Als geboren en getogen boer heb ik al meer dan 35 jaar, sinds de beginjaren van de hervormingen in het land, voor het laatst een maaltijd met geurige rijst gegeten. Het was de geurige rijst van de Cho Dao-markt die ik van een vriend in Long An cadeau kreeg: 5 kilo.
Bij het koken van rijst roept de geur ervan herinneringen op aan een tijd van ontberingen in mijn thuisland. Ik herinner me nog levendig hoe het land na het Zesde Partijcongres in december 1986 de hervorming van het economisch beheersmechanisme richting socialistische bedrijven voortzette; hervorming van het staatsbestuur, hervorming van de organisatie en het personeelsbeleid, en hervorming van de leiderschapsstijl en het werk van de partij. Boeren kregen land toegewezen op basis van rantsoenen. Mijn gezin bestond destijds uit tien personen: mijn ouders, mijn grootmoeder en mijn zeven broers en zussen, dus kregen we 5 sao (ongeveer 0,5 hectare) rijstland toegewezen. Na meer dan een jaar zelfproductie en het betalen van de productquota aan de coöperatie, leverde de overgebleven rijst ons genoeg op om van te leven. Vanaf dat moment reserveerden mijn ouders elk jaar 1 sao rijstland voor de teelt van geurige rijst, terwijl de rest nog steeds werd gebruikt voor de teelt van gewone rijst.
Eind november en begin december, wandelend langs de rijstvelden en de goudgele, rijpe rijststengels bewonderend, zag ik de stralende glimlach van mijn vader. Met zijn magere, benige gezicht, de ontberingen van een boer, verlichtten zijn glimlach en ogen de toekomst voor mijn broers, zussen en mij sinds het land de periode van hervormingen inging. In die tijd was op de tientallen hectares rijstvelden slechts een paar percelen beplant met geurige rijst, omdat ze kortseizoenrijst moesten verbouwen om aan de productiebehoeften van de coöperatie te voldoen en het gezin te onderhouden. Kortseizoenrijstsoorten zijn al na ongeveer drie maanden oogstklaar, maar geurige rijst had twee keer zoveel tijd nodig.
De rijstvelden die werden gekozen voor de teelt van geurige rijst lagen iets hoger dan andere om overstromingen tijdens langdurige regenperioden te voorkomen, waardoor de afwatering naar lager gelegen velden gemakkelijker verliep. Bovendien zijn geurige rijstplanten hoger dan gewone rijst, met een hoogte van 1,2 tot 1,4 meter, waardoor ze gevoeliger zijn voor breuk en legering in drassige gebieden. In die tijd waren kunstmest en pesticiden schaars, maar geurige rijst was minder vatbaar voor plagen en ziekten en gedijde goed op organische meststoffen; de opbrengst was echter lager in vergelijking met andere kortdagrijstvariëteiten. Het planten en verplanten begon begin juni van de maankalender, maar de rijst begon pas te bloeien tijdens de koude wintermaanden. Na zes maanden vond de oogst plaats tijdens de koude dagen. De rijstkorrels waren lang en slank, met een dunne, geurige zemellaag aan de buitenkant en een roze kern. De geoogste rijst werd gebundeld, gedorst door buffels of ossen, of met de hand geslagen, vervolgens gedroogd en bewaard voor consumptie tijdens het Tet-feest (Maans Nieuwjaar). Vroeger werd rijst voornamelijk met de hand gemalen en gestampt, met behulp van spierkracht. De zemelenlaag bleef intact, waardoor de geurige rijst die ermee gekookt werd, zeer aromatisch was. De rijst was erg plakkerig, bedierf niet snel, zelfs niet als hij een nacht bleef staan, en koud gegeten met pindazout of sesamzout was hij zo heerlijk dat ik er keelpijn van kreeg. Die maaltijden met geurige rijst deden de herinneringen aan armoede en ontberingen uit het subsidietijdperk vervagen, en als ik eraan terugdenk, krijg ik het er moeilijk mee.
Volgens de overlevering is de naam "Nang Thom"-rijst afkomstig van een droevig liefdesverhaal tussen een meisje genaamd Thom en een arme jongeman uit het dorp. Door de verschillen in sociale klasse konden de twee niet samen zijn en Thom stierf van verdriet. Toen de jongeman hoorde van de dood van zijn geliefde, ging hij naar haar graf, huilde en stierf vervolgens zelf. Op de plek waar ze stierven, groeide een rijstsoort met een heerlijke geur, waarvan de korrels melkwit waren, net als de tranen van de geliefden.
Vanwege de waarde en kwaliteit van Nang Thom-rijst legden mijn ouders er elk jaar een portie van apart om cadeau te geven aan grootouders en andere familieleden tijdens Chinees Nieuwjaar. Vooral in de steden werd handgemalen rijst zeer gewaardeerd, omdat de voedingsstoffen in de zemelen zeer gunstig zijn voor de gezondheid. De kwaliteit van Nang Thom-rijst was lange tijd niet meer wat die was; boeren en veel organisaties lieten de teelt ervan jarenlang links liggen, mogelijk door achteruitgang van het zaad. Er waren ook gevallen waarin handelaren, voor eigen gewin, Nang Thom-rijst mengden met andere rijstsoorten, wat resulteerde in een lagere kwaliteit en reputatieschade. Tijdens de winter, toen ik ver van huis woonde, vervulde het ontvangen van deze bijzondere rijst van een vriend me met immense vreugde. Ik dankte in stilte de hemel en de aarde, mijn ouders die me op de wereld hadden gezet; ik dankte in stilte mijn geboorteland en de rijst van de boeren die me tot volwassenheid hadden opgevoed. Tegenwoordig heeft mijn geboortestad geen rijstvelden meer zoals vroeger; al het land is veranderd in uitgestrekte, weelderige drakenfruitboomgaarden. 's Nachts verlichten elektrische lampen het hele platteland en zetten de drakenfruitvelden in de schijnwerpers voor het Chinees Nieuwjaar. Ik bid dat met de komst van de lente en het Chinees Nieuwjaar de drakenfruitoogst in mijn thuisland overvloedig zal zijn en goede prijzen zal opleveren, zodat de boeren een glimlach op hun gezicht krijgen.
Bron
Reactie (0)