Targ Cho Lon: znany i nieznany.

Dziennikarz Pham Cong Luan, pisząc o Cholon, stwierdził, że nie było to tak łatwe, jak pisanie o Sajgonie czy Gia Dinh. Poświęcił siedem lat na pisanie książki „There Was a Time in Cholon” ​​– pełnej wspomnień pokoleń Chińczyków związanych z tą ziemią.

Książka „Był sobie czas w Cholon” ​​– zdjęcie: Ho Lam

Każda strona obrazowo przedstawia tętniącą życiem atmosferę Cholon, jego skomplikowaną sieć uliczek, ulicznych sprzedawców, restauracji wydzielających aromatyczne aromaty i całą społeczność, która ukształtowała kulturową duszę tego obszaru.

Cholon, atrakcyjny obszar miejski.

Dla Pham Cong Luan Cho Lon zawsze było atrakcyjną dzielnicą miejską, jednocześnie znaną i nieznaną:

„Na znakach znajdują się zarówno znaki wietnamskie, jak i chińskie. Ulice nie są zbyt zatłoczone i nie ma tu tylu pieszych, co w centrum Sajgonu”.

Spacerując ulicami Nguyen Trai i Tran Hung Dao, co jakiś czas natkniesz się na salę spotkań, świątynię lub kaplicę.

Na niektórych ulicach wciąż rośnie wiele wysokich, zacienionych drzew. W restauracjach jest tłoczno i ​​panuje duży hałas...

Szczere i osobiste rozmowy mieszkańców Cholon pokazują, że Wietnamczycy i Chińczycy żyją w tym mieście razem i mają ze sobą wiele wspólnego, jeśli chodzi o swoją ojczyznę i ducha wspólnoty.

W książce autor wyraźnie wskazuje na różnice kulturowe pomiędzy różnymi grupami chińskimi, takimi jak Kantończycy, Teochew, Fujiańczycy, Hajnańczycy i Hakka, pomagając w ten sposób czytelnikom uzyskać pełniejsze zrozumienie kultury Cholon.

Miejsce, w którym krzyżują się kultury wietnamska i chińska.

Co więcej, Pham Cong Luan miał również to szczęście, że udało mu się odkryć wskazówki dotyczące niegdyś prominentnych postaci w Cholon, takich jak aktywiści społeczni, którzy wydali znaczne sumy pieniędzy na budowę szpitali, szkół i parków; uczeni, którzy pisali książki popularyzujące kulturę wietnamską wśród społeczności chińskiej; a także artyści, rzemieślnicy, kucharze i mistrzowie sztuk walki, którzy wytrwale podtrzymywali tradycyjną chińską tożsamość.

Pham Cong Luan umiejętnie wskazuje na podobieństwa i różnice w kulturze społeczności wietnamskiej i chińskiej, kładąc nacisk na wzajemny szacunek i naukę.

Dziennikarz Pham Cong Luan rozdaje autografy czytelnikom – zdjęcie: FBNV

W rozdziale „Pływające słowa” twierdzi, że określenie „gruby facet” nadal jest lepsze niż nazwanie go „pulchnym” czy „grubym”, a „błyszczący” brzmi bardziej zachęcająco.

Według Pham Cong Luan, słów określających dania, takich jak „pha lau”, „ha cao”, „hoanh than” i „xi quach”, nie można zastąpić żadnymi innymi wietnamskimi słowami, ponieważ zostały one włączone do języka wietnamskiego, a w szczególności do języka mówionego mieszkańców południowego Wietnamu. Kiedy te słowa są wymawiane, nikt nie myśli, że mówi po chińsku.

Kuchnia Cho Lon jest przesiąknięta wspomnieniami.

Kuchnia Cho Lon jest nieodłącznym elementem krajobrazu kulturowego tego regionu. Książka Pham Cong Luana również poświęca wiele artykułów na omówienie charakterystycznych i unikalnych potraw Cho Lon.

Od skromnego jedzenia ulicznego, takiego jak smażone ciasto, placki szczypiorkowe i słodkie zupy... po wyszukane i wyrafinowane dania w ekskluzywnych restauracjach, takich jak Ai Hue De Nhat Tuu Lau i Bach Hi, autor opisuje wszystko szczegółowo, dzięki czemu książka jest wciągająca i ciekawa.

„Wiele osób myśli, że Chińczycy używają tylko sosu sojowego, ale w rzeczywistości nadal używają sosu rybnego. Jednak ich sos rybny nie jest rozcieńczany limonką i ma jedynie subtelny aromat. Naleśnik ze szczypiorkiem podawany jest z sosem rybnym, a nie sojowym” – napisał Pham Cong Luan o sosie rybnym stosowanym przez Chińczyków.

Powrót do tematu

JEZIORO LAM

Źródło: https://tuoitre.vn/cho-lon-gan-gui-va-xa-la-20250519092624652.htm