ມື້ນັ້ນຢູ່ Cúc Đường

ດອກເບນຈະມາປູກໃນທົ່ງນາ. ພາບ: ດາວຕວນ

ກຸກເຢືອງ ເປັນຕາແສງພູດອຍທີ່ຕັ້ງຢູ່ຫ່າງຈາກຕົວເມືອງປະມານ 40 ກິໂລແມັດ. ປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຊົນເຜົ່າໄຕ, ຕັ້ງຢູ່ໃນປ່າເກົ່າແກ່. ປະຊາກອນກະແຈກກະຈາຍ, ມີພຽງແຕ່ເຮືອນໄມ້ເທົ່ານັ້ນ. ຈາກຕົວເມືອງ, ຕາມທາງຫຼວງແຫ່ງຊາດ 1B ໄປຫາລາຮຽນ, ຫຼັງຈາກເດີນທາງໄດ້ພຽງສອງສາມກິໂລແມັດ, ທັງສອງຟາກຂອງເສັ້ນທາງແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍປ່າໄມ້. ມື້ທີ່ມີແດດອອກແມ່ນສາມາດຈັດການໄດ້, ແຕ່ໃນມື້ທີ່ມີຝົນຕົກ, ເສັ້ນທາງຈະກາຍເປັນຂີ້ຕົມ. ການຂີ່ລົດຖີບໃນສະພາບນີ້ໝາຍເຖິງການແບກລົດຖີບຂອງທ່ານໄວ້ເທິງບ່າເປັນເວລາຫຼາຍສິບກິໂລແມັດ. ບາງທີຜູ້ນຳອາດຈະຄາດຫວັງວ່າການພັກເຊົາໄລຍະຍາວ ແລະ ວາງແຜນທີ່ຈະຕັ້ງຖິ່ນຖານທີ່ໝັ້ນຄົງ? ຕໍ່ມາ, ພະແນກປ່າໄມ້ໄດ້ເປີດເສັ້ນທາງສຳລັບລົດຕັດໄມ້, ເຮັດໃຫ້ການຂົນສົ່ງສະດວກສະບາຍຂຶ້ນຫຼາຍ.

ອົງການພາກພື້ນທັງໝົດ, ຫຼັງຈາກອົບພະຍົບ, ໄດ້ກະແຈກກະຈາຍໄປທົ່ວບ້ານກຶ່ງດືງ ແລະ ບ້ານໃກ້ຄຽງຈຳນວນໜຶ່ງ. ສອງອົງການຄື ພະແນກວັດທະນະທຳຂອງເຂດປົກຄອງຕົນເອງຫວຽດບັກ ແລະ ສະມາຄົມສິລະປະ ແລະ ວັນນະຄະດີຫວຽດບັກ, ໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ຮ່ວມກັນໃນບ້ານເຍືອງ, ເຊິ່ງເປັນເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ແລະ ໂດດດ່ຽວພາຍໃນຖານປະຕິບັດງານຫຼັກ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ພະນັກງານທຸກຄົນຕ້ອງຕັດຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າດ້ວຍຕົນເອງ, ເກັບຕົ້ນອໍ້ເພື່ອມຸງຫຼັງຄາ, ແລະ ປະສົມຟາງກັບດິນເພື່ອປູຝາ, ເພື່ອເປັນທີ່ພັກອາໄສຂອງຕົນເອງ. ເຖິງແມ່ນວ່າກະຕູບຈະຢູ່ຫ່າງກັນພຽງແຕ່ສອງສາມແມັດ, ແຕ່ສະຖານທີ່ຂອງພວກມັນຢູ່ພາຍໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ເກົ່າແກ່ທີ່ໜາແໜ້ນ - ບາງຕົ້ນໃຫຍ່ຫຼາຍຈົນຄົນເກືອບບໍ່ສາມາດກອດພວກມັນໄດ້ - ເຮັດໃຫ້ພວກມັນຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ. ໃນປ່າເລິກ, ຝົນຕົກໜັກ. ເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ, ຝົນບໍ່ຢຸດ, ອາກາດຊຸ່ມຊື່ນ, ແລະ ເປັນເວລາຫຼາຍມື້, ບໍ່ມີແສງແດດ. ແຕ່ໂຊກບໍ່ດີ, ພະນັກງານແຕ່ລະຄົນມີເສື້ອຜ້າພຽງແຕ່ສອງສາມຊຸດ, ແລະ ບໍ່ມີບ່ອນຕາກ, ພວກມັນມັກຈະຕ້ອງໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ບໍ່ແຫ້ງໝົດ. ບໍ່ມີຫຍັງອີກທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ນອກຈາກຫວັງວ່າເມື່ອພວກເຮົາໃສ່ມັນ, ຄວາມຮ້ອນໃນຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາຈະດູດຊຶມຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແລະ ມັນຈະແຫ້ງຕົວມັນເອງ.

ຊີວິດຂອງພະນັກງານໃນສະໄໝນັ້ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງມີເຄື່ອງໃຊ້ສ່ວນຕົວໜ້ອຍຫຼາຍ. ບໍ່ມີຕູ້ ຫຼື ຊັ້ນວາງ, ສະນັ້ນຜ້າຫົ່ມ, ຜ້າປູທີ່ນອນ ແລະ ເສື້ອຜ້າທັງໝົດຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກພັບຢ່າງເປັນລະບຽບຢູ່ເທິງຫົວຕຽງທຸກໆເຊົ້າ. ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນຕຽງແທ້ໆ; ມັນເປັນພຽງໄມ້ທີ່ຖືກຕັດ ແລະ ແກະສະຫຼັກເພື່ອເຮັດເປັນບ່ອນຮອງຮັບ, ດ້ວຍໄມ້ໄຜ່ແປ ແລະ ວັດສະດຸອື່ນໆທີ່ຄ້າຍຄືກັນທີ່ໃຊ້ເປັນກອບຕຽງ. ໂຊກດີ, ເນື່ອງຈາກມັນເປັນອົງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຂຽນ, ພະນັກງານແຕ່ລະຄົນໄດ້ຮັບໂຕະທີ່ມີລິ້ນຊັກ ແລະ ຕັ່ງສາມຂາ.

ເຂດປົກຄອງຕົນເອງຫວຽດບັກໃນເວລານັ້ນປະກອບດ້ວຍຫົກແຂວງຄື: ທາຍງວຽນ, ຕວຽນກວາງ, ຮ່າຢາງ, ບັກກັນ, ກາວບັ່ງ, ແລະ ລ້າງເຊີນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕ້ອງເດີນທາງໄປມາລະຫວ່າງແຂວງເຫຼົ່ານີ້ເລື້ອຍໆ. ສະມາຄົມສິລະປະ ແລະ ວັນນະຄະດີຫວຽດບັກໄດ້ເຜີຍແຜ່ວາລະສານທີ່ມີຊື່ວ່າ "ສິລະປະ ແລະ ວັນນະຄະດີຫວຽດບັກ," ເຊິ່ງໄດ້ອອກທຸກໆສອງເດືອນ; ພະແນກວັດທະນະທຳຍັງໄດ້ເຜີຍແຜ່ "ຈົດໝາຍຂ່າວວັດທະນະທຳຫວຽດບັກ" ທຸກໆສອງເດືອນ. ການຕິດຕໍ່ກັບສະຖານທີ່ຕ່າງໆເຊັ່ນ: ໂຮງພິມ, ທີ່ເຮັດວຽກໄປສະນີ , ແລະ ຜູ້ຮ່ວມມືເປັນປະຈຳແມ່ນຂ້ອນຂ້າງຍາກເພາະວ່າອົງການເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດກະແຈກກະຈາຍ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ຢູ່ຫ່າງກັນຫຼາຍສິບກິໂລແມັດ. ແນ່ນອນ, ການຂົນສົ່ງແມ່ນດ້ວຍລົດຖີບ, ແຕ່ບາງຄັ້ງເຈົ້າໜ້າທີ່ຕ້ອງປະໄວ້ລົດຖີບຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ຍ່າງເພາະວ່າບາງອົງການຕັ້ງຢູ່ເທິງເນີນພູສູງ. ດັ່ງນັ້ນ, ວຽກງານຈຶ່ງສັບສົນຫຼາຍກ່ວາຢູ່ໃນຕົວເມືອງ, ແຕ່ທຸກຄົນກໍ່ປັບຕົວໄດ້ໄວ, ແລະ ບໍ່ມີການຮ້ອງຮຽນໃດໆ.

ໃນເວລານັ້ນ, ວາລະສານວັນນະຄະດີຫວຽດບັກມີບັນນາທິການສອງຄົນ: ຄົນໜຶ່ງແມ່ນນັກຂຽນ ບຸຍກົງບິ່ງ, ເຊິ່ງເຄີຍເປັນເລຂາບັນນາທິການຂອງໜັງສືພິມຮ່າຢາງ, ແລະອີກຄົນໜຶ່ງແມ່ນນັກກະວີ ກວາງຈຸຍເຢີນ. ກວາງຈຸຍເຢີນ ໃນເບື້ອງຕົ້ນເປັນນັກສຶກສາຈາກເມືອງຕວຽນກວາງ ຜູ້ທີ່ໄປຮຽນຢູ່ ເມືອງທາຍງວຽນ , ຈົບການສຶກສາຈາກວິທະຍາໄລຄູສອນຫວຽດບັກ. ລາວຂຽນບົດກະວີໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນນັກສຶກສາ, ດັ່ງນັ້ນຄູສອນວັນນະຄະດີສອງຄົນຂອງລາວ, ຄານກຽມ ແລະ ເລືອງແທງເຫງຍ, ຜູ້ທີ່ເປັນນັກກະວີ ແລະ ສະມາຊິກຂອງສະມາຄົມວັນນະຄະດີຫວຽດບັກ, ໄດ້ແນະນຳລາວໃຫ້ຮູ້ຈັກກັບສະມາຄົມ. ກວາງຈຸຍເຢີນ ເປັນຄົນອ່ອນໂຍນ, ຖ່ອມຕົວ, ແລະ ສະເໝີໃຈທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນ. ລາວບໍ່ຮູ້ວິທີຕອບເລື່ອງຕະຫຼົກ, ພຽງແຕ່ອາຍໆ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມກັບການຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ຄວາມຮັກໃນການອ່ານຂອງ ຈູຍເຢີນ, ແຕ່ໂຊກບໍ່ດີ, ພວກເຮົາພຽງແຕ່ຢູ່ນຳກັນໃນເຂດອົບພະຍົບ ກຸກເຢືອງ ເປັນເວລາສັ້ນໆ ເພາະວ່າໃນບາງຈຸດ, ລາວໄດ້ບໍລິຈາກເລືອດຢ່າງງຽບໆເພື່ອເປັນອາສາສະໝັກໃຫ້ກັບກອງທັບ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຊ່ວງເວລາຂອງສົງຄາມທີ່ຮຸນແຮງ, ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມຫຼາຍ, ຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງລາວກໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງລາວໃນທີ່ສຸດ. ທ່ານ ກວາງ ຈຸວຢຽນ ໄດ້ອອກຈາກສະມາຄົມວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະ ຫວຽດບັກ ເພື່ອໄປເປັນທະຫານຢູ່ກອງພັນ 132, ໂດຍໄດ້ສ້າງເສັ້ນທາງສື່ສານເໜືອ-ໃຕ້ ຕາມສາຍພູເຈື່ອງເຊີນ.

ຊີວິດໃນເຂດອົບພະຍົບໃນຕອນນັ້ນແມ່ນບໍ່ມີໄຟຟ້າ, ວິທະຍຸ, ຫຼືໂທລະສັບເລີຍ. ໃນຕອນກາງເວັນ, ນອກຈາກວຽກທີ່ຫຍຸ້ງຫຼາຍແລ້ວ, ໃນຕອນແລງ, ໂດຍບໍ່ມີຫຍັງເຮັດອີກ, ພະນັກງານຂອງພວກເຮົາກໍ່ເຂົ້ານອນແຕ່ຫົວຄ່ຳ ຫຼື ພຽງແຕ່ຫຼິ້ນໄພ້ ຫຼື ໝາກຮຸກເພື່ອຂ້າເວລາ. ຂ້າພະເຈົ້າແນ່ໃຈວ່າມີໜ້ອຍຄົນທີ່ມີຄວາມມັກໃນໝາກຮຸກເທົ່າກັບນັກຂຽນຊາວໄຕ ຊື່ ນົງມິງເຈົາ. ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ມີເກມໝາກຮຸກ, ລາວກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ຖ້າລາວບໍ່ໄດ້ຄວບຄຸມໝາກຮຸກໂດຍກົງ, ລາວຈະຢືນຢູ່ຂ້າງນອກຊີ້ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳ. ຄັ້ງໜຶ່ງ, ໃນຊ່ວງເວລາພັກຜ່ອນສອງສາມມື້, ນັກກະວີຊາວດີວ ຊື່ ບັງບັກຫາຍ ຈາກພະແນກວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະ ຂອງພະແນກວັດທະນະທຳແຂວງທາຍງວຽນ ໄດ້ຂີ່ລົດຖີບໄປທີ່ສະຖານທີ່ອົບພະຍົບຂອງສະມາຄົມວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະຫວຽດບັກ ເພື່ອໄປຢ້ຽມຢາມທຸກຄົນ. ໃນຖານະທີ່ເປັນນັກໝາກຮຸກທີ່ມີຄວາມຊຳນານ, ລາວຈຶ່ງຍອມຮັບຄຳເຊີນ ແລະ ຢູ່ຫຼິ້ນໝາກຮຸກກັບ ນົງມິງເຈົາ. ຊາຍສອງຄົນນັ່ງຢູ່ຕະຫຼອດຄືນ; ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຕອນກາງຄືນ, ຜູ້ຄົນຍັງສາມາດເຫັນໂຄມໄຟນ້ຳມັນທີ່ກະພິບ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງໝາກຮຸກດັງ. ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ທຸກຄົນຍັງເຫັນຊາຍສອງຄົນນອນເຄິ່ງຫຼັບ, ນັ່ງຢູ່ຂ້າງກະດານໝາກຮຸກ. ແລະນັ້ນບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ; ພວກເຂົາຍັງສືບຕໍ່ຫຼິ້ນເກືອບໝົດມື້. ນັກຂຽນ ນົງຫວຽດຕວາຍ ໄດ້ເລົ່າວ່າລາວໄດ້ເອີ້ນມາກິນເຂົ້າທ່ຽງ, ແຕ່ຮອດຕອນທ່ຽງ, ຊາຍສອງຄົນຍັງບໍ່ທັນມາກິນເຂົ້າ. ລາວໄດ້ໄປເອີ້ນພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຫຼົງໄຫຼກັບເກມຂອງພວກເຂົາຫຼາຍເກີນໄປ, ໂດຍເວົ້າວ່າ, "ພຽງແຕ່ປະໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະກິນມັນຕໍ່ມາ." ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວວ່າພໍ່ຄົວຈະບໍ່ເຫັນຄົນອື່ນ ແລະ ຈະເກັບອາຫານໄວ້, ທ່ານ ຕວາຍ ຕ້ອງໄດ້ເອົາອາຫານທັງສອງຄາບກັບຄືນມາທີ່ເຮືອນຂອງພວກເຂົາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ແຕ່, ຮອດຕອນບ່າຍ, ທ່ານ ນົງຫວຽດຕວາຍ ຍັງພົບວ່າອາຫານທັງສອງຄາບບໍ່ໄດ້ຖືກແຕະຕ້ອງ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ນັກຂຽນ ນົງມິງເຈົາ ແລະ ນັກກະວີ ບັງບັກຫາຍ ຍັງຄົງຫຼົງໄຫຼກັບເກມໝາກຮຸກຂອງພວກເຂົາ, ລືມນອນ ແລະ ແມ່ນແຕ່ລືມກິນເຂົ້າ.

ຢູ່ໃນປ່າເລິກໆມັກຈະມີຝົນຕົກຕິດຕໍ່ກັນເປັນໄລຍະໆ ແລະ ອາກາດກໍ່ຊຸ່ມຢູ່ສະເໝີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີງູ, ແມງໄມ້ ແລະ ສັດອື່ນໆຫຼາຍຊະນິດ. ຄັ້ງໜຶ່ງ, ຂ້ອຍໄດ້ເປີດລິ້ນຊັກໂຕະຂອງຂ້ອຍເພື່ອເອົາບາງສິ່ງບາງຢ່າງ, ແລະມີງູຢູ່ພາຍໃນ, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນປານໃດແລ້ວ. ເມື່ອເຫັນການເຄື່ອນໄຫວ, ມັນກໍ່ຍື່ນຫົວອອກມາທັນທີ, ສະບັດລີ້ນ ແລະ ຮ້ອງຄືກັບວ່າຈະໂດດ, ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຖອຍຫລັງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ໂຊກດີ, ງູບໍ່ໄດ້ໂຈມຕີຂ້ອຍ; ແທນທີ່ຈະ, ມັນໄດ້ເລືອຂ້າມໂຕະຢ່າງໄວວາ, ປີນຂຶ້ນໄປເທິງຫຼັງຄາ, ແລະ ຫາຍໄປ.

ນັກກະວີຊົນເຜົ່າດ່າວ ທຽນບ່ານໄຕດວານ, ປະທານສະມາຄົມວັນນະຄະດີຫວຽດບັກ, ບໍ່ໄດ້ໂຊກດີປານໃດ. ໃນຄ່ຳຄືນໜຶ່ງ, ຕອນກັບມາຈາກກອງປະຊຸມ, ລາວເກືອບຈະຮອດເຮືອນພັກຂອງລາວແລ້ວກໍຖືກງູກັດຂາຢ່າງກະທັນຫັນ. ໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ, ມັນມີພິດຫຼາຍ. ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດຢ່າງໜັກ, ລາວຮ້ອງຄາງແລະລົ້ມລົງກັບພື້ນ. ໂຊກດີ, ຫຼາຍຄົນທີ່ຢູ່ນຳລາວເຫັນສິ່ງນີ້ ແລະ ສາມາດຊ່ວຍລາວຂຶ້ນໄປເຮືອນພັກຂອງລາວໄດ້. ທຸກຄົນໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບວິທີການປິ່ນປົວລາວ, ແຕ່ເຖິງວ່າຈະໄດ້ພະຍາຍາມຫຼາຍວິທີແລ້ວ, ກໍບໍ່ມີການປັບປຸງຫຍັງເລີຍ. ທ່ານເຈືອງລາກເຢືອງ, ນັກກະວີຊົນເຜົ່າໄຕ ຜູ້ທີ່ຫາກໍ່ຍ້າຍຈາກບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມເອກະລາດຫວຽດນາມມາເປັນຮອງປະທານສະມາຄົມວັນນະຄະດີຫວຽດບັກ, ຍັງໄດ້ເອົາລູກໄກ່ທີ່ຫາກໍ່ລ້ຽງມາໃຫ້ລາວເພື່ອພະຍາຍາມດູດພິດອອກ. ອີງຕາມລາວ, ນີ້ແມ່ນຢາພື້ນເມືອງ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຜົນ. ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ໃຊ້ຜ້າພັນຄໍເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພິດແຜ່ລາມ. ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນຂາທີ່ຖືກກັດກໍ່ໃຄ່ບວມຂຶ້ນ. ພະນັກງານຕ້ອງໄດ້ຍົກລາວຂຶ້ນລົດເຂັນໄປໂຮງໝໍອົບພະຍົບທີ່ຫ່າງອອກໄປຫຼາຍກິໂລແມັດຢ່າງວ່ອງໄວ. ມື້ຕໍ່ມາ, ຂາຂອງຊາຍເຖົ້າຄົນນັ້ນ, ແທນທີ່ຈະດີຂຶ້ນ, ລາວກໍ່ໃຄ່ບວມຂຶ້ນເທົ່າກັບເສົາ, ເບິ່ງຄືວ່າໜ້າຢ້ານຫຼາຍ. ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ພາລາວໄປຮ່າໂນ້ຍຢ່າງຮີບດ່ວນ. ໃນຄືນນັ້ນເອງ, ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມກັບທ່ານໝໍລອງຈາກພະແນກປົກປ້ອງສຸຂະພາບຂອງກອງບັນຊາການເຂດ, ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ໄປນຳລາວໃນລົດບັນຊາ. ລະຫວ່າງທາງ, ເນື່ອງຈາກບາດແຜຢູ່ຂາຂອງລາວເຈັບຫຼາຍ ແລະ ລົດກໍ່ເປັນຂຸຂະ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງລາວຮ້ອງຄາງຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຢາກບອກຄົນຂັບໃຫ້ເລັ່ງລົດ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດໄດ້? ມັນເປັນຊ່ວງສົງຄາມ, ຍົນອາເມລິກາກຳລັງສອດແນມທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ, ສະນັ້ນຍານພາຫະນະທັງໝົດເທິງຖະໜົນຈຶ່ງຖືກເຊື່ອງໄວ້ໃນຕອນກາງຄືນເພື່ອຄວາມປອດໄພ. ລົດທີ່ບັນທຸກລາວຕ້ອງໄປຊ້າໆ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄາງຂອງລາວ. ໂດຍຮູ້ວ່າບາດແຜເຮັດໃຫ້ລາວເຈັບປວດຫຼາຍ, ແຕ່ບໍ່ຢາກໃຫ້ພວກເຮົາກັງວົນ, ລາວຈຶ່ງພະຍາຍາມສະກັດກັ້ນຄວາມເຈັບປວດຂອງລາວ, ພຽງແຕ່ຮ້ອງຄາງຄ່ອຍໆ. ພວກເຮົາອອກເດີນທາງໃນຕອນແລງ, ແລະ ຈົນກວ່າເພງຫົວຂໍ້ ຂອງວິທະຍຸແຫ່ງຊາດຫວຽດນາມ ຈະເລີ່ມຫຼິ້ນ, ລົດກໍ່ມາຮອດໂຮງໝໍມິດຕະພາບຫວຽດນາມ-ໂຊວຽດໃນທີ່ສຸດ. ດັ່ງທີ່ທຸກຄົນຮູ້, ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ເນື່ອງຈາກຜ້າພັນບາດແໜ້ນເກີນໄປ ແລະ ປະໄວ້ດົນເກີນໄປ, ບາດແຜຈຶ່ງກາຍເປັນເນື້ອງອກ. ໂດຍບໍ່ມີທາງເລືອກອື່ນ, ໂຮງໝໍບໍ່ມີທາງເລືອກນອກຈາກຕັດຂາຂອງລາວອອກຂ້າງໜຶ່ງ.

ໜ້າເສຍດາຍ, ໃນເຂດພູດອຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍງູ ແລະ ສັດເລືອຄານແຫ່ງນີ້, ປະຊາຊົນຊົນເຜົ່າທ້ອງຖິ່ນມີປະສົບການຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນການປິ່ນປົວອາການງູກັດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເມື່ອນັກກະວີ Ban Tai Doan ຖືກກັດ, ລາວບໍ່ມີໂຊກດີພໍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວຢ່າງທັນການ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baothainguyen.vn/van-nghe-thai-nguyen/sang-tac-van-hoc/202605/ngay-ay-o-cuc-duong-7a73f9c/