>>
Sebagai seorang tokoh yang dihormati dalam masyarakat, mendedikasikan seluruh hidupnya untuk tujuan "memupuk generasi akan datang," Encik Hoa sentiasa menanamkan rasa bangga dalam diri pelajar-pelajarnya terhadap identiti etnik mereka. Selepas bersara, beliau menjangkakan untuk menikmati hari tua yang damai, tetapi perbualan yang tidak disengajakan dengan beberapa kanak-kanak di kampung itu membuatnya sangat terganggu apabila mengetahui bahawa kanak-kanak ini, walaupun berbangsa Tay, tidak dapat bertutur dalam bahasa ibunda mereka. "Saya sangat bersimpati dengan mereka!" katanya dengan suara muram, penuh dengan kesedihan: "Orang etnik yang tidak tahu bahasa mereka sendiri umpama pokok tanpa akar."
Kebimbangan ini tidak terhad kepada beberapa kes terpencil. Menyedari kepentingan memelihara bahasa nenek moyang mereka, beliau memutuskan untuk menjalankan tinjauan terhadap situasi di kampung Goc Bang, dengan sokongan daripada sekolah dan pihak berkuasa tempatan. Keputusan tinjauan itu seterusnya mengganggunya: hampir 70% pelajar sekolah rendah dan lebih 40% pelajar sekolah menengah di kampung itu tidak boleh bertutur mahupun membaca bahasa Tay.
Salah satu sebab utama adalah pemikiran ramai ibu bapa yang mahu anak-anak mereka mahir dalam bahasa umum sejak awal untuk memudahkan pembelajaran mereka. Daripada realiti ini, Encik Hoa menyedari bahawa beliau perlu bertindak. Beliau dengan berani mencadangkan agar cawangan Parti kampung mengeluarkan resolusi tematik mengenai tanggungjawab ahli Parti dalam memelihara dan mengajar bahasa Tay kepada generasi muda. Dengan persetujuan kukuh cawangan Parti dan kata sepakat penduduk kampung, kelas bahasa Tay percuma yang diajar oleh beliau telah ditubuhkan dan diadakan secara berkala setiap hari Sabtu.
Bukan sahaja beliau mengajar berdasarkan pengetahuannya sendiri, malah beliau juga sentiasa mendidik dirinya sendiri, mengembangkan perbendaharaan kata dan mendalami bahasa Tay daripada orang yang berpengetahuan untuk memperkaya dan memperhalusi pelajarannya. Kerana kekurangan kurikulum yang standard, Encik Hoa dengan tekun "menyusun" pelajarannya daripada pengalaman hidupnya yang kaya – kenangan zaman kanak-kanak, lagu-lagu sli luon yang manis, dan cerita rakyat Tay yang diturunkan daripada datuk dan neneknya. Beliau merupakan seorang guru yang berdedikasi dan juga seorang sahabat yang baik, dengan sabar membimbing pelajar dari semua peringkat umur, daripada kanak-kanak kecil yang baru belajar bertutur dalam bahasa tersebut, hinggalah ibu bapa yang ingin mempelajari semula bahasa ibunda mereka.
Selain mengajar bahasa tersebut, Encik Hoa juga menghidupkan semula dan memasukkan aktiviti budaya tradisional yang unik ke dalam bilik darjah, seperti permainan rakyat, nyanyian Then, dan nyanyian Luon – tradisi budaya yang semakin pudar. Daripada dedikasi awal seorang guru, bilik darjah kecil itu secara beransur-ansur menjadi tempat pertemuan budaya yang bermakna, di mana seluruh komuniti berhubung, berkongsi, dan memelihara "jiwa" kumpulan etnik mereka.
Walau bagaimanapun, perjalanan "menghidupkan api" yang bermakna ini hanya dapat bertahan selama tiga bulan sahaja. Kesukaran seperti dana operasi yang minimum, kekurangan bahan pengajaran rasmi, dan sokongan profesional yang tidak mencukupi menjadi halangan utama. Tambahan pula, mengekalkan saiz kelas bukanlah mudah, kerana pelajar dan ibu bapa mereka sibuk dengan kerja sekolah biasa mereka dan beban harian mencari nafkah. Kekuatan dan sumber peribadi seorang guru yang telah bersara, walau betapa berdedikasinya, tidak mencukupi untuk memikul tugas yang memerlukan pelaburan dan sokongan berterusan daripada pelbagai sumber.
Atas sebab itu, kelas bahasa Tay Encik Sa Cong Hoa terpaksa menangguhkan operasi buat sementara waktu. Kelas itu tidak lagi beroperasi setiap hari Sabtu, tetapi kebimbangan Encik Hoa tidak pernah pudar. Tiga bulan yang singkat itu mungkin tidak mencipta satu kejayaan dalam keupayaan masyarakat untuk menggunakan bahasa Tay, tetapi ia telah membangkitkan kesedaran tentang kepentingan memelihara bahasa ibunda mereka. Ini juga membuktikan bahawa keperluan untuk mempelajari bahasa Tay dalam masyarakat adalah nyata, cuma ia memerlukan kaedah, bahan dan sumber sokongan yang lebih sesuai dan mampan.
Melihat ke masa hadapan, Encik Sa Cong Hoa tetap berharap untuk penyelesaian yang lebih jangka panjang dan mampan untuk bahasa Tay. Beliau terus menyatakan hasratnya yang tulus agar semua peringkat kerajaan memberi lebih perhatian kepada pemeliharaan bahasa etnik minoriti. Beliau mencadangkan penyelesaian khusus: melabur dalam latihan sistematik dan khusus untuk guru bahasa etnik; menyelidik kemasukan kandungan bahasa etnik dalam kurikulum utama atau sekurang-kurangnya aktiviti kokurikulum di sekolah-sekolah di kawasan etnik minoriti; dan kerap menganjurkan acara kebudayaan, pertandingan nyanyian, bercerita, dan bacaan puisi dalam bahasa etnik di sekolah dan komuniti untuk mewujudkan persekitaran untuk amalan dan untuk membangkitkan kecintaan dan kebanggaan terhadap bahasa dalam kalangan generasi muda.
Dedikasi dan inisiatif pesara guru Sa Cong Hoa merupakan bukti nyata komitmen dan tanggungjawab tokoh-tokoh yang dihormati dalam komuniti etnik minoriti dalam menghadapi ancaman hakisan budaya. Kisahnya bukan sekadar tentang kelas yang telah berhenti beroperasi, tetapi peringatan mendalam tentang kerapuhan nilai-nilai budaya tradisional dalam menghadapi kemodenan. Ia juga merupakan seruan segera untuk kerjasama dan sumbangan berterusan seluruh komuniti, terutamanya semua peringkat pengurusan, supaya individu yang bersemangat seperti Encik Hoa dapat terus bersinar, menyebarkan pengaruh mereka dan menyumbang kepada pemeliharaan budaya etnik untuk generasi akan datang.
Van Thong
Sumber: https://baoyenbai.com.vn/16/349566/Giu-tieng-Tay-giua-dong-chay-hoi-nhap.aspx
Komen (0)