ความรู้สึกโหยหาในช่วงฤดูหวู่หลาน

(ดงไน) - “ทุกคืนฉันจุดตะเกียงขึ้นสู่ท้องฟ้า / อธิษฐานขอให้พ่อแม่มีอายุยืนยาว…” ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเพลงนี้ ฉันรู้สึกถึงอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเป็นช่วงเทศกาลวูหลาน บางทีอาจเป็นช่วงเวลาที่หัวใจของเด็กทุกคนอ่อนไหวต่อความรู้สึกของครอบครัวมากขึ้น เป็นช่วงเวลาที่เราหยุดพักสักครู่ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต เพื่อคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงผู้ที่ให้กำเนิด เลี้ยงดู และปกป้องเรา

ตั้งแต่ยังเด็ก ฉันคุ้นเคยกับภาพของแม่ที่เตรียมเครื่องบูชาอย่างพิถีพิถันเพื่อนำไปวัดในวันที่ 15 ของเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ ไม่ว่าเธอจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม เพื่อขอพรให้ครอบครัวมีความสงบสุขและมีความสุข หลังจากเสร็จพิธี เธอจะค่อยๆ ติดดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนไว้ที่ชุดของเธอ แล้วก้มลงติดดอกกุหลาบสีแดงสดให้ฉันอย่างอ่อนโยน ในช่วงเวลานั้น ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของแม่ และความสุขหวานชื่นก็เอ่อล้นอยู่ในใจ ความรู้สึกที่ฉันไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้เมื่อตอนเป็นเด็ก

เมื่อมองไปรอบๆ บริเวณวัด ฉันสังเกตเห็นบางคนสวมดอกกุหลาบสีขาว ใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยแห่งความเศร้า ด้วยความสงสัยใคร่รู้แบบเด็ก ฉันจึงเงยหน้าขึ้นถามแม่ว่าทำไมถึงมีความแตกต่างกันเช่นนั้น แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูบหัวฉันเบาๆ และพูดเบาๆ ว่า “ดอกกุหลาบเป็นสัญลักษณ์ของความกตัญญู ความกตัญญู และความรักที่ลูกมีต่อพ่อแม่ ดอกกุหลาบสีแดงสำหรับคนที่ยังมีพ่อแม่ครบทั้งสองคน ดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนสำหรับคนที่เหลือพ่อหรือแม่เพียงคนเดียว และดอกกุหลาบสีขาวสำหรับคนที่สูญเสียพ่อแม่ทั้งสองคนไปแล้ว…”

ขณะฟังคำอธิบายของแม่ ฉันมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง สายตาจับจ้องไปที่คนที่กำลังปักดอกไม้สีขาวไว้ที่อกอย่างเงียบๆ ใบหน้าของพวกเขามีแต่ความเศร้าหมอง ดวงตาเต็มไปด้วยความสูญเสียที่ยากจะบรรยาย ฉันยังเด็ก ไม่เข้าใจความเจ็บปวดนั้นอย่างถ่องแท้ แต่หัวใจของฉันเจ็บปวดราวกับว่ามีช่องว่างที่มองไม่เห็นเปิดขึ้นตรงหน้า ความคิดแวบหนึ่งทำให้ฉันหนาวสั่นไปทั้งตัว วันหนึ่ง พ่อแม่ของฉันจะไม่อยู่กับฉันอีกแล้ว และฉันก็จะต้องปักดอกไม้สีขาวนั้นไว้ที่อกเช่นกัน ในจินตนาการอันไร้เดียงสาของฉัน ฉันเห็นตัวเองนั่งเงียบๆ อยู่ในมุมหนึ่งของวัด ร้องไห้ให้กับความสูญเสียที่ไม่อาจทดแทนได้ ความคิดนั้นทำให้หัวใจฉันบีบแน่น เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความกลัว กลัวว่าฉันจะไม่มีโอกาสได้แสดงความรักทั้งหมดที่มีให้ และตอบแทนความเมตตาอันมากมายที่พ่อแม่มอบให้

ตอนเด็ก ๆ ฉันอยู่ภายใต้การดูแลปกป้องของพ่อแม่โดยไม่เคยซาบซึ้งในสิ่งนั้นเลย ตอนนั้นฉันคิดอย่างใสซื่อว่าทุกสิ่งที่พวกท่านทำเพื่อฉันนั้นเป็นเรื่องธรรมดา เป็นหน้าที่ของพ่อแม่ โดยลืมไปว่าเบื้องหลังทั้งหมดนั้นคือโลกแห่งความรักและการเสียสละอย่างเงียบ ๆ ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันดื้อและซน แม่ก็จะยิ้มอย่างอ่อนโยน บางครั้งก็ดุฉันอย่างจริงจัง หรือบางครั้งก็ปลอบโยนฉันอย่างอ่อนโยน แต่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นคือน้ำตาแห่งความเศร้า ความกังวลใจนับครั้งไม่ถ้วนที่แม่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะลูกที่ไม่ยอมโตสักที

ตอนนี้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัวแล้ว ทุกครั้งที่เทศกาลหวู่หลานเวียนมาถึง ความทรงจำจากหลายปีก่อนก็หวนกลับมา ภาพของแม่ที่ค่อยๆ ติดดอกกุหลาบสีแดงสดลงบนชุดของฉันยังคงชัดเจน แต่ในขณะเดียวกัน สายตาที่เศร้าสร้อยของผู้ที่ถือดอกไม้สีขาวในปีนั้นก็ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของฉันเลย สิ่งนี้ทำให้ฉันตระหนักถึงความเปราะบางของชีวิตและเข้าใจว่าพ่อแม่ไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดไป

ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต บางครั้งฉันก็เผลอลืมไปว่าพ่อแม่ของฉันแก่ลงทุกวัน และสิ่งที่พวกท่านต้องการไม่ใช่สิ่งยิ่งใหญ่ใดๆ แต่เป็นเพียงการดูแลเอาใจใส่และความอบอุ่นจากลูกๆ ในแต่ละฤดูกาลของเทศกาลวูหลาน ฉันหวนนึกถึงอดีตและเตือนตัวเองให้ทะนุถนอมทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่ เพื่อที่ในภายหลัง เมื่อฉันต้องติดดอกไม้สีขาวไว้ที่หน้าอก ฉันจะได้ไม่เสียใจกับสิ่งต่างๆ ที่ฉันไม่ได้ทำหรือไม่ได้พูด

และบางที นั่นอาจเป็นความหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเทศกาลหวู่หลาน – ไม่ใช่เพียงแค่ช่วงเวลาแห่งการระลึกถึงความกตัญญูที่มีต่อพ่อแม่ แต่ยังเป็นเครื่องเตือนใจให้ลูกทุกคนกลับบ้าน ชะลอชีวิตลง และรักให้มากขึ้นในขณะที่พ่อแม่ยังอยู่ ฉันเข้าใจว่าดอกกุหลาบสีแดงบนหน้าอกของฉันในวันนี้ ไม่ใช่เพียงแค่แหล่งแห่งความสุข แต่ยังเป็นความรับผิดชอบ เป็นคำมั่นสัญญาที่ให้เกียรติและรักพ่อแม่ของฉันอย่างที่สุด เพราะสักวันหนึ่ง เมื่อดอกกุหลาบสีแดงเหี่ยวเฉา เมื่อฉันต้องสวมดอกไม้สีขาวไว้บนหน้าอก ความรักและความกตัญญูนั้นจะยังคงอยู่ ส่องประกายเจิดจ้าในหัวใจของฉัน เหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีสิ่งใดพรากไปได้

ฮา ลินห์

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202508/bang-khuang-mua-vu-lan-e8c0845/