ในช่วงที่ฉันเป็นนักศึกษา การนัดดื่มกาแฟมักเริ่มต้นด้วยวลีที่คุ้นเคยมาก ๆ ว่า "อยากไปดื่มกาแฟกันไหม?"
เราเลือกไปร้านกาแฟเพราะมันราคาถูก กาแฟหนึ่งแก้วดื่มได้ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง เพียงพอสำหรับงานกลุ่ม การสนทนาแบบสบายๆ หรือการมองแวบหนึ่ง กาแฟในสมัยนั้นใส่นมเยอะมาก เพราะชีวิตในตอนนั้นช่างหวานชื่นเหลือเกิน!

กาแฟดำหนึ่งถ้วย บางครั้งใส่น้ำตาลน้อย บางครั้งก็ไม่ใส่น้ำตาลเลย
หลังจากเรียนจบและเริ่มทำงาน กาแฟก็ยิ่งมีความสำคัญมากขึ้นไปอีก กาแฟแบบซื้อกลับบ้าน เพื่อให้ตื่นตัว เพื่อให้ทำงานให้เสร็จตามกำหนด เพื่อต่อสู้กับเช้าวันที่ฉันไม่พร้อม กาแฟตอนนี้เข้มขึ้นเล็กน้อย และใส่นมลดลงกว่าเดิม
แล้ววันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างเริ่มผิดพลาด และฉันไม่รู้จะบอกใครดี ความเศร้าที่ฉันอธิบายไม่ถูก ฉันหยุดดื่มเหล้าอย่างรวดเร็ว ฉันเริ่มชงกาแฟเอง ค่อยๆ แกะซองกาแฟกรองกระดาษ เปิดกระดุมทั้งสองข้าง แล้ววางไว้บนขอบถ้วย ค่อยๆ เทน้ำร้อนลงไปอย่างช้าๆ
จากผลไม้สีแดงลูกเดียวบนภูเขา สู่เช้าวันหนึ่งบนโต๊ะทำงานของใครบางคน
กาแฟแต่ละหยดร่วงลงมาอย่างช้าๆ มั่นคง...
มันเหมือนกับการเรียนรู้ที่จะนั่งลงและอยู่กับตัวเอง
กาแฟดำหนึ่งถ้วย บางครั้งใส่น้ำตาลน้อย บางครั้งก็ไม่ใส่น้ำตาลเลย
ไม่ใช่เพื่อแสดงออกว่าเข้มแข็ง แต่เพื่อสัมผัสความรู้สึกอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น: ความขมขื่นในตอนแรก และความหวานที่ค่อยๆ จางหายไปหลังจากนั้น
กาแฟสอนให้เราอดทน สอนให้เราชะลอทุกอย่างลง และเข้าใจว่ากาแฟแต่ละถ้วยนั้นคือการเดินทาง: จากเมล็ดกาแฟสีแดงเมล็ดเดียวบนภูเขา ไปจนถึงเช้าวันหนึ่งบนโต๊ะทำงานของใครบางคน
ทุกอย่างต้องใช้เวลา และชีวิตก็เช่นกัน
แล้ววันหนึ่ง ฉันก็ตระหนักว่าฉันไม่ได้แค่ดื่มกาแฟ แต่ฉันกำลังดื่มวันเวลาที่ผ่านไปต่างหาก

กาแฟสอนให้คนเรามีความอดทน
(ส่งเข้าประกวด "ความประทับใจเกี่ยวกับกาแฟและชาเวียดนาม" ประจำปี 2026 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ "เฉลิมฉลองกาแฟและชาเวียดนาม" ครั้งที่ 4 จัดโดย หนังสือพิมพ์เหงียนเหลาตง )


ที่มา: https://nld.com.vn/ca-phe-va-nhung-ngay-da-di-qua-196260319153543842.htm






การแสดงความคิดเห็น (0)