Printpapier is schaars.
Het was voor veel kranten niet eenvoudig om een eigen drukpers te hebben. Veel kranten moesten drukkerijen huren, dus als ze geld tekortkwamen, werden de kranten niet gedrukt totdat er betaald was. De krant "Đời mới" (Nieuw Leven) heeft in 1935 zeven nummers uitgebracht, maar op een gegeven moment lag de krant "vast" bij de drukkerij in Long Quang, waar ze dagenlang moesten wachten voordat het geld kon worden terugbetaald. Trần Huy Liệu herinnerde zich dat in 1936 het tweede nummer van "Tiếng vang làng báo" (De Echo van het Krantendorp) wel gedrukt werd, maar dat er niet genoeg geld was om het terug te krijgen, waardoor het bij de drukkerij moest blijven en de publicatie werd stopgezet. Drukkerijen verschilden ook sterk van elkaar. Sommige hadden hun eigen pand, terwijl anderen ruimte moesten huren om te kunnen werken. De drukkerij van mevrouw Thạnh Thị Mậu, die haar naam droeg, huurde de ruimte aan d'Espagnestraat 186 in Saigon (nu Lê Thánh Tônstraat) van een Indiase eigenaar, maar deze werd later teruggevorderd. De krant Saigon Daily, editie 61, gepubliceerd op 3 februari 1931, meldde dat L'Écho Annamite de publicatie tijdelijk moest staken toen deze drukkerij verhuisde, omdat er geen ruimte meer was om te drukken.
De krant *Con ong* (De Bij) berichtte over de drukkerij van Rang Dong.
Met hun eigen drukpersen hadden kranten de controle over hun drukwerk, konden ze publicatiedata bepalen en de oplage naar behoefte aanpassen. "Tieng Dan" (Stem van het Volk) van Huynh Thuc Khang had een eigen drukpers, net als "Con Ong" (De Bij) van Nghiem Xuan Huyen, dat een eigen drukkerij had, Rang Dong… Kijkend naar nummer 34 van "Con Ong", gepubliceerd op 24 januari 1940, luidt de linker koptekst: "Drukkerij Rang Dong, de eigen drukkerij van CON ONG, is geopend. Nr. 194, Hang Bong Lo Straat - Hanoi."
Journalist Huynh Thuc Khang koestert warme herinneringen aan de Thuc Nghiep Dan Bao (Praktische Volkskrant). Volgens zijn autobiografie reisde Huynh in 1927, ter voorbereiding op de lancering van Tieng Dan (Stem van het Volk), samen met Dao Duy Anh en Nguyen Xuong Thai naar Hanoi om een drukpers te kopen. "Gelukkig troffen we in Hanoi de drukkerij Nghiem Ham aan, die haar voorraad aan het uitverkopen was, maar slechts één kleine drukpers had. Dankzij meneer Mai Du Lan, de eigenaar van Thuc Nghiep, die net een drukpers had gekocht die hij nog niet had gebruikt, bood hij ons die vriendelijk aan."
De krantendruk was sterk afhankelijk van papier, dat uit het Westen moest worden geïmporteerd omdat het hier niet gemakkelijk verkrijgbaar was. Deze afhankelijkheid leidde tot problemen met de krantenprijzen. In de Saigon Daily, editie 36, gepubliceerd op 3 januari 1931, werd de vertraging in de publicatie van de bijlage als volgt uitgelegd: "We hadden beloofd dat we vanaf 23 december elke dag een extra bijlage zouden drukken, net als onze collega's, maar dat is ons nog niet gelukt omdat het papier uit het Westen te laat is aangekomen. Zodra we weer voldoende papier hebben, zullen we zes pagina's publiceren om onze belofte aan onze gewaardeerde lezers na te komen en de prijs met 7 cent per editie verhogen."
Drukpapier is altijd een probleem geweest voor drukkers en een hoofdpijn voor kranten, omdat de papierprijzen bleven stijgen als gevolg van de door de oorlog veroorzaakte verstoringen in het transport. In nummer 59 van de krant Truyen Ba, gepubliceerd op 26 november 1942, moest op pagina 30 de volgende mededeling staan: "Papier is duur en moeilijk verkrijgbaar; distributeurs mogen alleen genoeg afnemen om te verkopen, onverkochte kranten kunnen niet worden geretourneerd."
Advertentie in nummer 59
DOCUMENTEN VAN DINH BA
De krant The News drukt elke twee uur tienduizenden exemplaren.
Handgeschreven kranten bestonden in de geschiedenis van de Vietnamese journalistiek, maar hun bereik was beperkt tot scholen en gevangenissen. Veel handgeschreven kranten hebben hun sporen nagelaten, zoals "Suối reo" (De Stroom) in de gevangenis van Son La , onder redactie van de ervaren journalist Xuan Thuy; en "Ý luận chung" (Algemene Opinie) in Banh 2 van Con Dao, die volgens Hoang Quoc Viet in zijn memoires "Chưởng đường nóng đốt" (De Brandende Reis) veel schrijvers samenbracht, zoals Nguyen Van Cu, Le Duan en Bui Cong Truong. Lithografisch drukken was gebruikelijk in geheime kranten die zich verzetten tegen het beleid van de Franse kolonialisten en de Japanse fascisten. De krant "Đuổi giặc nước" (De waterindringers achtervolgen), zoals To Huu vertelt in zijn memoires "Nhớ lại một thời" (Een tijd herinneren), beschreef lithografisch drukken als zeer moeilijk en in beperkte oplage.
In Zuid-Vietnam ontstonden voor het eerst kranten in het Chinees en Frans, die de Franse kolonialisten dienden. Vietnameestalige kranten verschenen later, zoals Phan Tran Chuc uitlegde in zijn artikel "Geschiedenis van de journalistiek in Noord-Vietnam: Dang Co Tung Bao" in Ngo Bao nr. 2584, gepubliceerd op 23 april 1936. Hij stelde dat het Vietnamese schrift veel geaccentueerde tekens kende, terwijl het Franse schrift dat niet had. Om een Vietnameestalige krant te drukken, moesten ze Fransen inhuren om de juiste lettertypen te gieten. Dit leidde tot ongemak, omdat "het gietproces lang duurde en het transport lang en onhandig was, in tegenstelling tot tegenwoordig. Drukkerijen die Vietnameestalige kranten of boeken wilden publiceren, moesten zich daarom jaarlijks voorbereiden." Wat betreft de productiviteit van de krantendrukkerij, moet Dr. Nguyen Van Luyen, die verbonden was aan vele kranten zoals Ve Sinh Bao, Bao An Y Bao en Tin Moi, genoemd worden. Pham Cao Cung, die bij Tin Moi werkte, verklaarde dat de kranten op rolpapier werden gedrukt in plaats van op losse vellen zoals bij veel andere drukkerijen. Omdat het een rolpers was, kon er in twee uur tijd 10.000 vellen worden gedrukt.
Nieuwsbericht nr. 52, gepubliceerd op 1 april 1940.
NATIONALE BIBLIOTHEEK VAN VIETNAM
Voor revolutionairen die in de journalistiek werkten, was het huren van een drukkerij noodzakelijk vanwege beperkte financiële middelen. De beste manier om de kosten te minimaliseren was een drukkerij te vinden waar mensen sympathiseerden met hun activiteiten. In zijn memoires, "De brandende reis", beschrijft Hoang Quoc Viet zijn tijd in de journalistiek: "In de drukkerijen die we huurden om kranten te drukken, deden veel zetters en machinebedieners hun uiterste best om ervoor te zorgen dat de krant van onze beweging goedkoop en mooi gedrukt werd, om sabotage door de Fransen of de eigenaren te voorkomen."
Wat de vormgeving betreft, wordt de journalistieke vernieuwing toegeschreven aan Do Van, die een belangrijke rol speelde in de hervorming van de drukkerij-industrie. Hij transformeerde de krant Ha Thanh Ngo Bao tot "een prachtige, kleurrijk vormgegeven krant, zoals een Franse krant", aldus de "Evolutionaire geschiedenis van Vietnamese kranten". Met deze krant veranderde Hoang Tich Chu het uiterlijk ervan, waardoor het volledig een informatieve publicatie werd. Do Van hield toezicht op het drukken, zetten en de lay-out om ervoor te zorgen dat de krant er esthetisch aantrekkelijk uitzag. Dit wordt beschouwd als een journalistieke revolutie, gekenmerkt door de invloed van Hoang Tich Chu op de inhoud en die van Do Van op de techniek en esthetiek.
(wordt vervolgd)
Reactie (0)