Lu Di San's Aspiratie

In het uiterste noorden van de provincie Lao Cai staat de regio Si Ma Cai al lange tijd bekend om zijn torenhoge, grillige kalkstenen bergen, met dorpen die 's winters in mist gehuld zijn en 's zomers geteisterd worden door harde wind en felle zon. In dit hooggelegen grensgebied – aan de bron van de Chay-rivier – ligt een klein dorpje genaamd Lu Di San.

Jaren geleden stond Lu Di San bekend als een "uitzonderlijk achtergesteld" dorp, waar het leven van de Hmong-bevolking voornamelijk afhing van de maïsteelt en kleinschalige veeteelt. Door de beperkte hoeveelheid landbouwgrond, verouderde landbouwmethoden en aanhoudende armoede hadden veel gezinnen het moeilijk. Te midden van de kale bergen ontwaakt echter in stilte een nieuwe vitaliteit. De smalle wegen zijn drukker geworden, er zijn veel nieuwe huizen verrezen en in de verhalen van de dorpelingen van vandaag de dag komt het woord "aspiratie" steevast terug.

De ochtenden in Lu Di San beginnen met het kraaien van hanen, het geluid van de wind die door de bergen ruist en verhalen over de kinderen van de dorpelingen die in de industrieterreinen in het laagland werken. Het dorp telt slechts 65 huishoudens, maar er werken bijna 50 jongeren in de fabrieken – iets wat vroeger zeer zeldzaam was.

In Lù Dì Sán gaan veel jongeren werken bij bedrijven in andere provincies.

In het verleden brachten veel jongeren hun leven door met werken in de steengroeven, waar ze een onstabiel inkomen verdienden waardoor veel gezinnen in financiële problemen kwamen. De laatste jaren hebben echter, dankzij de invoering van programma's voor loopbaanbegeleiding, veel jongeren de moed gehad hun dorpen te verlaten, met de droom om hun leven te veranderen. Mevrouw Vang Thi Coi is daar een voorbeeld van. Zij en haar man werken momenteel als fabrieksarbeiders in Hai Phong . Van een leven vol ontberingen sturen ze nu elke maand een stabiel inkomen naar huis.

Mevrouw Coi vertelde: "Toen ik net bij het bedrijf begon te werken, maakte ik me veel zorgen. Maar omdat de baan stabiel was en het maandsalaris regelmatig werd uitbetaald, zeiden mijn man en ik tegen elkaar dat we het een paar jaar moesten proberen, geld moesten sparen om een ​​huis voor onze ouders te bouwen en onze kinderen een beter leven te geven."

De lonen die in fabrieken en industrieterreinen worden verdiend, bieden niet alleen extra inkomen voor veel gezinnen, maar brengen ook nieuwe perspectieven naar dorpen en gehuchten. Jongeren raken geleidelijk aan gewend aan de industriële werkcultuur, aan geplande en gedisciplineerde werkmethoden.

De heer Giàng Seo Xóa, hoofd van het dorpscomité, zei: "Tegenwoordig werken veel jongeren in fabrieken en verdienen ze een stabiel inkomen, waardoor het leven minder moeilijk is. Met Tet krijgen de kinderen nieuwe kleren en is de sfeer in het dorp ook vrolijker dan voorheen."

Elk jaar verlaten deze voertuigen het dorp met de hoop op een beter leven. Het zijn deze jongeren die de brug vormen en de adem van het moderne leven terugbrengen naar het hooglanddorp.

Niet iedereen kiest er echter voor om het dorp om economische redenen te verlaten. In Lu Di San besluiten veel families nog steeds in hun geboortestreek te blijven, zich vast te klampen aan het land en de landbouw om hun economie te ontwikkelen. Het verschil met vroeger is dat ze niet meer op de oude manier produceren, maar dat ze zijn begonnen te veranderen. De afgelopen jaren hebben dorpelingen toegang gekregen tot preferentiële financiering van de Sociale Beleidsbank en begeleiding van ambtenaren op het gebied van veeteelt en gewasbouw. ​​Als gevolg hiervan zijn er geleidelijk aan veel kleine, maar effectieve economische modellen ontstaan.

Geleidelijk aan zijn er veel effectieve economische modellen ontstaan.

De familie van meneer Hoang Seo Sinh is een uitstekend voorbeeld. Hij leende moedig kapitaal om de veeteelt commercieel te ontwikkelen. De stallen werden steviger gebouwd en de verzorgingsmethoden werden systematischer.

De heer Sinh zei opgetogen: "Voorheen hield mijn familie maar een klein aantal dieren en verdienden we daar niet veel mee. Nu, met de lening, kunnen we er veel meer houden, waardoor ons inkomen aanzienlijk hoger is. Mijn familie verdient jaarlijks meer dan honderd miljoen dong. We zijn erg blij en werken hard om ons leven te verbeteren."

Voor de mensen in de hooglanden betekent dat cijfer een enorme verandering. Waar ze zich voorheen zorgen maakten over elke maaltijd, denken veel gezinnen nu na over het repareren van hun huizen en het geven van een goede opleiding aan hun kinderen. Belangrijker nog, de mensen hebben geleidelijk hun productiementaliteit veranderd. Velen zeggen dat ze vroeger alles uit gewoonte deden, maar dat ze nu moeten plannen en nieuwe manieren van werken moeten leren. Deze verandering in bewustzijn wordt beschouwd als de belangrijkste stap. Een gemeentefunctionaris merkte op dat wat bemoedigend is in Lu Di San niet alleen de economische modellen zijn, maar ook de mentaliteit van de mensen om "armoede niet te accepteren".

In dit afgelegen grensgebied draagt ​​elke verandering in de dorpen de stempel van de soldaten in groene uniformen. Voor de mensen hier is de grenswachtpost niet alleen een plek om de soevereiniteit te beschermen, maar ook een vertrouwde steunpilaar in hun leven. De wegen die naar de dorpen leiden, de propagandasessies, of de keren dat ze de dorpelingen hielpen met het repareren van huizen en veestallen... het beeld van de grenswachten is vertrouwd en dierbaar voor hen geworden.

In de afgelegen grensgebieden draagt ​​elke verandering in de dorpen de sporen van de soldaten in groene uniformen.

Luitenant-kolonel Giàng A Trú, plaatsvervangend politiek adviseur van het grenswachtstation Si Ma Cai, zei: "De eenheid beschouwt het begeleiden van de bevolking bij economische ontwikkeling altijd als een belangrijke taak. Naast de grensbewakingstaken gaan officieren en soldaten ook naar de dorpen om de mensen te helpen bij de ontwikkeling van de productie; ze verspreiden de richtlijnen en het beleid van de Partij, en de wetten en regels van de Staat. Elk jaar tijdens het Tet-feest bereidt de eenheid ook cadeaus voor om kansarme gezinnen een hart onder de riem te steken..."

De nauwe samenwerking tussen de overheid, het leger en de bevolking heeft bijgedragen aan de tijdige preventie en afhandeling van vele incidenten in de regio.

De geschenken zijn misschien niet groot, maar ze dragen de vrijgevigheid en genegenheid van de soldaten aan de grens in zich. Veel families zeggen dat deze zorg hen meer vertrouwen heeft gegeven om moeilijkheden te overwinnen. In een land dat nog steeds veel schaars is, vormt de band tussen de overheid, het leger en de bevolking de basis voor het opbouwen van een nieuw leven.

Als de avond valt op de hellingen van de Si Ma Cai-berg, verlichten de laatste zonnestralen de pas gebouwde huizen, die nog naar verse verf ruiken. In de verte staan ​​de kapok- en perzikbloesems in bloei langs de Chay-rivier, die zich geruisloos door de valleien slingert.

Hoewel het leven in Lu Di San nog steeds vol ontberingen is, is de meest opvallende verandering tegenwoordig de transformatie in de ogen en verhalen van de mensen. Ze praten meer over hun toekomstplannen, over het fokken van meer varkens, het verbouwen van meer maïs of het sparen van geld voor de opleiding van hun kinderen. Deze ogenschijnlijk kleine verhalen bevatten een grote kracht: de kracht van geloof.

De komst van de lente brengt in deze grensstreek een verlangen naar verandering met zich mee.

Stroomopwaarts langs de Chay-rivier worden de aspiraties voor een beter leven aangewakkerd door de meest eenvoudige dingen: een busrit voor jongeren die ver weg moeten werken, een kleine lening voor veeteelt of een bemoedigend woord van een grenswacht.

Een nieuwe lente breekt aan in het grensgebied. Stroomopwaarts van de Chay-rivier wordt een nieuw verhaal geschreven – een verhaal van geloof, eenheid en het streven naar een welvarend leven.

Bron: https://baolaocai.vn/uoc-vong-lu-di-san-post894469.html