1. Op een warme lentedag verzamelde zich een grote menigte jonge mannen en vrouwen op de zanderige rivieroever om te schommelen. Vlaggen wapperden in de wind en er klonken vrolijke trommels. Plotseling stormden de bandieten van de heuvel af. Degenen die niet snel genoeg konden vluchten, vooral de vrouwen en meisjes, werden door de bandieten gevangengenomen en naar de zuidelijke oever van de Thu Bon-rivier gebracht…
Die scène was iets wat ik me had ingebeeld, nadat ik de passages had gelezen in professor Phan Khoangs "Vietnamese geschiedenis: De zuidelijke regio 1558-1777": "In die tijd was er in Hoa Chau een gewoonte dat jongens en meisjes elk jaar in de lente samenkwamen om te schommelen bij Ba Duong (?), dus elk jaar in december verscholen de Cham-mensen zich bij de bronnen van deze provincie, wachtend tot januari om een hinderlaag te leggen en mensen te ontvoeren."
Achter de plaatsnaam Bà-dương staat een vraagteken, wat erop wijst dat professor Phan Khoang nog twijfels heeft over de juistheid van de plaatsnaam. De tijdsperiode is echter duidelijk. "In die tijd" verwijst naar de jaren nadat Chế Bồng Nga de troon besteeg als koning van Champa (1360).
Dit incident van "roof en ontvoering" wordt specifiek vermeld in de jaartallen 1361 en 1366. Het geografische gebied (van Hoa Chau) strekt zich uit van Phu Loc en Phu Vang (Thua Thien Hue ) tot het huidige Dai Loc en Dien Ban (Quang Nam).
In die tijd waren de twee provincies Ô Lý al meer dan een halve eeuw "teruggekeerd" naar Đại Việt en hernoemd tot respectievelijk Thuận en Hóa, maar historische bronnen tonen aan dat de regio nooit een dag van vrede heeft gekend. Chế Bồng Nga stuurde voortdurend troepen om te plunderen en rooftochten te ondernemen, en bereikte zelfs meerdere malen de hoofdstad Thăng Long, wat tot grote onrust leidde totdat de Trần-dynastie de macht verloor…
De traditionele swingdansen van vroeger roepen herinneringen op aan de volksliederen en rituelen die langs de rivier de Vu Gia - Thu Bon werden uitgevoerd. Zoals onderzoeker Pham Huu Dang Dat beschrijft, is het dorp Chan Son (district Dai Loc) een van de plaatsen met een lange traditie van volksliederen en rituele zang.
“ De volksliederen zijn net als de traditionele nieuwjaarsliederen / We wensen een jaar vol kleefrijst en zoete soep / De volksliederen zijn net als de traditionele nieuwjaarsliederen / We wensen een jaar vol kleefrijst en zoete soep ,” de gezangen van de volksliederengroep galmen nog steeds na terwijl ze mensen een gelukkig nieuwjaar wensen. Er zijn zelfs volksliederen die geluk wensen in de landbouw, het weven, het timmeren, het smeden en de handel… heel oude liederen.
2. Pas tijdens de veldtocht van koning Le Thanh Tong tegen Champa (1471) werd Dien Ban – het gebied van Hoa Chau dat aan Champa grensde – werkelijk bevrijd. Gedurende 160 jaar, van 1306 tot 1471, was het gebied ten zuiden van Hai Van tot ten noorden van de Thu Bon-rivier een periode waarin "de archieven slechts lege namen bevatten", aldus onderzoeker Vu Hung.
"Hoang Viet Nhat Thong Du Dia Chi" vermeldt dat, hoewel er tijdens de Tran-dynastie twee extra provincies, O Ly en andere, werden toegevoegd, "dit slechts symbolische gebieden waren." "Lich Trieu Hien Chuong Loai Chi" vermeldt op soortgelijke wijze: "Tijdens de Ly- en Tran-dynastieën bleef het gebied ten zuiden van Hai Van, ondanks de verovering van Hoa Chau, het oude grondgebied van het Champa-volk."
Meer dan tachtig jaar na de verovering door Champa werd het bloeiende landschap van Dien Ban beschreven in "O Chau Can Luc": "De mensen worden rijk van de rijst, boeren gebruiken buffels om de rijst te dorsen... In de tuinen van Mac Xuyen groeien veel rozen, de mensen van Lang Chau weven veel witte zijde... Vrouwen dragen broeken van Champa-stof, mannen dragen Chinese waaiers" (vertaling door Tran Dai Vinh). Stel je eens voor hoe levendig en kleurrijk de lentedagen waren in dit gebied dat zich naar het zuiden uitbreidde...
"Als de lente aanbreekt, beginnen de zwemwedstrijden en dringen mensen in zijden kleding zich samen," zo schetst een andere zin in de beschrijving van de gebruiken in het gebied van Quang Binh tot het noorden van Quang Nam een beeld van vredige maar tegelijkertijd bruisende activiteit.
Dr. Dương Văn An, die in 1555 "Ô Châu Cận Lục" herzag, besteedde zijn dagen na rechtszittingen aan het bestuderen van kaarten, dorpsnamen en gemeentenamen, waarna hij spontaan artikelen schreef waarin plaatsnamen, riviernamen, bergnamen en dorpsnamen waren opgenomen. Het district Điện Bàn, dat destijds tot de prefectuur Triệu Phong behoorde, telde 66 dorpen, en elk dorp nodigde hem gretig uit.
“Kim Quất is gehuld in gouden dauw, Thúy Loan is weelderig groen door de regen (...) Lỗi Sơn en Lệ Sơn hebben dorpstempels bij de klif, langs het kronkelende pad; Hoài Phố en Cẩm Phố hebben vissershuisjes die door het bamboe heen gluren, met ramen die een beetje openstaan; Cẩm Đăng heeft flikkerende huwelijkskaarsen; Cẩm Lệ biedt een glimp van mooie, glimlachende vrouwen”...
Als u op uw gemak door het fragment uit "Ô Châu Cận Lục" reist, bent u langs de nu nieuwe dorpsnamen gekomen: Thanh Quýt (de nieuwe naam van het oude Kim Quất-dorp) - Túy Loan - Điện Tiến - Hòa Tiến - Sơn Phô - Cẩm Phô - Điện Hồng - Hòa Thọ. Kijkend naar de mistige Hải Vân-pas, zie je "een blauwe kleur die zich verspreidt als een lok wolkenhaar", en kijkend naar het zuiden, kun je "de grens van Ô Lý zien en beseffen hoe mooi het land is"...
3. Koning Le Thanh Tongs zuidelijke veldtocht heeft ook een gedicht nagelaten in de literaire geschiedenis dat de eerste lentedag in de grensstreek beschrijft. Op de eerste maanverlichte lentenacht lagen de schepen van het Dai Viet-leger dicht bij elkaar aangemeerd in de Dong Long-baai. De welsprekende koning componeerde "Hai Van Hai Mon Lu Thu", dat twee regels bevatte: "In het derde uur van de nacht schijnt de maan helder boven de Dong Long-baai; in het vijfde uur is de wind koel en deinst de Lo Hac-boot zachtjes."
Het is opmerkelijk dat het grote bas-reliëf van koning Le Thanh Tong, dat momenteel te zien is in het museum van Da Nang, juist deze twee regels uit de Chinese poëzie heeft laten graveren. Veel onderzoekers zijn het er over het algemeen mee eens dat Dong Long de baai van Da Nang is. Maar er bestaat nog steeds discussie over "Lo Hac". Is het de naam van een land (Locac, het Maleisisch schiereiland, of Lavois, een oud koninkrijk in het stroomgebied van de Chao Praya-rivier) of de kaap Hac, de landtong van Hac in Nam O? Van een afstand lijkt de kaap Hac op een boot – "Lo Hac-boot"...
Het oude grensgebied kent zoveel aantrekkelijke plekken; je zou er zeker op uit moeten trekken om ze te verkennen. Vanaf de top van de Hai Van-pas, met uitzicht op de baai van Da Nang, kun je Hac Point zien liggen. Ga vervolgens geleidelijk naar het zuiden. Je kunt helemaal doorgaan naar de Thach Bi-berg, waar koning Le Thanh Tong het grondgebied van Dai Viet stichtte en de grens markeerde voor het nieuwe grondgebied van de 13e administratieve regio: Quang Nam.
Bron: https://baoquangnam.vn/du-xuan-qua-mien-phen-giau-3147837.html
Reactie (0)