງປະກອບສ່ວນບຸກຄົນຂອງບົດກະວີເປັນອິດສະຫຼະ.

ແລ້ວກໍມີບັນຫາກ່ຽວກັບການບໍ່ໃຊ້ຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງບັນທັດ, ບໍ່ໃຊ້ຕົວພິມໃຫຍ່ຫຼັງຈາກຈຸດ, ແຕ່ລະບັນທັດຂອງບົດກະວີບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນບັນທັດດຽວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ອາດຈະມີຫຼາຍບັນທັດເພື່ອສ້າງຄວາມໝາຍໃໝ່, ທຳລາຍຂໍ້ຈຳກັດທີ່ມີຢູ່ໃນບົດກະວີທັງໃນດ້ານເນື້ອໃນ ແລະ ສິລະປະ; ຍັງມີກໍລະນີທີ່ຄຳນາມສະເພາະຖືກປ່ຽນເປັນຄຳນາມທົ່ວໄປ ຫຼື ຄຳຄຸນນາມ...

ທັງໝົດລ້ວນແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມພະຍາຍາມໃນການປະດິດສ້າງບົດກະວີໃນແບບນີໂອ-ຟໍມາລິສ ແລະ ໂພສໂມເດນນິສ. ຕົວຢ່າງຂອງບົດກະວີທີ່ປະຕິບັດຕາມທິດທາງນີ້ລວມມີ: *ທາງເລືອກ*, *ເກົ້າອີ້ຢູ່ເທິງກຳແພງ*, *ຢູ່ຂ້າງຂົວແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ*, *ກາງຄືນຍັງມືດມົວ*...

ບົດກະວີ "ທາງເລືອກ," ດ້ວຍການອຸທິດຕົນ "ອຸທິດໃຫ້ແກ່ນັກກະວີຫຼັງສະໄໝໃໝ່," ແມ່ນການທົດລອງດັ່ງກ່າວ: "ກຸ່ມສະໝຸນໄພຕົກລົງໃນຕອນກາງຄືນ / ກິ່ນຫອມທີ່ຮຸນແຮງ / ລົມແລະມ້າປ່ອຍຄວາມຝັນທີ່ຈະຫຼົບໜີ / ພູເຂົາປ່ຽນແປງ, ມືຂອງໃບໄມ້ໂບກມື / ຄວາມຂັດແຍ້ງທາງ metaphysical."

ສອງບັນທັດທຳອິດສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມກ່ຽວຂ້ອງທີ່ຜິວເຜີນໃນບົດກະວີ, ແຕ່ໃນສອງບັນທັດຕໍ່ໄປ, "ການເຊື່ອມຕໍ່" ຄວາມໝາຍໄດ້ຄ່ອຍໆມົວລົງ, ກາຍເປັນພຽງສັນຍະລັກ, ຄືກັບຫິງຫ້ອຍທີ່ກະພິບໃນຕອນກາງຄືນ. ບັນທັດສຸດທ້າຍຂອງບົດກະວີແມ່ນບົດສະຫຼຸບທີ່ກະທັດຮັດເຊິ່ງມີຄວາມທ້າທາຍຕໍ່ພາສາ: "ຄຳອຸປະມາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃຕ້ຫຍ້າອີກຕໍ່ໄປ / ອົດທົນແລະໂດດດ່ຽວ / ພວກມັນສາມາດຊ່ອນຄວາມຕ້ອງການແສງສະຫວ່າງຂອງໄຟ / ຜ້າຄຸມໜາຂອງຄວາມມືດໄດ້ຢູ່ໃສ?"

ບົດກະວີ, ຄືກັບຕົວຕົນທີ່ໂດດດ່ຽວໃນຄືນທີ່ມືດມົວ, ແມ່ນຂັດແຍ້ງກັນ: ພ້ອມໆກັນນັ້ນກໍຕ້ອງການເປີດເຜີຍ ແລະ ປິດບັງພາຍໃນສະພາບຈິດໃຈທີ່ທັງມືດມົວ ແລະ ລຶກລັບ, ຄືກັບປິດສະໜາສະຟິງ. "ຕໍ່ສູ້ກັບສັນຍານທີ່ໜ້າວິນຫົວ / ຈັດລຽງ ໂລກ ໃນເກມການຄາດເດົາຄຳສັບ / ເປັນທາງເລືອກກ່ຽວກັບການມີຢູ່ / ລໍຖ້າມື້ອື່ນ."

ຕອນຈົບຄືກັບປະສົບການຂອງປັດຊະຍາມະນຸດຮ່ວມສະໄໝ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງສະພາບຈິດໃຈ ແລະ ອາລົມໃນປະຈຸບັນ, ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ແມ່ນສະພາບຈິດໃຈ ແລະ ອາລົມຂອງຜູ້ຂຽນເອງ. ມັນກະທັດຮັດ, ເຂັ້ມຂຸ້ນ, ແລະ ບໍ່ງ່າຍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ, ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາຂອງນັກຂຽນທີ່ຈະຄົ້ນຫາ ແລະ ທຳລາຍແມ່ພິມ.

ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີວິທີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແຕກຕ່າງ, ວິທີການເຂົ້າໃຈທີ່ແຕກຕ່າງ, ແລະແມ່ນແຕ່ການຮ່ວມກັນສ້າງ, ດັ່ງທີ່ນັກວິຈານຮ່ວມສະໄໝມັກເວົ້າ. ມັນງ່າຍທີ່ຈະແຕ້ມຂະໜານກັບບົດກະວີຂອງ Nguyen Gia Thieu: "ຫົວໝຸນໄດ້ຖືກສະບັດຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າແລ້ວ / ຮູບຮ່າງມະນຸດທີ່ຈືດໆຄືກັບຄົນທີ່ຍ່າງໃນຕອນກາງຄືນ." ຄືກັບບົດກະວີ, ຄືກັບຜູ້ອ່ານຂອງມັນ.

ບົດກະວີ "ຕັ່ງອີ້ຢູ່ເທິງຝາ" ກໍຄ້າຍຄືກັນ. ກະລຸນາຮັບຊາບວ່າຕັ່ງອີ້ເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ເທິງຝາ, ບໍ່ແມ່ນຕັ່ງອີ້ໃນຫ້ອງ; ພວກມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມເປັນຈິງທີ່ເປັນຮູບປະທຳ ແຕ່ເປັນຮູບພາບທີ່ຈິນຕະນາການ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງມຸມມອງ ແລະ ຈິນຕະນາການໃໝ່ໆຂອງນັກກະວີ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຫຼັງຈາກສົນທະນາກ່ຽວກັບ "ຕັ່ງອີ້ເສມືນ" ໃນຊີວິດມະນຸດ, ນັກກະວີໄດ້ສະຫຼຸບດ້ວຍຈຸດຈົບທີ່ແປກປະຫຼາດ, ແປກປະຫຼາດຄືກັບບົດກະວີເອງ: "ໂອ້, ຕັ່ງອີ້ທີ່ດີເລີດ! / ພວກມັນເປີດເຜີຍສາລະສຳຄັນຂອງປັນຍາ / ພວກມັນປົດປ່ອຍອານາຈັກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ / ພວກມັນຂອບໃຈການສ້າງທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດ / ພວກມັນປ່ອຍໃຫ້ຂ້ອຍຢືນຢູ່ນິ້ງໆ."

ແມ່ນແລ້ວ, ຕັ່ງອີ້ເສມືນກໍ່ເປັນຈິງຫຼາຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະປ່ຽນແປງຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ, ເຊິ່ງນຳມາເຊິ່ງຄວາມແປກໃຈນັບບໍ່ຖ້ວນ. ມີພຽງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ, ໂດຍສະເພາະຜູ້ຂຽນຢູ່ທີ່ນີ້, ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ນິ້ງໆ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ອອກຈາກເກມເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕິດຕາມຕັ່ງອີ້ໄດ້, ຫຼື ເພາະວ່າພວກເຂົາຕ້ອງການທີ່ຈະສຸມໃສ່ແນວຄວາມຄິດ, ວິທີການເບິ່ງສິ່ງຕ່າງໆ... ມີຫຼາຍຄຳອະທິບາຍ; ບົດກະວີສິ້ນສຸດລົງແຕ່ເປີດເຜີຍສິ່ງອື່ນໆອີກຫຼາຍຢ່າງ.

ເມື່ອບົດກະວີຂ້າມແມ່ນໍ້າ, ມັນຄືກັບນົກກະຈອກຂ້າມແມ່ນໍ້າ, ຫຼື ຄືກັບໝາກຮຸກທີ່ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ມີພະລັງ ແລະ ໜ້າຢ້ານກົວຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄິດເຖິງຄລາສສິກທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ລຶກລັບທີ່ສຸດຄື ອີ ຊິງ. ຮູບຫົກແຈທີ່ຢູ່ອັນດັບສອງຕໍ່ສຸດທ້າຍແມ່ນ ຈີ ຈີ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າວຽກງານສຳເລັດແລ້ວ (ຄືກັບການຂ້າມແມ່ນໍ້າ), ແຕ່ຮູບຫົກແຈສຸດທ້າຍແມ່ນ ເວີຍ ຈີ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າວຽກງານຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດ (ຍັງບໍ່ທັນຂ້າມແມ່ນໍ້າ).

ມັນເບິ່ງຄືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ຂັດແຍ້ງກັນ, ແຕ່ມັນກໍ່ມີເຫດຜົນ, ມີອາລົມ, ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາ. ບາງທີການເດີນທາງຂອງບົດກະວີ, ລວມທັງບົດກະວີຂອງນັກກະວີ ໂວ ວັນ ລຸຍນ, ອາດຈະຄ້າຍຄືກັນ. ຂໍສະແດງຄວາມຍິນດີກັບນັກກະວີສຳລັບຜົນງານໃໝ່ຂອງລາວ, ຄວາມຄິດສ້າງສັນໃໝ່ຂອງລາວ, ແລະ ສຳລັບການປະໄວ້ຄວາມປະທັບໃຈທີ່ສຳຄັນດັ່ງກ່າວໃນການເດີນທາງຂອງລາວກັບ Muse, ແລະ ກ່ອນອື່ນໝົດ ແລະ ສຳຄັນທີ່ສຸດຕໍ່ບົດກະວີຂອງ ກວາງ ຈີ.

ຟາມຊວນຢຸງ

* “ນັບແຕ່ເວລາທີ່ພວກເຮົາຂ້າມແມ່ນ້ຳ” - ຊຸດກະວີຂອງນັກກະວີ ຫວໍ ວັນ ຫວີວວຽນ, ສຳນັກພິມສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ, 2024.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/khi-tho-da-sang-song-189097.htm