ການປ່ຽນຊື່ສະຖານທີ່ - ຊື່ອາດຈະແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ທີ່ດິນຍັງຄົງຄືເກົ່າ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມີບາງຄັ້ງທີ່ຊື່ສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ມີການປ່ຽນແປງ, ຈັດລຽງໃໝ່, ແລະ ເຂດແດນຂອງພາກພື້ນຕ່າງໆໄດ້ລວມເຂົ້າກັນ. ພວກເຮົາໄດ້ອະນຸມັດເລື່ອງນີ້ຈາກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ມີສະຕິຕໍ່ການພັດທະນາທີ່ສອດຄ່ອງກັນທົ່ວປະເທດ, ແຕ່ໃນໃຈແລ້ວ, ພວກເຮົາຍັງມີຄວາມສົງໄສບາງຢ່າງ.

ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາຄິດແນວໃດກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງນີ້?

2. ໃນຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້ອຍ, ນັ້ນແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິ; ການປ່ຽນແປງໄດ້ເກີດຂຶ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ດຽວນີ້, ແຕ່ຫຼາຍຮ້ອຍ, ແມ່ນແຕ່ຫຼາຍພັນປີກ່ອນ. ຕົວຢ່າງ, ພວກເຮົາສາມາດຊອກຫາຮ່ອງຮອຍຂອງປະຫວັດສາດບູຮານນັ້ນໃນເພງພື້ນເມືອງ ແລະ ສຸພາສິດ. ຕົວຢ່າງ, ໃນ ເມືອງນາມດິ້ງ ມີຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ: "ໄກ່ຂອງວັນກື, ຄວາມຮັ່ງມີຂອງລອງດຽນ, ເງິນຂອງຟູ້ເຮົ້າ," ຫຼື ໃນເມືອງບາວີ (ຮ່າໄຕ) ມີຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ: "ທະເລສາບຈີລາຍ, ປະຕູຜ້າ, ຫໍລະຄັງຂອງນາ..." ແຕ່ມັນຢູ່ໃສແທ້ໃນປັດຈຸບັນ? ພວກເຮົາຈະກຳນົດມັນໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນແນວໃດ? ເມື່ອອ່ານຄືນ "ພູມສັນຖານຢາດິ້ງບູຮານ," ພວກເຮົາພົບ: "ໃນບ້ານໄກໂກະ, ເຮືອນທີ່ຢູ່ຕິດກັນມີຄານ ແລະ ເສົາ / ຢູ່ນອກຕະຫຼາດໄກໂກະ, ຮົ້ວເຮັດດ້ວຍຮາກໜາມ / ເມື່ອເບິ່ງໄປທາງກິງມອຍ, ມັນຄືກັບເສັ້ນທີ່ຍືດໄປທົ່ວໂລກ / ໄປຕະຫຼາດໂຈຮອມ, ມາຮອດທັນທີທີ່ຕາເວັນຕົກດິນ."

ເຖິງແມ່ນວ່າໃນບັນດາຜູ້ຢູ່ອາໄສທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍທີ່ສຸດ, ມີຈັກຄົນທີ່ສາມາດຊີ້ບອກສະຖານທີ່ຂອງບ້ານ ແລະ ຕະຫຼາດທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ? ລອງນຶກພາບເບິ່ງວ່າຖ້າພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ເມື່ອຄອງ Ruột Ngựa ຖືກປ່ຽນຊື່ເປັນ Kinh Mới (ຄອງໃໝ່) - ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຮົາຈະເປັນແນວໃດ? ໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 19, ທ່ານ Trương Vĩnh Ký ໄດ້ກ່າວວ່າ Kinh Mới ແມ່ນ: “ຄອງ Ruột Ngựa, ຂຸດຜ່ານ Rạch Cát ໂດຍກົງ. Chợ Hôm ແມ່ນຕະຫຼາດເກົ່າຢູ່ນອກຕົ້ນໝາກຂາມໃກ້ກັບ Bánh Nghệ (ຕົ້ນໝາກຂາມເຢັນ) ໃນ Xóm Bột, ເທິງເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປສູ່ Chợ Lớn.” ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້ຈາກການອ່ານມັນ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຮູ້ລາຍລະອຽດໂດຍສະເພາະໄດ້ແນວໃດ?

ຕົວຈິງແລ້ວ, ກ່ຽວກັບເຂດ ໄຊງ່ອນ - ນະຄອນ ໂຮ່ຈີມິນ, ກ່ອນອື່ນໝົດຂໍເວົ້າເຖິງສະຖານທີ່ຊື່ງຟີອານ. ເລື່ອງລາວຈາກ ຟານອານ ເຖິງ ຈີ່ດິ່ງ ມີຄວາມຍາວນານ. ໃນລາຍການ “ເຂດຊາຍແດນທົ່ວນະຄອນ” ຂອງບັນດາແຂວງ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າ: ແຂວງ ເຟືອງອານ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ທາງທິດເໜືອຂອງແຂວງ ບີງຮວາ, ໃນເຂດພູມສາດແຕ່ແມ່ນ້ຳ ດິ່ງດຶກ ໄປຮອດແມ່ນ້ຳ Bến Nghé, ໂດຍວົງໂຄຈອນລົງໄປຮອດສີ່ແຍກ Nhà Bèn Giest. ໃນເບື້ອງຕົ້ນເອີ້ນວ່າ Dinh Phiên Trấn, ໃນປີ 1808 King Gia Long ໄດ້ປ່ຽນເປັນແຂວງ Phiên An - ເຊິ່ງເປັນເຂດຂອງ Saigon ໃນປະຈຸບັນ. ມື້ນີ້, ມີຈັກຄົນຈື່ຈຳແຂວງຟຽນອານ?

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງເຂົ້າມາໃນປະເທດຂອງພວກເຮົາ: ຊາວຝຣັ່ງໄດ້ຂຶງລວດໜາມ, ແລະເມື່ອແຕ້ມແຜນທີ່ຂອງຫວຽດນາມ, ສິ່ງຕ່າງໆກໍ່ປ່ຽນໄປ. ແຜນທີ່ອ່າວຢາດິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ: ເມືອງ ບິ່ງເຢືອງ ແລະ ເມືອງເຕິນລອງ/ ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເມືອງ, ໜຶ່ງຢູ່ພາຍໃນ, ໜຶ່ງຢູ່ພາຍນອກ/ ໄຊງ່ອນ - ໂຈລອນແບ່ງອອກເປັນສອງ/ ຊື່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ດິນແດນເຊື່ອມຕໍ່ກັນ.

ຖ້າຫາກທ່ານເຈືອງວິງກີບໍ່ໄດ້ເພີ່ມຂໍ້ຄວາມນີ້, ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໃຈຜິດວ່າ: "ດິນແດນບິ່ງເຢືອງແມ່ນໄຊງ່ອນ, ປະຈຸບັນໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເມືອງຕາມລະບຽບຂອງຕາເວັນຕົກ. ເມືອງເຕິນລອງແມ່ນບ່ອນທີ່ເມືອງໂຈລົນໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເມືອງຕາມລະບຽບຂອງຕາເວັນຕົກ." ດິນແດນດັ່ງກ່າວເຊື່ອມຕໍ່ກັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະມີຊື່ອື່ນ, ເພາະວ່າມັນຍັງເຊື່ອມຕໍ່ກັນດ້ວຍທາງຖະໜົນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພວກເຮົາຍັງຈື່ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ: "ແມ່ນ້ຳຍ່າແບໄຫຼແລະແບ່ງອອກເປັນສອງ / ຜູ້ໃດໄປຢາດິ່ງຫຼື ດົ່ງນາຍ , ໃຫ້ລາວໄປ."

ດ້ວຍເຫດຜົນ, ຊື່ເກົ່າຈະຫາຍໄປ, ຖືກທົດແທນດ້ວຍຊື່ໃໝ່, ແລະເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ຜູ້ຄົນຈະຄຸ້ນເຄີຍກັບຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຊື່ສະຖານທີ່ເກົ່າຈະຖືກລຶບລ້າງອອກຈາກຄວາມຊົງຈຳຂອງຊຸມຊົນບໍ? ບໍ່ແມ່ນເລີຍ. ຄົນລຸ້ນຫຼັງຍັງສາມາດພົບເຫັນພວກມັນໄດ້ໃນເພງພື້ນເມືອງ, ສຸພາສິດ, ບົດກະວີບູຮານ ແລະ ຜົນງານວັນນະຄະດີ, ຫຼື ຈາກການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າ. ຕົວຢ່າງ, ມາຮອດປະຈຸບັນ, ພວກເຮົາມີການສຶກສາທີ່ມີຄຸນຄ່າເຊັ່ນ "ຊື່ຂອງບ້ານ ແລະ ຊຸມຊົນຫວຽດນາມໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 19 (ໃນແຂວງຕ່າງໆຕັ້ງແຕ່ເຫງ້ຕິ້ງເປັນຕົ້ນໄປ)" ໂດຍສະຖາບັນການສຶກສາຮັນໂນມ, "ການປ່ຽນແປງຊື່ສະຖານທີ່ ແລະ ຊາຍແດນຂອງຫວຽດນາມ (1945-2002)" ໂດຍນັກຄົ້ນຄວ້າຫງວຽນກວາງອານ (ສະຖາບັນປະຫວັດສາດ), ຫຼື ຜົນງານການຄົ້ນຄວ້າກ່ຽວກັບທະບຽນທີ່ດິນຂອງຫົກແຂວງພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ ແລະ ທະບຽນທີ່ດິນຂອງລາຊະວົງຫງວຽນ ໂດຍນັກປະຫວັດສາດຫງວຽນດິ່ງເດົາ… ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າມັນຈະປ່ຽນແປງຫຼາຍປານໃດ, ຄົນລຸ້ນຫຼັງຍັງຈະຮູ້ກ່ຽວກັບພວກມັນຖ້າພວກເຂົາສົນໃຈແທ້ໆ.

&6a.jpg — ຄອງຫຍວໂລກ - ທິເຫງະ: ສຳຜັດທີ່ອ່ອນໂຍນທ່າມກາງຕົວເມືອງທີ່ທັນສະໄໝ. ພາບ: ຮວ່າງຮຸ່ງ

3. ເຖິງແມ່ນວ່າຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາໃນຖານະພົນລະເມືອງສະໄໝໃໝ່, ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກ "ຜິດຫວັງ" ບໍ? ຂ້ອຍຄິດວ່າແມ່ນແລ້ວ, ເພາະວ່າດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາແລ້ວ, ສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຂອງຄວາມຊົງຈຳ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຖ້າພວກເຮົາຫວນຄືນໄປເບິ່ງຢ່າງສະຫງົບ, ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າຮ່ອງຮອຍຫຼາຍຢ່າງຂອງອະດີດຍັງຄົງຢູ່, ຝັງເລິກຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ.

ເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍ, ຄະນະປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດໄດ້ອອກມະຕິເລກທີ 1685/NQ-UBTVQH15 ກ່ຽວກັບການປັບປຸງຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານລະດັບຕາແສງໃນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນພາຍໃນປີ 2025. ຫຼັງຈາກການປັບປຸງຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານລະດັບຕາແສງ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນຈະມີຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານລະດັບຕາແສງ 168 ຫົວໜ່ວຍ, ລວມທັງ 113 ຕາແສງ, 54 ຕາແສງ ແລະ 1 ເຂດພິເສດ; ໃນນັ້ນ 112 ຕາແສງ, 50 ຕາແສງ, 1 ເຂດພິເສດ ແລະ 5 ຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານລະດັບຕາແສງຈະບໍ່ຖືກປັບປຸງໃໝ່ຄື: ຕາແສງເທີ້ຍຮວ່າ, ລອງເຊີນ, ຮວ່າຮຽບ, ບິ່ງເຈົາ, ແລະ ຕາແສງແທງອານ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຊື່ສະຖານທີ່ເກົ່າທັງໝົດໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວບໍ? ບໍ່. ພວກມັນຍັງຄົງຢູ່.

ພາຍໃນຂອບເຂດຂອງບົດຄວາມສັ້ນໆນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະທິບາຍສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ. ຕົວຢ່າງ, ສະຖານທີ່ທີ່ມີຊື່ວ່າ ທູດຶກ ຍັງຄົງມີຢູ່ໃນປະຈຸບັນ. ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງມີຊື່ນີ້? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າຢືນຢັນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າບົດເລື່ອງບູຮານເລົ່າວ່າໃນອະດີດ, ມີບ່ອນຝັງສົບຢູ່ທີ່ນີ້ອຸທິດໃຫ້ແກ່ເທບພະເຈົ້າທ້ອງຖິ່ນ, "ທ່ານຕາຮຸຍ, ເຊິ່ງເອີ້ນກັນວ່າ ທູດຶກ, ບັນພະບຸລຸດຜູ້ກໍ່ຕັ້ງບ້ານລິນຈຽວດົ່ງ," ພ້ອມດ້ວຍແຜ່ນຫີນທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນປີ 1890. ເມື່ອລາຍລະອຽດນີ້ຖືກຈົດຈຳ, ຊື່ ທູດຶກ ເອງກໍ່ເປັນຕົວເຕືອນໃຫ້ຄົນລຸ້ນຫຼັງໃຫ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງຊອບທຳ ແລະ ບໍ່ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມພະຍາຍາມຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາເຈົ້າໃນການຟື້ນຟູ ແລະ ພັດທະນາດິນແດນ.

ເຂດ 1 ຍັງຄົງຮັກສາຊື່ສະຖານທີ່ຕ່າງໆເຊັ່ນ: ເຕິນດິ້ງ, ເບນແທ່ງ, ໄຊງ່ອນ, ແລະ ຂົວອອງລານ. ອີງຕາມປະສົບການຊີວິດຂອງແຕ່ລະຄົນ, ແຕ່ລະຄົນມີ "ວັດຖຸ" ທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນແນວຄິດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຊີວິດຊີວາຂອງດິນແດນນັ້ນອຸດົມສົມບູນຂຶ້ນຕື່ມອີກ. ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເກີດຢູ່ທີ່ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຮັກແພງເປັນພິເສດຕໍ່ຊື່ຂົວອອງລານ, ເພາະວ່າອອງລານໝາຍເຖິງຜູ້ບັນຊາການທັງ, ຜູ້ທີ່ມີຊື່ແທ້ວ່າ ຫງວຽນຫງອກທັງ (1798-1866), ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຄົາລົບນັບຖືຈາກປະຊາຊົນໄຊງ່ອນວ່າເປັນເທບພະເຈົ້າຢູ່ວັດເຍີນຮວາ (27 ຖະໜົນໂກຢາງ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ). ໃນຊ່ວງຕົ້ນໆຂອງການຕໍ່ຕ້ານການຮຸກຮານຂອງຝຣັ່ງ, ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງພົນເອກເຈືອງດິ້ງ, ຜູ້ບັນຊາການທັງໄດ້ນຳພາກອງທັບຂອງລາວຢ່າງກ້າຫານໃນການສູ້ຮົບຢ່າງກ້າຫານຢູ່ຝັ່ງຂວາຂອງແມ່ນ້ຳຊອຍແຣັບໄປຫາກວ໋າຕຽວ. ໃນການສູ້ຮົບໃນວັນທີ 27 ມິຖຸນາ 1866, ລາວໄດ້ຮັບບາດເຈັບແລະເສຍຊີວິດ. ນັກຮົບຕໍ່ຕ້ານໄດ້ທະລຸຜ່ານການປິດລ້ອມຂອງສັດຕູເພື່ອນຳເອົາຊາກສົບຂອງຜູ້ບັນຊາການທີ່ໝັ້ນຄົງຄົນນີ້ກັບຄືນສູ່ບ້ານເກີດຂອງລາວທີ່ເບນແຈເພື່ອຝັງ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີຈຸດອ່ອນແນວໃດສຳລັບຊື່ ວອດ ເກົາອອງລານ?

ເມືອງ 3 ຍັງມີສະຖານທີ່ສຳຄັນຕ່າງໆເຊັ່ນ: ບ້ານໂກ (ກະດານໝາກຮຸກ) ແລະ ງີວລອກ… ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າພຽງແຕ່ກ່າວເຖິງພວກມັນກໍ່ເຮັດໃຫ້ຄິດເຖິງຄວາມຊົງຈຳທີ່ໜ້າຈົດຈຳນັບບໍ່ຖ້ວນ. ມັນຖືກເອີ້ນວ່າບ້ານໂກ ເພາະວ່າຮູບແບບຖະໜົນຄ້າຍຄືກັບກະດານໝາກຮຸກບໍ? ນັກຄົ້ນຄວ້າເວົ້າແນວນັ້ນ. ສຳລັບງີວລອກ, ມັນຍັງບໍ່ຊັດເຈນວ່າຊື່ນີ້ມາຈາກທ່ານລອກ, ຜູ້ທີ່ມາຈາກງີວລອກ (ຕຳແໜ່ງຂອງນັກຮຽນອັນດັບຕົ້ນໆໃນການສອບເສັງ), ຄ້າຍຄືກັບຊື່ຂອງຖະໜົນງີວຕາມ ແລະ ງີວຕູ. ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ແນ່ນອນເທົ່າກັບນັກຄົ້ນຄວ້າ, ທຸກຄົນມີຄວາມພູມໃຈທີ່ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນເຄື່ອງໝາຍຂອງໂຄງການປັບປຸງຫຼັງປີ 1975 - ເມື່ອລັດ ແລະ ປະຊາຊົນໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການປັບປຸງຄອງງີວລອກຢ່າງສຳເລັດຜົນ.

ຢູ່ເມືອງ 4, ຍັງມີສະຖານທີ່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍເຊັ່ນ: ວິງຮ່ອຍ, ແຄ້ງຮ່ອຍ, ແລະ ຊອມຈືວ. "ໂອ້... ໂອ້..., ວຽກຂອງຂ້ອຍໜັກຫຼາຍ, ທົນທັງຝົນແລະແດດ. ຂ້ອຍຈະບໍ່ຂາຍຜ້າປູພື້ນນີ້, ຂ້ອຍຫາເຈົ້າບໍ່ເຫັນ, ໂອ້... ໂອ້... ຂ້ອຍໃຊ້ມັນເປັນໝອນທຸກໆຄືນ." ໃນຂະນະທີ່ເພງພື້ນເມືອງນີ້ຖືກແຕ່ງໂດຍນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ ວຽນເຈົາ ກ່ຽວກັບຜ້າປູພື້ນ ກາເມົາ, ການຮ້ອງເພງໃນຊອມຈືວຍັງເຂົ້າກັບສະຖານະການຢ່າງສົມບູນ, ແມ່ນບໍ? ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ເຄີຍເປັນເຂດໜອງນ້ຳທີ່ມີຕົ້ນ sedge ແລະ ຕົ້ນ rug ຫຼາຍຊະນິດ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດອາຊີບການທໍຜ້າປູພື້ນ ແລະ ຊື່ຂອງມັນ. ພຽງແຕ່ຮູ້ເລື່ອງນີ້ກໍ່ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີຂອງດິນແດນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

ເມືອງ 5 ຍັງມີສະຖານທີ່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍເຊັ່ນ: ໂຈ່ກວນ, ອານດົງ, ແລະ ຮວ່າຮຸ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຊື່ທີ່ແນ່ນອນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຊື່ ໂຈ່ກວນ ມີມາດົນແລ້ວ: "ເຖິງແມ່ນວ່າເປຍນອນຈະໂຍກໄປມາໃນທົ່ງພຽງຢູ່ຕະຫຼາດດ້ຽວເຄິນ / ເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະ ທະຫານທີ່ຄຶກຄື້ນຢູ່ຂົວຄຳໄຊ / ໄປ ໂຈ່ກວນ ແລະ ເບັນເຫງະ / ລົງໄປ ຍາແບ ແລະ ຂຶ້ນໄປ ດົ່ງນາຍ." ທິວທັດຂອງອ່າວໃນ ໂກ່ຢາດິ່ງ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຮົາຍັງສົງໄສວ່າເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຈ່ກວນ; ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າເຄີຍມີຮ້ານຄ້າ/ຮ້ານຂາຍເຄື່ອງຫຼາຍແຫ່ງໃນຕະຫຼາດບໍ? ນີ້ເປັນພຽງການຄາດເດົາເທົ່ານັ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ອຍໃຫ້ນັກຄົ້ນຄວ້າຮູ້ລາຍລະອຽດ.

4. ໂດຍລວມແລ້ວ, ໃນບັນຊີລາຍຊື່ຫົວໜ່ວຍບໍລິຫານ 168 ແຫ່ງໃນລະດັບເມືອງ, ເມືອງ, ແລະ ເຂດພິເສດ, ພວກເຮົາເຫັນວ່າມີຊື່ທີ່ມີມາດົນນານຫຼາຍຊື່ທີ່ຍັງຖືກຮັກສາໄວ້. ລາຍລະອຽດນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຊົງຈຳບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍ ຫຼື ລຶບລ້າງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຊື່ເຫຼົ່ານີ້, ທຸກຄົນສາມາດແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ສຶກສ່ວນຕົວຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້; ວິທີທີ່ເຂົາເຈົ້າຄິດ ແລະ ເຂົ້າໃຈພວກມັນແມ່ນຂຶ້ນກັບແຕ່ລະຄົນ, ແລະ ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການວິເຄາະທາງວິທະຍາສາດຢ່າງລະອຽດ ຫຼື ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ຊັດເຈນ. ນີ້ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິ, ເພາະວ່າການຮັກຊື່ສະຖານທີ່ ຫຼື ພາກພື້ນແມ່ນເລື່ອງຂອງຄວາມຊົງຈຳສ່ວນຕົວສະເໝີ. ນີ້ຍັງເປັນປັດໄຈທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາວບ້ານມີຄວາມຜູກພັນ, ອຸທິດຕົນ, ແລະ ຮູ້ສຶກກະຕັນຍູຕໍ່ດິນແດນທີ່ໄດ້ບຳລຸງລ້ຽງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າມາຫຼາຍປີ.

ເລ ມິນກວກ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://www.sggp.org.vn/thay-doi-dia-danh-ten-thi-co-khac-dat-thi-cung-lien-post801888.html