Karp duszony z galangalem według przepisu mojej szwagierki.

(NLĐO) - Pierwszy raz jadłam duszonego karpia z galangalem ponad dekadę temu, kiedy pojechałam z moim chłopakiem, a obecnie mężem, do jego rodzinnego miasta na Tet (Księżycowy Nowy Rok) i żeby poznać jego rodzinę.

Moja teściowa zmarła przedwcześnie. W rodzinie są tylko dwie siostry. Moja bratowa ma własną rodzinę i mieszka niedaleko domu, który zostawiła moja teściowa. Miesiąc wcześniej, kiedy usłyszała, że ​​jej młodszy brat przyprowadza swoją dziewczynę do domu, żeby poznała rodzinę, spędziła kilka dni sprzątając dom mojej teściowej. Wymieniła koce i materace. Wybrała grube, wielowarstwowe kołdry, ponieważ martwiła się, że nie przyzwyczaję się do zimna na północy, po przyjeździe z południa. Przygotowała wiele rzeczy, ale nie przygotowała kuchni. Powiedziała: „Wejdź i jedz, nie musisz gotować”.

Pamiętam, że był wieczór pierwszego dnia Księżycowego Nowego Roku. Pojechałam z mężem odwiedzić krewnych i zanim wróciliśmy do domu, było już ciemno. Było zimno. Gdy tylko otworzyłam drzwi, na stole stał przykryty kosz. W środku znajdował się duszony karp z galangalem, marynowana kapusta gorczycowa z chili i sosem rybnym, zupa rybna i gorący biały ryż.

Duszony karp z galangalem to podstawowe danie w mojej rodzinie.

Właśnie otworzyłam pokrywę koszyka, gdy zza drzwi dobiegł głos mojej siostry: „Jedz, póki gorące. Czemu tyle chodzisz? Nie jest ci zimno ani głodno?”. Po tych słowach wskoczyła z powrotem na rower i odjechała, a jej głos rozbrzmiał echem: „Idę do domu nakarmić bawoły, bo inaczej rozwalą szopę”.

To był pierwszy raz, kiedy dowiedziałam się, że galangal jest używany do duszonych ryb, więc ten zapach nie był mi znajomy. Przez pierwsze kilka kęsów jadłam tylko marynowane liście gorczycy maczane w sosie rybnym. Mój mąż zachęcał mnie: „Spróbuj tylko trochę, a potem stopniowo, następnym razem będzie pysznie”. Właściwie nie musiałam czekać do następnego posiłku; już od trzeciego kęsa czułam bogaty, kremowy smak i jędrną konsystencję ryby. Ości, gotowane tak długo, były miękkie i roztopione.

Mój mąż powiedział, że tutaj ludzie zazwyczaj duszą karpia na Tet (Księżycowy Nowy Rok). Zamożne rodziny kupują duże ryby, ważące 5-6 kilogramów. Duszona ryba podawana jest z boczkiem wieprzowym. Duszona jest wielokrotnie w wysokim ogniu. Ryba dobrze wchłania smaki, mięso jest jędrne, a ości miękkie. Aby duszona ryba była jeszcze smaczniejsza, niektórzy lekko ją obsmażają z obu stron lub grillują na węglu drzewnym, aż się lekko przypiecze. W tym roku rodzina mojej szwagierki też nie była zbyt zamożna, ale ryba, którą przyniosła pierwszego dnia Tet, miała prawie rozpiętość dłoni, od kręgosłupa do skóry brzucha.

Gdy tylko posiłek dobiegł końca, moja szwagierka stanęła w drzwiach i powiedziała: „Zostawcie naczynia, zabiorę je do domu, żeby je umyć”. Moja szwagierka zapytała, czy ryba smakowała. Chociaż chwaliłam ją obficie, mój mąż skomentował, że była trochę za słodka. Moja szwagierka wyjaśniła, że ​​przed moim wyjazdem pytała kilka osób, które były na Południu, i wiele z nich powiedziało, że wszystko tam jest słodkie. Ludzie tam nie znoszą zimna. Niektórzy muszą nawet przygotować piec węglowy dla swoich synowych, żeby się ogrzać… Moja szwagierka martwiła się, że jej przyszła szwagierka nie będzie przyzwyczajona do pogody i nawyków żywieniowych na wsi, więc kiedy dusiła karpia, dodała więcej cukru, czego nigdy wcześniej nie robiła.

Pamiętam, że w tamtym roku właśnie wróciłam z prawie miesięcznej podróży służbowej na Wyspy Spratly. Miałam spaloną skórę, opaloną twarz, a mój mąż uchodził za „najprzystojniejszego mężczyznę w wiosce”. Byliśmy jak niedobrana para. Moja szwagierka każdemu, kogo spotkała, tłumaczyła: „Właśnie wrócił z morza i wysp”, sugerując: „Ta brzydota jest tymczasowa; zazwyczaj jest całkiem przystojny”.

Spędziłam ponad tydzień świętując Tet (Księżycowy Nowy Rok) w rodzinnym mieście mojego przyszłego męża, ale wcale nie czułam się tam obco, mimo że były potrawy, których próbowałam po raz pierwszy, ludzie, których poznałam po raz pierwszy, i dialekty, o których zrozumienie musiałam się dopytywać kilka razy... wszystko to dzięki mojej siostrze.

Moja bratowa – wiejska kobieta, przyzwyczajona do pracy w polu przez cały rok, która nigdy nie opuściła swojej wioski – ale która skrupulatnie dbała o drobne szczegóły, takie jak dodawanie dodatkowego cukru do duszonej ryby, aby łatwiej mi ją było jeść, pomogło mi uwierzyć, że wybrałam właściwych ludzi, których będę kochać przez całe życie.

Źródło: https://nld.com.vn/ban-doc/cuoc-thi-viet-huong-vi-tet-ca-tram-kho-rieng-cua-chi-chong-20230129110533466.htm