Chiny (na czerwono) nie potrafiły zrobić nawet jednego wrażenia w starciu z japońską „reprezentacją C” – zdjęcie: CN
Nawet drużyna C przegrała.
W ciągu zaledwie kilku dni chińska reprezentacja piłkarska poniosła dwie upokarzające porażki z rzędu, przegrywając 0:3 z Koreą Południową i 0:2 z Japonią. Oba mecze odbyły się w ramach Pucharu Wschodnioazjatyckiej Federacji Piłkarskiej (EAFF).
Warto zauważyć, że było to gorsze niż porażka, ponieważ Korea Południowa i Japonia wystawiły na turniej tylko przeciętnych zawodników.
Rzeczywiście, 20 z 26 graczy powołanych przez trenera Hajime Moriyasu na Puchar EAFF 2025 to „nowi nabytkowie” japońskiej reprezentacji narodowej.
Oni też nie są już młodzi, większość ma od 24 do 30 lat. Ci zawodnicy po prostu nigdy nie zostali powołani do reprezentacji, ponieważ brakowało im niezbędnych umiejętności. Szansę na powołanie mieli dopiero na Pucharze EAFF.
Podobnie, 13 z 26 południowokoreańskich graczy biorących udział w turnieju to debiutanci. Wszystkie wielkie gwiazdy, takie jak Son Heung Min i Lee Kang In, są ewidentnie nieobecne, a nawet gracze ze środka tabeli, tacy jak Paik Seung Ho i Oh Hyeon Gyu, zostają w domu.
Korea Południowa i Japonia nie wysłały nawet swoich drużyn B na Puchar EAFF, tylko swoje „reprezentacje C”. Mimo to, ich reprezentacje C i tak z łatwością pokonały Chiny.
Upadek chińskiej piłki nożnej nie jest niczym nowym, ale kolejne porażki z Koreą Południową i Japonią na wszystkich poziomach w ciągu ostatnich 10 lat zmusiły ekspertów w tym kraju do uznania trudnej rzeczywistości.
Zjawisko to opisują dwa terminy: „Kong Han Zheng” (strach przed Koreą) i „Kong Ri Zheng” (strach przed Japonią), znane zbiorczo jako „strach przed Japonią i Koreą”.
Zaraz po przegranej z Koreą Południową, serwis informacyjny IFeng Sports napisał: „Strach przed Koreą Południową jest tak wielki, że popełniają błędy nawet przy oddychaniu”.
Czy to kwestia umiejętności czy mentalności?
Termin „koreańskofobia” często pojawia się w mediach krajowych.
W artykule na stronie Sohu napisano: „Minęło osiem lat od naszego ostatniego zwycięstwa nad Koreą Południową na wszystkich poziomach piłkarskich. Od reprezentacji narodowej po drużynę U-16, wszyscy zawiedliśmy. Tego syndromu nie da się wyleczyć po prostu zmieniając trenerów”.
Chiny (na biało) przegrały z Koreą Południową po zaledwie jednym secie – zdjęcie: XINHUA
Podobnie, termin „japonofobia” pojawił się także przy okazji analizy porażki 0-7 z Japonią w eliminacjach do Mistrzostw Świata we wrześniu ubiegłego roku.
W ostatnich ośmiu meczach z Japonią Chiny przegrały siedem razy, a jedyne zwycięstwo odniosły nad japońską „reprezentacją C” na Pucharze EAFF 2022. Teraz jednak nie udało im się pokonać nawet tej ostatniej przeszkody.
Nie tylko na poziomie seniorskiej reprezentacji, ale także chińskie reprezentacje U23 i U20 notowały słabe wyniki w meczach z Japonią i Koreą Południową. W ostatnich pięciu meczach z reprezentacją Korei Południowej U23 Chiny przegrały cztery i wygrały tylko jeden, w meczu towarzyskim.
W zeszłym roku również przegrali oba mecze z reprezentacją Japonii U23. I na Mistrzostwach Azji U20 w 2023 roku wynik był oczywiście taki sam.
Han Qiaosheng, doświadczony dziennikarz zajmujący się chińską piłką nożną, analizował na Weibo: „Przegrywamy nie tylko technicznie, ale także psychologicznie. Zawodnicy boją się kontaktu fizycznego, nie odważą się utrzymać piłki i ciągle wybijają ją bez celu. To oznaka strachu”.
Zapytany o tę obawę, były trener Gao Hongbo bezradnie pokręcił głową i powiedział: „Potrzeba 10 lat, aby zniwelować różnice w poziomie umiejętności, ale rok złego nastawienia może sprawić, że wszystko się rozpadnie”.
W rzeczywistości chińscy kibice i eksperci piłkarscy od dawna akceptują fakt, że pod względem poziomu umiejętności znacznie ustępują Korei Południowej i Japonii. Ich rozgoryczenie wynika z faktu, że konsekwentnie przegrywają za każdym razem, gdy grają z tymi drużynami, niezależnie od okoliczności.
W trzeciej rundzie eliminacji do Mistrzostw Świata 2026 Korea Południowa zremisowała z Omanem, Jordanią i Palestyną (zarówno w pierwszym, jak i drugim meczu). Był to kluczowy etap, więc Korea Południowa zawsze wystawiała się w pełnym składzie, pokazując, że reprezentacje Bliskiego Wschodu nie były aż tak groźne.
Z kolei w mniej kluczowym drugim etapie Korea Południowa, grając ostrożnie, z łatwością pokonała Chiny w obu spotkaniach.
Niedawne zwycięstwo z „drużyną C” było ostatnią kroplą. Chińscy kibice z goryczą pogodzili się z faktem, że nawet porządni zawodnicy z Korei Południowej i Japonii grają znacznie lepiej niż ich reprezentacja.
Źródło: https://tuoitre.vn/trung-quoc-dau-don-vi-chung-so-nhat-han-20250713155737194.htm
Komentarz (0)