Wind uit de handen

Er was eens een leek die het beeld van kleine handen gebruikte om zijn begrip van de immense oceaan van Boeddha's leven te symboliseren. Er zijn ook handen die zachtjes de menigte toewaaiden en een vleugje verkoeling boden aan degenen die het geluk hadden in de rij te staan ​​om Boeddha's relikwieën te vereren...

Vrijwilligers waaieren pelgrims die de Quan The Am-pagode (Ngu Hanh Son) bezoeken om ze koel te houden. FOTO: HXH

1. "Eerbiedwaardige Boeddha, uw leven is als een uitgestrekte oceaan, maar ik kan er slechts met mijn twee handen water uit scheppen!", schreef de boeddhistische leek Vo Dinh Cuong ooit in zijn "Bekentenis", die diende als voorwoord bij zijn beroemde werk "Gouden Licht van de Dharma", gepubliceerd in 1945.

Natuurlijk moest lekenboeddhist Vo Dinh Cuong zorgvuldig overwegen welk beeld hij het beste kon gebruiken om de Boeddha te eren. Moest hij de weg van een psycholoog volgen? Of die van een archeoloog? Uiteindelijk besloot hij het leven van de Boeddha niet "met abstracte taal, met veel metaforen en mysterieuze mythen" te presenteren, omdat dat de lezers een verkeerde indruk van zijn ware aard zou kunnen geven...

Deze beslissing werd echter niet volledig geaccepteerd door zijn tijdgenoten. Na slechts enkele nummers te hebben gepubliceerd, ontving hij een brief van een boeddhistische monnik in Hanoi , afkomstig van de hoofdredacteur van het tijdschrift Vien Am (uitgegeven in Hue, met Dr. Tam Minh - Le Dinh Tham als hoofdredacteur).

De eerbiedwaardige monnik verzocht de redactie van het tijdschrift Vien Am om de publicatie van "Het Gouden Licht van de Dharma" te staken. Gelukkig moedigde de geleerde hoofdredacteur uit Dien Ban ( Quang Nam ) de heer Vo Dinh Cuong aan en zette de publicatie voort. Toen het boek gedrukt was, prees de heer Le Dinh Tham de auteur in de inleiding met de woorden: "Hij heeft de geschiedenis van het boeddhisme met volle overgave beschreven, met een vloeiende schrijfstijl en een elegante manier van schrijven die de lezers het gevoel geeft alsof ze in een atmosfeer van mededogen leven."

Inderdaad heeft auteur Vo Dinh Cuong reden tot bezorgdheid. Het landschap is meerdere malen veranderd, sporen zijn vervaagd uit het collectieve geheugen en geschreven woorden zijn vervaagd in historische bronnen. Documenten zijn verloren gegaan of onnauwkeurig. Gewoonten en rituelen zijn veranderd. "Hoewel de relikwieën van de Eerbiedwaardige bewaard worden in tempels, pagodes en heiligdommen, kunnen ze de sporen van de tijd niet ontlopen," schreef hij.

2. Precies 80 jaar nadat de auteur van "Het Gouden Licht van de Dharma" de "kleuren van de tijd" op de relikwieën van de Boeddha waarnam, werden voor het eerst relikwieën van de grote verlichte naar Vietnam gebracht. De Quan The Am-pagode aan de voet van het Marmergebergte ( Da Nang ) was de laatste halte voordat de nationale schat na een maandlang bezoek aan drie regio's van Vietnam terugkeerde naar India.

In zijn dankwoord op een middag in juni wijdde Eerwaarde Thich Thong Dao, vicevoorzitter van het Permanent Comité van de Vietnamese Boeddhistische Vereniging in Da Nang, zijn "laatste maar even belangrijke" woorden aan de vrijwilligers uit het hele land die hebben bijgedragen aan dit "unieke" boeddhistische evenement.

"Gedurende deze maandlange reis zullen de beelden van de boeddhistische gewaden, de vrijwilligers, de waaiers, het reciteren van boeddhistische gebeden, de zachte herinneringen, de zorgvuldige begeleiding van pelgrims, het verstrekken van waterflessen en maaltijden, de slapeloze nachten die we doorbrachten met het bedienen van de menigte pelgrims... voor altijd in onze harten gegrift blijven," zei Eerwaarde Thich Thong Dao, zichtbaar ontroerd.

Toen ik aan het begin van de Su Van Hanhstraat (vlakbij de Le Van Hienstraat) in de rij stond te wachten om de relikwieën van de Boeddha te vereren, trok het beeld van de waaiers waar Eerwaarde Thich Thong Dao het net over had, meteen mijn aandacht.

De Sư Vạn Hạnh-weg naar de Quan Thế Âm-pagode is niet erg lang, slechts ongeveer 540 meter, maar inclusief de gedeeltes waar pelgrims in de rij moeten staan ​​op het pagodeterrein, is hij twee keer zo lang. Om de dichte menigte te "verkoelen", stonden vrijwilligers aan beide kanten van de weg dag en nacht met waaiers op zichzelf te waaien. Ze stonden in rijen, een paar meter van elkaar.

Ik probeerde het aantal mensen te tellen dat met waaiers zwaaide, maar dat lukte me niet. Het enige wat ik weet is dat ze elkaar afwisselen en zo een grote groep van tienduizenden mensen vormen. Ze komen uit kloosters en boeddhistische centra in Da Nang, Quang Nam, Hue, Quang Tri… en zelfs sommigen zijn teruggekeerd uit het buitenland. Ze begeleiden mensen, bieden drankjes aan, koken en zorgen voor verkoeling met waaiers… Alleen al in de keuken zijn 3000 mensen druk bezig met het voorbereiden van vegetarische maaltijden, dagen van tevoren. "Jullie stille opoffering en onbaatzuchtige dienstbaarheid zijn de lijm die jullie samenbindt en een buitengewone collectieve kracht creëert," prees Eerwaarde Thich Thong Dao.

Zelfs de eerwaarde P. Seewali Thero, secretaris-generaal van de Mahabodhi Society of India, sprak zijn verbazing uit. Hij vertelde tijdens de afscheidsceremonie dat hij de afgelopen maand, waar hij ook in welke provincie of stad dan ook kwam, getuige was geweest van de vrede, het geluk en de overweldigende emoties van de menigte die hun respect kwam betuigen.

Hij was verrast en kon zijn ogen niet geloven toen hij de eerbied zag die het Vietnamese volk toonde voor de relikwieën van Boeddha. Hij zei dat hij het beeld van vrijwilligers of kinderen die hun bejaarde ouders een klein stukje droegen om hun respect te betuigen aan de relikwieën van Boeddha, nooit zou vergeten. Het was een prachtig beeld, doordrenkt van menselijke vriendelijkheid en toewijding aan de Dharma...

*
**

De Boeddha-relikwieën die onlangs in de Quan The Am-pagode zijn geplaatst, zijn afkomstig uit de Mulagandha Kuti Vihara in Sarnath, India. Deze nationale schat wordt sinds 1931 bewaard en tentoongesteld in Sarnath. Verrassend genoeg onthulde Eerwaarde P. Seewali Thero dat Sarnath ook de plaats is waar de Boeddha zijn eerste preek hield.

Op een late namiddag begin juni volgde ik langzaam de stroom mensen die de relikwieën van de Boeddha kwamen eren. Toen ik de koele bries voelde opstijgen van de vrijwilligers die met hun waaiers zwaaiden, kalmeerde mijn hart. Onbewust hief ik de groene waaier op die ik haastig aan het begin van de Su Van Hanhstraat had gekocht. Ik wilde die bries niet langer voor mezelf houden.

Bron: https://baoquangnam.vn/gio-tu-nhung-ban-tay-3156737.html