Oud dorp, oude geboorteplaats

Het steegje is omzoomd met rozenhoutbomen. Foto: NGUYEN DIEN NGOC

Ooit geliefde namen als An Mỹ, An Xuân, Trường Xuân, Tam Thanh, Tam Phú, An Phú, Tam Thăng, Tân Thạnh, Hòa Thuận, Tam Ngọc, An Sơn, Hòa Hương zijn nu samengevoegd tot nieuwe namen: Tam Kỳ, Quảng Phú, Bàn Thạch, Hương Trà.

Deze fusie is niet alleen een administratieve verandering, maar ook een keerpunt, een mijlpaal in de ontwikkelingsreis van de regio.

Ik herinner me de met bomen omzoomde straten van An My, waar oude huizen verscholen lagen tussen rijen betelnootbomen. Het geluid van tempelklokken galmde door An Xuan, vredig en rustig. Of het beeld van de uitgestrekte rijstvelden in Truong Xuan, de oogsttijd die een gouden gloed van overvloed bracht. Deze herinneringen blijven levendig in de gedachten van elke inwoner van Tam Ky, als een onmisbaar onderdeel van hun jeugd en de voorbije jaren.

Dan komen we aan in Quang Phu, een uitgestrekt land met majestueuze bergen zoals de Cam-berg, de Yen Ngua-berg en de Chua-berg... Elke berg draagt een verhaal in zich, een spoor van de tijd. De rustige rivieren Tam Ky, Ban Thach en Truong Giang stromen vredig voort en verrijken de vruchtbare velden.

Deze plek ademt nog steeds de sfeer van glorieuze historische gebeurtenissen, zoals de vurige revolutionaire bijeenkomsten in Nui Chua in 1939, een bewijs van het vurige patriottisme van de bevolking van Quang Nam . Het majestueuze Monument voor de Heldhaftige Vietnamese Moeder op de top van Nui Cam versterkt de historische en culturele waarde van dit gebied nog verder.

Ban Thach, zoals de ouden het noemden, bezit de serene schoonheid van de gelijknamige rivier. De rustige Ban Thach-rivier stroomt door dorpen en is getuige van talloze veranderingen in het landschap.

Het eeuwenoude gedicht " De Ban Thach-rivier kronkelt / De Tuy Lam-berg rijst in lagen op " beschrijft op prachtige wijze het poëtische natuurlandschap van deze plek. Onze voorouders uit verre landen kwamen eeuwen geleden naar deze rivier om land te ontginnen, dorpen te stichten en nederzettingen te bouwen, waardoor een vruchtbaar land met een rijke traditie ontstond.

Ten slotte is er Huong Tra, een eeuwenoud dorpje verscholen aan de samenvloeiing van de rivieren Tam Ky en Ban Thach. Het oude gezegde luidt: "Elk land heeft een ziel, elk dorp heeft een geest." Misschien is dat de reden waarom ik, toen de naam Huong Tra weer opdook, een diep gevoel van vrede ervoer. Het was alsof elke rijstplant, elke rij betelbomen, elk smal steegje in stilte had gewacht op de dag dat het bij zijn naam genoemd zou worden. Hoe ver mijn voeten ook mogen reizen, mijn hart zal dat kleine, vredige dorpje nooit ontvluchten.

Misschien komt het doordat ik daar geboren en getogen ben, de plek waar ik mijn jeugd doorbracht, spelend in het zand bij de rivier, waar ik zonovergoten middagen doorbracht met het breken van takken om mijn droomhuis te bouwen en vrolijk mijn waren verkocht. Ik had geen idee dat het huis, nauwelijks binnen mijn bereik, zijn schaduw zou werpen op mijn grijzende haar. Pas nu besef ik dat mijn oude dorp al millennia in mij is... Plotseling klinkt Trinh Cong Sons "The Call of Eternity" in me door: " Ik lig neer in het oude dorp / Ooit hoorde ik een wiegelied in de tuin ."

De stad in mij heeft zojuist de echo's van mijn oude dorp en geboortestad verloren...

Bron: https://baoquangnam.vn/lang-xua-que-cu-3156747.html