ນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ Pham Ngoc Duong:

ຫຼັງຈາກປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍກັບບົດບາດການສະແດງຂອງລາວ, ນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ Pham Ngoc Yeung ໄດ້ປ່ຽນຈຸດສຸມຂອງລາວໄປຂຽນບົດລະຄອນ Cheo (ລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ).

ຕະຫຼອດການເດີນທາງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ທ້າທາຍຂອງລາວໃນຖານະນັກຂຽນ, Pham Ngoc Duong ໄດ້ຂຽນບົດລະຄອນໂອເປຣາ (cheo) ພື້ນເມືອງຫວຽດນາມເຈັດເລື່ອງ, ລວມທັງຜົນງານທີ່ໂດດເດັ່ນເຊັ່ນ: "The Scholar and the Flower of Love," "The Stone Prince," "One Family, Two Titles," "The Scream on the Three-Gate Staircase," "Lullaby of Love," ແລະ "Hoang Dieu"... ຕັ້ງແຕ່ຫົວຂໍ້ພື້ນເມືອງ ແລະ ປະຫວັດສາດຈົນເຖິງຫົວຂໍ້ທີ່ທັນສະໄໝ, ການຂຽນບົດລະຄອນເວທີຍັງຊ່ວຍໃຫ້ລາວສາມາດຄົ້ນຄວ້າສິລະປະ cheo ໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງກວ່າເກົ່າ.

- ທ່ານ ຟ້າມ ຫງອກ ເຢືອງ, ນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ, ໃນຖານະນັກສະແດງຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ສືບຕໍ່ອາຊີບສິລະປະຂອງລາວໂດຍການຂຽນບົດລະຄອນເຈົາ (ລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ), ເບິ່ງຄືວ່າປີທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເວລາຢູ່ເທິງເວທີໄດ້ໃຫ້ພື້ນຖານທີ່ແຂງແກ່ນແກ່ເຈົ້າໃນການສະແດງອອກຢ່າງເສລີດ້ວຍປາກກາຂອງເຈົ້າບໍ?

- ແທ້ຈິງແລ້ວ, ປະສົບການຂອງຂ້ອຍຢູ່ເທິງເວທີ ແລະ ໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ເຮັດວຽກກັບຜູ້ກຳກັບທີ່ມີຊື່ສຽງໄດ້ໃຫ້ປະສົບການທີ່ລ້ຳຄ່າແກ່ຂ້ອຍ, ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານທີ່ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນມີ. ການເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການຜະລິດ, ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຼາຍຢ່າງ, ໂດຍສະເພາະວິທີການສ້າງຜົນງານລະຄອນທີ່ໜ້າສົນໃຈ ແລະ ເລິກເຊິ່ງ.

ຕອນຂ້ອຍເປັນນັກສະແດງ, ຂ້ອຍໄດ້ພະຍາຍາມຂຽນ, ແຕ່ຫຼັງຈາກປະມານ 15 ນາທີ... ຂ້ອຍກໍ່ຕິດຂັດ, ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະສືບຕໍ່ແນວໃດ. ຕໍ່ມາ, ໄດ້ເຮັດວຽກກັບຜູ້ກຳກັບສິລະປະຂອງ People's Artist Doãn Hoàng Giang, ຂ້ອຍໄດ້ພັດທະນາດີຂຶ້ນແທ້ໆ. ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມເວລາທີ່ລາວອ່ານລະຄອນທັງໝົດຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບໃຫ້ພວກເຮົາຖອດຄວາມ. ເມື່ອຂ້ອຍສະແດງຄວາມແປກໃຈ, ລາວພຽງແຕ່ຍິ້ມແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍສາມາດອ່ານແບບນັ້ນໄດ້ເພາະວ່າຂ້ອຍໃຊ້ຊີວິດຂອງຕົວລະຄອນ."

ໂດຍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກປະສົບການນັ້ນ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຄ່ອຍໆປ່ຽນແບບການຂຽນຂອງຂ້ອຍ. ກ່ອນແຕ່ລະບົດ, ຂ້ອຍມັກຈິນຕະນາການເຖິງວິທີທີ່ຕົວລະຄອນດຳລົງຊີວິດ, ບຸກຄະລິກກະພາບຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຄວາມສຳພັນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເຂົາເຈົ້າ. ວິທີການ "ດຳລົງຊີວິດກັບຕົວລະຄອນ" ນີ້ໄດ້ຊ່ວຍຂ້ອຍຂຽນບົດລະຄອນເຕັມເລື່ອງທຳອິດຂອງຂ້ອຍ, "ນັກວິຊາການ ແລະ ດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມຮັກ." ນີ້ຍັງເປັນລະຄອນຈົບຂອງຂ້ອຍຈາກພະແນກການຂຽນບົດລະຄອນເວທີ, ແລະຂ້ອຍໂຊກດີກວ່ານັ້ນອີກທີ່ຄູສອນຂອງຂ້ອຍ, ນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ ດວນຮວ່າງຢາງ ກຳກັບມັນ.

- ເມື່ອຂຽນບົດລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ, ບາງທີພວກເຮົາບໍ່ຄວນພິຈາລະນາເຖິງປັດໄຈດ້ານເວລາ, ເພາະມັນເປັນການສະສົມປະສົບການຂອງຜູ້ຂຽນໃນໄລຍະຫຼາຍປີ, ແລະມັນຕ້ອງການການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບແຕ່ລະສະພາບການ?

- ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນການມີໂຄງເລື່ອງ, ເຊິ່ງເຈົ້າສາມາດສ້າງການພັດທະນາຄວາມສຳພັນຈາກນັ້ນ. ການຮູ້ວ່າໂຄງເລື່ອງຈະເປັນແນວໃດແມ່ນສິ່ງໜຶ່ງ, ແຕ່ການເຮັດໃຫ້ມັນໜ້າສົນໃຈ, ໜ້າສົນໃຈ, ແລະ ເປັນເອກະລັກແມ່ນຍາກຫຼາຍ. ການເຮັດບົດໃຫ້ສຳເລັດອາດຈະໃຊ້ເວລາພຽງອາທິດດຽວ, ແຕ່ການຂຽນບົດທີ່ດີບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ. ໃນຖານະທີ່ເປັນມືອາຊີບ, ຂ້ອຍມັກອ່ານຜົນງານຂອງຂ້ອຍອອກສຽງໃຫ້ເພື່ອນຮ່ວມງານຟັງ. ຖ້າພວກເຂົາຮູ້ສຶກປະທັບໃຈກັບມັນ, ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍປະສົບຜົນສຳເລັດແລ້ວ 50%. ອົງປະກອບທຳອິດແມ່ນມັນຕ້ອງໜ້າສົນໃຈ, ເພື່ອໃຫ້ບົດມີຊີວິດຊີວາ.

ນັກຂຽນບົດລະຄອນ ຫຼວກວາງ ວູ ເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ "ສິລະປະຄືເຄື່ອງເທດຂອງຊີວິດ." ເມື່ອຂຽນກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດ, ຂ້ອຍມັກຈະເຂົ້າຫາມັນໃນແບບພື້ນເມືອງ, ເພື່ອໃຫ້ຄົນຍັງສາມາດຮູ້ສຶກເຖິງປະຫວັດສາດຂອງມັນໄດ້ ແຕ່ໃນແບບທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍກວ່າ. ຕົວຢ່າງ, ເມື່ອຂຽນບົດລະຄອນ "ຮວ່າງຢ້ຽວ," ພວກເຮົາມັກຄິດກ່ຽວກັບວິທີທີ່ລາວປົກປ້ອງ ຮ່າໂນ້ຍ . ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າຂໍ້ມູນມີຢູ່ໃນປຶ້ມແລ້ວ. ແຕ່ຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງລາວຕໍ່ປະເທດ, ຄອບຄົວຂອງລາວ, ໂດຍສະເພາະຊ່ວງເວລາທີ່ຫາຍາກທີ່ໃຊ້ເວລາກັບຄົນທີ່ຮັກລ่ะ? ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສາກທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຫວັດສາດອ່ອນລົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍສຳລັບຜູ້ຊົມ.

- ຖ້າມີໂອກາດ, ເຈົ້າຈະເຄີຍຮັບບົດບາດທີ່ເຈົ້າສ້າງຂຶ້ນເອງບໍ?

- ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດແບບນີ້ຕອນທີ່ຂ້ອຍສະແດງເປັນນາຍົກລັດຖະມົນຕີໃນລະຄອນເລື່ອງ "ນັກວິຊາການ ແລະ ດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມຮັກ." ມັນເປັນຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ໜ້າສົນໃຈຫຼາຍ! ແຕ່ຕົວຈິງແລ້ວ, ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ເຮັດແບບນັ້ນ. ມັນເປັນພຽງໂຊກຊະຕາ! ເພາະວ່າໃນຕອນນັ້ນຂ້ອຍຍັງເປັນນັກສະແດງ, ກຳລັງຮຽນວິຊາຂຽນບົດລະຄອນ. ສຳລັບການດຳລົງຊີວິດໃນຕົວລະຄອນທີ່ຂ້ອຍສ້າງຂຶ້ນ, ນັ້ນອາດຈະເປັນພຽງແຕ່ຈິນຕະນາການຂອງຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ເພາະວ່າການເຮັດຫຍັງກໍ່ຕາມຕ້ອງການຄວາມອຸທິດຕົນ.

- ນັກສິລະປິນຜູ້ມີຊື່ສຽງ ຟາມ ​​ຫງອກ ເຢືອງ ເຄີຍແບ່ງປັນວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກນັກຂຽນບົດລະຄອນສຳເລັດຜົນງານ, ຈັດລະຄອນ, ແລະ ສະແດງແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຍັງຮູ້ສຶກເຖິງການສະທ້ອນຕົນເອງ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ເສຍໃຈ. ທ່ານສາມາດອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ບໍ?

- ຂ້ອຍຄິດວ່າຜົນງານໃດກໍ່ຕາມມັນມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ບໍ່ວ່າຈະໃຫຍ່ຫຼືນ້ອຍ. ຖ້າຜູ້ຂຽນບົດມີຄວາມທະເຍີທະຍານເກີນໄປ ແລະ ພະຍາຍາມລວມເອົາທຸກຢ່າງເຂົ້າກັນ, ມັນງ່າຍທີ່ຈະຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ສັບສົນ ແລະ ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນການກຳນົດເປົ້າໝາຍຂອງລະຄອນຢ່າງຊັດເຈນ - ມັນຕ້ອງການສົ່ງຂໍ້ຄວາມຫຍັງ ແລະ ການເສຍສະລະຫຍັງທີ່ຈຳເປັນ. ຕົວຢ່າງ, ຖ້າຂ້ອຍເລືອກຫົວຂໍ້ພື້ນເມືອງ, ພາສາກໍ່ຕ້ອງເປັນແບບພື້ນເມືອງຢ່າງດຽວ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ອົງປະກອບທາງວິຊາການຕ້ອງໄດ້ຮັບການຫຼຸດຜ່ອນລົງເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຊົມສາມາດເຂົ້າໃຈ ແລະ ເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍ. ຖ້າທ່ານພະຍາຍາມລວມເອົາຕົວລະຄອນຈີນ ແລະ ຫວຽດນາມຫຼາຍເກີນໄປໃນຜົນງານພື້ນເມືອງ, ຜູ້ຊົມທົ່ວໄປຈະຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ.

- ນັກສະແດງຫຼາຍຄົນ, ເມື່ອຊອກຫາເສັ້ນທາງເພື່ອພັດທະນາຕົນເອງ, ມັກຈະເລືອກຜູ້ກຳກັບ, ແຕ່ Pham Ngoc Duong ເລືອກການຂຽນບົດ. ໃນສະພາບການປະຈຸບັນທີ່ໂຮງລະຄອນຂາດແຄນບົດຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ເຈົ້າຄິດວ່ານີ້ຈະເປັນໂອກາດສຳລັບເຈົ້າບໍ?

- ຂ້ອຍເຄີຍຄິດທີ່ຈະຮຽນເປັນຜູ້ກຳກັບ. ແລ້ວຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍເໝາະສົມກັບການຂຽນຫຼາຍກວ່າ. ສຳລັບໂອກາດ, ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນເທົ່າທຽມກັນສຳລັບທັງນັກຂຽນທີ່ມີປະສົບການ ແລະ ນັກຂຽນໃໝ່. ຄົນເຮົາບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາອາຍຸເມື່ອຂຽນບົດລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ, ເພາະວ່າສຳລັບຂ້ອຍ, ສິລະປະແມ່ນກ່ຽວກັບອາລົມ. ແຕ່ຂ້ອຍຕ້ອງເວົ້າວ່າ, ການຂຽນແມ່ນຍາກຫຼາຍ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແມ່ນຢູ່ໃນການຄິດໄລ່ວິທີການສ້າງບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ໜ້າສົນໃຈ ແລະ ໜ້າສົນໃຈ, ໃນຂະນະທີ່ອາລົມຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ສະເໝີ. ມີແຕ່ເລື່ອງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕື່ນເຕັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດກະຕຸ້ນຂ້ອຍໃຫ້ສືບຕໍ່ປັບປຸງບົດລະຄອນເວທີນັ້ນໃຫ້ສົມບູນແບບ. ຂ້ອຍຍັງສົງໄສວ່າຂ້ອຍຈະຂຽນກ່ຽວກັບຫຍັງເພາະວ່າຫົວຂໍ້ສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຖືກສຳຫຼວດແລ້ວໂດຍຜູ້ທີ່ມາກ່ອນຂ້ອຍ. ການຂຽນແມ່ນວຽກໜັກ, ແຕ່ມັນກໍ່ເປັນຍ້ອນຄວາມມັກຂອງຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າມັນເປັນການເອີ້ນຂອງຂ້ອຍ; ອາຊີບເລືອກຂ້ອຍ!

- ພວກເຮົາຂໍຂອບໃຈຢ່າງຈິງໃຈຕໍ່ນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ Pham Ngoc Duong!

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://hanoimoi.vn/nsut-pham-ngoc-duong-nghiep-viet-nhoc-nhan-nhung-cung-boi-dam-me-711366.html