W swoim eseju „Wiosna daje nam znaki”, napisanym ponad 40 lat temu, poeta rozpoczyna w łagodnym, subtelnym, poetyckim, a zarazem intelektualnym tonie: „W całym kraju powraca wiosna, nadchodzi Tet (Księżycowy Nowy Rok). Jesteśmy pochłonięci niezliczonymi zadaniami, być może uświadamiając sobie to dopiero wtedy, gdy jest nieuchronne, ale rośliny i ziemia czekają na to od dawna. Drzewa przed mauzoleum prezydenta Ho Chi Minha dawno już zrzuciły liście z ubiegłego roku, w milczeniu czekając na nadejście wiosny. W ciszy ich gałęzi soki dawno już przekształciły się w kwiaty, by w porę złożyć Mu ofiarę”.
Jego pisarstwo i myślenie pozostają bezkompromisowe. Myśli szeroko, a następnie głęboko, badając zagadnienia z każdej perspektywy. Jego wypowiedzi i wypowiedzi często tworzą niepowtarzalne i uderzające wrażenie, często oryginalne. Bez skrupulatnego zagłębiania się w myśl i kontemplację oraz bez stylu pisania, który byłby jednocześnie erudycyjny, inteligentny, utalentowany i poetycki, stworzenie charakterystycznego stylu Chế Lan Viêna byłoby niemożliwe.
Poniższy fragment jest również dość typowy dla jego sposobu myślenia i pisania: „Teraz, niczym niepowstrzymana siła, wiosna wdziera się do każdej alejki, każdego domu, każdego serca, zamkniętego czy otwartego, czekając na nią lub nie czekając. Kto może oprzeć się wiośnie? Czy to tylko bezimienny kwiat na szczycie Lung Cu na dalekiej północy, czy dzika trawa na najbardziej wysuniętym na południe krańcu Ca Mau, wszystko jest pełne oznak wiosny… wszędzie wiosna jest obecna. Niewidoczna, a jednak zawsze obecna. Bo wiosna? Tet? Dla nas to nic innego jak to wielkie uczucie: jedność, święta empatia całego narodu w koncepcji Nowego Roku, cały Wietnam jest jednym…”
 |
| Uczniowie ze szkoły średniej Le Quy Don Specialized High School, okręg Nam Dong Ha, prowincja Quang Tri, wzięli udział w wycieczce literackiej „Exploring the Poet Che Lan Vien - From Home to Soul” zorganizowanej przez Amazing English Tour. Zdjęcie: udostępnione przez szkołę. |
Bardzo poetyckie, bardzo liryczne, bardzo pomysłowe, a jednocześnie bardzo polityczne . Czytając je ponownie dzisiaj, wciąż odczuwam w tych esejach ciepło bieżących wydarzeń. Sentyment wiosny i serca podążającego za każdym aspektem dobrobytu świętego narodu. Nawet gdy raduję się z losów kraju, wciąż czuję ciężar w sercu, przepełniony niepokojem. To właśnie godna podziwu cecha intelektualisty. Niektóre rzeczy nie są nowe; wielu o nich myślało i czuło, ale przez pióro poety dostrzegamy przebłysk nowej wiosny, jak w wierszu „Świadomość przed rozkwitem”: „Jestem namiętnie zakochany w pięknie, ale gdy piękno jest zbyt piękne, zbyt obfite, wydaje się, że moje serce się waha, chwieje! Czy zapominam o sobie, zapominam o ciężarze pracy, który każdy z nas wciąż nosi? Kwiaty są zbyt piękne, zbyt obfite, dają mi poczucie szczęścia, które przyszło dla mnie trochę za wcześnie?”
To bardzo wysoki poziom świadomości, poczucie samoświadomości wśród obywateli, intelektualistów i artystów odnośnie losów kraju, radości i smutków ludzi – świadomość nierozerwalnie związana z osobistą odpowiedzialnością każdej jednostki.
Również w eseju „Świadomość przed sezonem kwiatów”, omawiając kwiaty, autor nagle natknął się na nieoczekiwane skojarzenia z rodakiem – sekretarzem generalnym Le Duanem: „Chleb i róże”. Przypominam sobie słynne hasło. Pamiętam też słowa towarzysza Le Duana: „…Ludzie muszą oglądać sztuki teatralne, widzieć kwiaty. A oglądanie sztuk teatralnych i patrzenie na kwiaty czyni ludzkie uczucia czystszymi. Może pewnego dnia Wietnamczycy przestaną się nienawidzić?”. Dodał: „Jak możemy sprawić, by jutro Wietnamczycy stali się nowymi, kulturalnymi ludźmi, nie tylko najdzielniejszymi wojownikami, ale także najbardziej kulturalnymi ludźmi? Czym jest szczęście? Szczęście to zaspokojenie wszystkich potrzeb duchowych i materialnych. To jest cel komunizmu”. Te słowa dały mi do myślenia…”
Istnieją zatem rzeczy, które są prawdziwie wielkimi, wzniosłymi ideałami, które wydają się nieprawdopodobne, ale jeśli spojrzeć na nie w prawdziwie materialistyczny, dialektyczny i codzienny sposób, są bardzo konkretne i praktyczne, jak prawda. A prawda jest często prosta, co wybitny rewolucjonista wyraził empatią wielkiego poety. Wielkie umysły i serca spotkały się. Minęło prawie pół wieku od śmierci wielkiego poety Chế Lan Viêna, a jednak wiele jego myśli i pism pozostaje aktualnych, stając się towarzyszami myśli i uczuć wielu ludzi w dzisiejszym życiu.
Pham Xuan Dung
Źródło: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202603/dac-sac-tuy-but-che-lan-vien-dd758db/
Komentarz (0)