"Gratis" Engelse lessen in Khanh Thuong

Onder het gouden dak van een huis halverwege de Khánh Thượng-heuvel (Ba Vì, Hanoi) wordt al een jaar lang regelmatig een kleine Engelse les gegeven. Met liefde en door de uitspraak van elk kind geduldig te begeleiden, hebben lerares Hằng Luna en haar twee dochters de kinderen van de Mường-etnische minderheid niet alleen geholpen om woorden zelfverzekerd en correct uit te spreken, maar hebben ze hen ook op een ingetogen manier het plezier van zelfstudie bijgebracht, waardoor ze hun eigen toekomst kunnen vormgeven.

Vanuit de stad naar de daken van Hoi An, halverwege de heuvel.

Khanh Thuong is het meest afgelegen berggebied in de gemeente Ba Vi, nabij Hanoi . De afgelopen jaren heeft deze plek een fascinerende omgekeerde migratie meegemaakt. Het gaat hier om de opkomst van de Lang Gao-groep, een gemeenschap van hoogopgeleide mensen die de drukte en druk van het stadsleven hebben verlaten om hier te gaan wonen, een levensstijl in harmonie met de natuur te kiezen en hun kinderen zelfstandigheid bij te brengen. Onder hen bevindt zich de familie van mevrouw Nguyen Thi Thu Hang (beter bekend als Hang Luna).

Voordat Ba Vì, Hằng en haar man naar Khánh Thượng verhuisden, leidden ze een stabiel leven in Hanoi waar veel mensen jaloers op waren: een hoog inkomen, gemakkelijk verkrijgbare auto's en hun kinderen die naar dure tweetalige scholen gingen. Achter dat succes ging echter een verontrustende leegte schuil.

Mevrouw Hang vertelde openhartig over haar psychische crisis voorafgaand aan de verhuizing: "Toen we in de stad woonden, waren mijn man en ik van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat druk met ons werk, waardoor we weinig tijd overhielden voor onze kinderen. We leefden in een systeem met enorme kosten en ik werd constant omringd door angst: angst om mijn baan te verliezen, angst om geen inkomen te hebben en daardoor een onstabiel leven te leiden, angst om ziek te worden door de dagelijkse confrontatie met zoveel kankergevallen bij medische projecten. Toen ik besefte dat mijn mentale toestand zwak was en ik me constant onzeker voelde, bespraken mijn man en ik de mogelijkheid om tegelijkertijd onze banen op te zeggen, onze comfortzone te verlaten en een ruimere woonomgeving dichter bij de natuur te zoeken."

Het was de aanbeveling van een vriendin voor de Rice Village-groep en het ongerepte Khánh Thượng-gebied, waar gelijkgestemden troost bij elkaar vinden, die haar familie ertoe bracht om er na slechts één bezoek permanent naartoe te verhuizen. Sinds haar verhuizing naar Khánh Thượng zijn haar gezondheid en gemoedstoestand aanzienlijk verbeterd. Van iemand met ernstige bijziendheid van 4,5 graden en chronische nek- en schouderpijn, typisch voor kantoorpersoneel, heeft haar leven van hard werken en tuinieren in de zon en de wind van Ba ​​Vì haar geholpen om zo te herstellen dat ze geen bril meer nodig heeft.

Het huis in Hoi An-stijl, dat van een afstand te zien is in Khanh Thuong, behoort toe aan de familie van mevrouw Nguyen Thi Thu Hang.

Hun huis in Hoi An-stijl, met zijn warme gele muren, is inmiddels een integraal onderdeel van het dorp geworden. Het gezin verdient de kost met het online lesgeven van Engels door de vrouw, terwijl de man de tuin onderhoudt en de woonruimte persoonlijk inricht. Ook hun twee dochters hebben grote veranderingen meegemaakt; ze verlieten dure privéscholen in de stad om naar de dorpsschool vlakbij hun huis te gaan. De twee dochters hebben zich snel aangepast aan hun nieuwe leven. Overdag gaan ze naar de dorpsschool en helpen ze hun ouders met tuinieren en huishoudelijke klusjes, terwijl ze 's avonds zelfstandig deelnemen aan het Amerikaanse thuisonderwijsprogramma .

Mevrouw Hang naast de moestuin van haar familie.

Temidden van de winderige heuvels leidt dit gezin van vier een vredig en sereen leven. Bevrijd van de drukte en de druk van het stadsleven, heeft hun tijd in Khánh Thượng hen gemoedsrust teruggegeven en hun kinderen een complete jeugd in de natuur bezorgd.

Nadat ze rust had gevonden in dit land en bij zijn mensen, besloot mevrouw Hang iets terug te doen voor dit land door haar kennis te delen. Ze stelde een ruime en goed uitgeruste ruimte in haar huis ter beschikking om gratis Engelse les te geven aan kinderen in het dorp Muong.

Mevrouw Hang heeft grondig onderzoek gedaan naar het Amerikaanse curriculum en heeft zelf een systematisch leermateriaal ontwikkeld, uitgaande van de belangrijkste basis: een correcte uitspraak.

De reis van kennis zaaien en zoete vruchten plukken.

Ondanks haar afstuderen in Frans aan de Universiteit voor Vreemde Talen (Vietnamese Nationale Universiteit, Hanoi), heeft mevrouw Hang jarenlang Engels als haar primaire voertaal gebruikt. Haar praktische ervaring met continu werken in een meertalige omgeving heeft haar vanaf het begin het cruciale belang van nauwkeurige leermethoden doen inzien. Ze heeft het Amerikaanse curriculum grondig onderzocht en zelf een systematisch leersysteem ontwikkeld, beginnend bij de belangrijkste basis: een correcte uitspraak.

Elke maandag- en donderdagmiddag, direct na schooltijd, roepen de kinderen elkaar enthousiast op om de heuvel op te gaan en zich te verzamelen bij het gouden huis van juf Hang. De klas bestaat altijd uit 12 tot 15 leerlingen. De grootste uitdaging voor deze klas in de hooglanden is dat de mondvorm en stem van de leerlingen sterk beïnvloed worden door het lokale dialect; hun keel is stijf, waardoor hun uitspraak vaak onduidelijk is.

Het ruime klaslokaal

Om dit probleem op te lossen, werden de twee dochters van mevrouw Hang – kinderen met een sterke Engelse basis uit de stad – onmisbare assistenten. De twee zussen fungeerden als onderwijsassistenten en corrigeerden direct elke uitspraakfout en mondvormfout bij de jongere leerlingen. Daarnaast werkten ze mee aan het filmen van voorbeeldvideo's voor huiswerkopdrachten. De onderlinge band hielp de kloof in de klas te overbruggen.

Dankzij het doorzettingsvermogen van mevrouw Hang Luna en haar twee dochters is er na precies een jaar een verbazingwekkende verandering teweeggebracht. De aarzelende, slissende spraak van vroeger is nu vervangen door een accurate en duidelijke Engelse uitspraak.

De tweede dochter van mevrouw Hang helpt haar jongere broers en zussen met hun huiswerk.

Het verhaal van Dinh Ngoc Diep, een leerling uit groep 3, is opmerkelijk. Diep groeide op in een boerenfamilie waar geen van beide ouders Engels sprak. Ze ging met veel onzekerheid naar school vanwege haar spraakgebrek en sterke regionale accent. Het corrigeren van de uitspraak van een kind uit een bergachtig gebied dat nog nooit met een vreemde taal in aanraking was gekomen, was een ware uitdaging.

Mevrouw Hang herinnerde zich: "Het was in het begin ontzettend moeilijk om dit kind les te geven, omdat haar gewoonte om woorden op een heel informele manier uit te spreken erg lastig af te leren was. Ze bleef maar 'school' zeggen. Aanvankelijk, als ze voor het schoolbord stond, stroopte ze eerst haar mouwen en daarna haar broekspijpen op, heel verlegen. Maar ik heb haar geduldig aangemoedigd. Diệps moeder, hoewel ze geen Engels sprak, steunde haar thuis nauwgezet en volgde de instructies van de leraar op. Na zes maanden hard werken overwon Diệp haar eigen beperkingen. Nu kan ze een Engels boek vasthouden en heel goed lezen, en spreekt ze vol zelfvertrouwen vloeiend voor de klas."

Met een boek in haar hand en vol zelfvertrouwen voor de klas staand, vertelde Ngoc Diep: "Vroeger was ik altijd heel nerveus als ik opstond. Dankzij de begeleiding van juf Hang en de hulp van de oudere meisjes bij het corrigeren van mijn mondbewegingen, kan ik nu goed lezen en ben ik niet meer bang. Ik wil heel goed leren."

Fragment: Leerling Dinh Ngoc Diep stelt zichzelf voor en deelt haar mening over de Engelse les van mevrouw Hang Luna.

Een ander, al even ontroerend verhaal is dat van Dinh Van Phu, een leerling uit groep 2. Phu woont diep in het dorp, 4 kilometer van het klaslokaal van juf Hang. Zijn familie werkt hard in de landbouw, maar Phu's moeder heeft een vooruitstrevende visie en wil dat haar zoon een goede opleiding krijgt, zodat hij later de kans krijgt om de wereld aan te kunnen. Het afgelopen schooljaar heeft Phu, ongeacht of het zonnig of regenachtig en glad was, geen enkele les gemist en altijd zijn huiswerk gemaakt.

Mevrouw Hang sprak geëmotioneerd over haar jonge leerling en zei: "Phu heeft opmerkelijke vooruitgang geboekt dankzij zijn harde werk en vastberadenheid. Vanwege de grote toewijding van zijn moeder en zijn serieuze instelling heb ik besloten hem op de lange termijn les te geven en te ondersteunen."

De onderwijsfilosofie van de vrije klas.

De diepgang van het onderwijsmodel van mevrouw Hang Luna schuilt niet in het woord 'vrij', maar in discipline en zelfrespect. Voor haar is Engels de eerste aantrekkingskracht die kinderen naar de les trekt. Maar wat ze deze kinderen uit bergachtige gebieden wil bijbrengen met haar lessen, is het vermogen om zelfstandig te leren, een gevoel van verantwoordelijkheid voor zichzelf en de volharding om dingen tot een goed einde te brengen.

Ze accepteert niet de mentaliteit dat "alles mag, want het is gratis". Ze stelt strenge regels: als leerlingen hun opdrachten niet afmaken of zich niet aan de regels houden, zal ze hen vragen de lessen te verlaten. Mevrouw Hang heeft in feite al meerdere leerlingen van school gestuurd omdat ze hun verplichtingen niet nakwamen.

Deze filosofie bevat een diepgaande levensles die ze de kinderen in de hooglanden wil meegeven: "Ik wil dat jullie begrijpen dat niets in deze wereld vanzelf komt. Elke prestatie moet verdiend worden door inspanning, zweet en eigen inzet. Steun ontvangen betekent niet dat je onverschillig mag zijn over je eigen toekomst."

Naast het overbrengen van kennis, verwerkte ze op bekwame wijze lessen over zelfredzaamheid en wederzijdse steun in haar lessen. Net zoals de gemeenschap van het dorp Lang Gao op elkaar vertrouwt tijdens de rijstoogst, het planten van pinda's en het plukken van bloemen, leert mevrouw Hang de kinderen ook hoe ze kennis kunnen delen als een mooie manier van leven. Ze brengt hen een nieuwe mentaliteit bij: vloeiend Engels spreken gaat niet over opscheppen, maar is juist het beste middel, de sleutel, om vol vertrouwen hun dorp te verlaten en toegang te krijgen tot de kennis van de wereld.

Toen de middagles ten einde liep, kletsten de kinderen opgewonden terwijl ze de heuvel afdaalden op weg naar huis. Na een jaar was de klas van juf Hang Luna een vertrouwd onderdeel van het dorp geworden. Naast het overbrengen van kennis, hielp de serieuze houding en liefde van de lerares de kinderen stilletjes elke dag te veranderen, waardoor ze sterker en zelfstandiger werden op hun verdere levenspad.

Bron: https://phunuvietnam.vn/lop-hoc-tieng-anh-0-dong-o-khanh-thuong-238260520155856382.htm